Ulica Warecka w Warszawie

ulica w Warszawie

Ulica Warecka w Warszawie – ulica w warszawskiej dzielnicy Śródmieście, biegnąca od placu Powstańców Warszawy do Nowego Światu.

Ulica Warecka w Warszawie
Śródmieście Północne
Ilustracja
ulica Warecka między Nowym Światem a ul. Kubusia Puchatka
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Długość 300 m
Przebieg
Ikona ulica początek T.svg pl. Powstańców Warszawy
Ikona ulica z lewej.svg ul. Krzysztofa Kamila Baczyńskiego
Ikona ulica z lewej.svg ul. Kubusia Puchatka
Ikona ulica skrzyżowanie.svg ul. Nowy Świat/ul. Ordynacka
Położenie na mapie Warszawy
Mapa konturowa Warszawy, w centrum znajduje się punkt z opisem „Ulica Warecka w Warszawie”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Ulica Warecka w Warszawie”
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa konturowa województwa mazowieckiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Ulica Warecka w Warszawie”
Ziemia52°14′06,5″N 21°00′57,6″E/52,235139 21,016000

Jej wschodnim przedłużeniem jest ulica Ordynacka. Przy ul. Kubusia Puchatka Warecka przechodzi przez dwa sklepione łukowo prześwity. Nawierzchnię jezdni stanowi zachowany przedwojenny bruk z kostki granitowej.

HistoriaEdytuj

Ulica powstała w XVI wieku. Pierwotnie prowadziła przez jurydykę szpitala św. Ducha. W końcu XVIII wieku u jej zbiegu w Nowym Światem wzniesiono drewniany dwór Wareckie, należący do starosty wareckiego Józefa Pułaskiego. Od nazwy tej posesji pochodzi nazwa ulicy, nadana oficjalnie w 1770[1]. Naprzeciwko dworu powstał pałac Jabłonowskich (później Sanguszków).

W połowie XIX wieku przy placu Wareckim (obecnie plac Powstańców Warszawy) zbudowano stajnie i powozownie poczty konnej, a później gmach Poczty Głównej, który przetrwał do powstania warszawskiego.

W czasie powstania warszawskiego przy ul. Wareckiej róg Nowego Światu znajdował się główny właz kanałowy, którym wychodzili powstańcy ewakuujący się ze Starego Miasta[2].

Po zniszczeniach w 1944 część budynków odbudowano w latach pięćdziesiątych, w tym Dom Spółdzielczości Rolniczej (nr 11a), kamienicę Wedegisa (nr 11) oraz pałacyk Sanguszków i kamienicę Wawrzyńca Mikulskiego na rogu Nowego Światu.

W latach 1948–1955 wzniesiono gmach Narodowego Banku Polskiego (główny projektant Bohdan Pniewski) a w latach 1958–1961 po przeciwległej stronie ulicy hotel Dom Chłopa (również dzieło Bohdana Pniewskiego i Małgorzaty Handzelewicz-Wacławek) z obszernym parkingiem, na którym po roku 2000 wzniesiono nowy budynek hotelowy.

PrzypisyEdytuj

  1. Kwiryna Handke: Dzieje Warszawy nazwami pisane. Warszawa: Muzeum Historyczne m.st. Warszawy, 2011, s. 188. ISBN 978-83-62189-08-3.
  2. Izabella Maliszewska, Stanisław Maliszewski: Śródmieście Północne. Warszawskie Termopile. Warszawa: Fundacja „Wystawa Warszawa Walczy 1939–1945, 2000, s. 103. ISBN 83-87545-32-5.

BibliografiaEdytuj