Otwórz menu główne

Ulica Wodna w Poznaniu

ulica w Poznaniu

Ulica Wodna – ulica w Poznaniu na Starym Mieście, na osiedlu Stare Miasto biegnąca od Starego Rynku w kierunku wschodnim. W średniowieczu nosiła nazwę Wodna (platea aquatica), do 1919: Wasserstrasse, 1919-1939: Wodna (Butelska), 1939-1945: Wasserstrasse, od 1945: Wodna. W ciągu ulicy zlokalizowana była Brama Wodna stanowiąca element murów miejskich. Nazwa wywodzi się od kierunku, w którym biegła – ku Warcie[1].

POL Poznań COA.svg Poznań
ulica
Wodna
Stare Miasto
Widok od strony Rynku ku Garbarom i Grobli
Widok od strony Rynku ku Garbarom i Grobli
Przebieg
Ikona - początek ulicy w postaci skrzyżowania T z deptakiem.svg 0 Stary Rynek
Ikona ulica z prawej.svg 10 ul. Świętosławska
Ikona ulica skrzyżowanie.svg 50 ul. Klasztorna
Ikona ulica skrzyżowanie.svg 100 ul. Ślusarska
Ikona ulica z prawej.svg 200 ul. Gołębia
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła 240 ul. Garbary
Położenie na mapie Poznania
Mapa lokalizacyjna Poznania
ulica Wodna
ulica Wodna
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica Wodna
ulica Wodna
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
ulica Wodna
ulica Wodna
Ziemia52°24′29,3″N 16°56′04,8″E/52,408147 16,934658

Spis treści

HistoriaEdytuj

W okresie przed lokacją Poznania na lewym brzegu Warty, na terenie ulicy znajdowało się wczesnośredniowieczne cmentarzysko szkieletowe, które jest datowane na drugą połowę X i początek XI wieku (odkryto tu 10 pochówków)[2].

Po lokacji miasta w 1253 obszar początkowo nie uległ szybkiej zabudowie. Z istniejącej Bramy Wodnej nie dochowały się żadne fragmenty. W XIII wieku przeprowadzono jednak pierwsze niwelacje terenu, obniżając go o około jeden metr. Dynamiczny okres rozwoju Poznania od drugiej połowy XIV do końca XV wieku zaowocował, początkowo drewnianą, zabudową ulicy. W końcu XV wieku trakt otrzymał drewnianą nawierzchnię. W XVI wieku przeprowadzono dalsze, znaczące niwelacje, a w XVIII wieku założono drewniany wodociąg. W początku XX wieku położono dwie warstwy bruku[2].

W okresie średniowiecznym ulicę zamieszkiwali rzemieślnicy: w części bliższej murom miejskim spożywcy – piekarze, piwowarzy i rzeźnicy, a w części bliższej Rynkowi i centralnej – krojownicy sukna. W tej części mieszkali też kramarze i szlachta[1].

W 1845 ulica była główną areną rozruchów religijnych.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Poznań - przewodnik po zabytkach i historii, Janusz Pazder (oprac.), Jerzy Borwiński, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2003, s. 101, ISBN 83-87847-92-5, OCLC 830535344.
  2. a b Tomasz Stępnik, Z badań nad osadnictwem w rejonie Starego Miasta w Poznaniu, w: Kronika Miasta Poznania, nr 3-4/1993, s.338-339, ISSN 0137-3552

BibliografiaEdytuj

  1. Zygmunt Zaleski, Nazwy ulic w Poznaniu, Magistrat Stołeczny Miasta Poznania, 1926
  2. Zbigniew Zakrzewski, Nazwy osobowe i historyczne ulic Poznania, Wydawnictwo Poznańskie, 1971
  3. Poznań plus 4 - plan miasta 1:20.000, wyd. Demart, Warszawa, 2006, ​ISBN 83-7427-282-1