Otwórz menu główne

Ulica Zachodnia w Łodzi

ulica w Łodzi

Ulica Zachodnia – ulica w środkowej części Łodzi, długości około 2,1 kilometra, biegnąca od węzła przy targowisku „Dolna” do ul. Zielonej, gdzie przechodzi w al. Kościuszki.

POL Łódź flag.svg Łódź
ulica
Zachodnia
Stare Bałuty, Stare Miasto, Centrum
Długość: ok. 2,1 km
Widok w stronę Pałacu Poznańskiego
Widok w stronę Pałacu Poznańskiego
Przebieg
Ikona ulica początek T.svg światła 0 m ul. Zgierska
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła 260 m ul. Bolesława Limanowskiego
Ikona ulica z lewej.svg 380 m ul. Krótka
Ikona ulica z prawej.svg 540 m ul. Bazarowa
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła 730 m ul. Lutomierska
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła 840 m ul. Drewnowska
Ikona ulica z lewej.svg 940 m ul. Podrzeczna
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła 1210 m ul. Ogrodowa
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła 1450 m ul. Legionów
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła 1690 m ul. dr. Adama Próchnika
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła 1900 m ul. płk. dr. S. Więckowskiego
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła 2140 m ul. Zielona, zmienia nazwę
na al. Tadeusza Kościuszki
Położenie na mapie Łodzi
Mapa lokalizacyjna Łodzi
ulica Zachodnia
ulica Zachodnia
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica Zachodnia
ulica Zachodnia
Położenie na mapie województwa łódzkiego
Mapa lokalizacyjna województwa łódzkiego
ulica Zachodnia
ulica Zachodnia
Ziemia51°46′42,0″N 19°27′07,0″E/51,778333 19,451944

Spis treści

HistoriaEdytuj

 
Plan regulacji Łodzi z 1823 roku
 
Budynek hotelu i restauracji Manteufel znajdujący się przy ulicy Zachodniej (fot. Bronisław Wilkoszewski, 1896)
 
Pałac Izraela Poznańskiego na skrzyżowaniu ulic Zachodniej i Ogrodowej

Ulica powstała w latach 1821–1823 wraz z regulacją (wyznaczeniem) osady sukienników, którą nazwano Nowe Miasto. Nowa osada została umiejscowiona na przeciwległym brzegu rzeczki Łódka, na południe od Starego Miasta. Osiedle zaprojektowane zostało na bazie kwadratu z oktagonalnym rynkiem (Rynek Nowego Miasta – dzisiejszy plac Wolności), na którym krzyżowały się prostopadłe ulice. Kontur osady ograniczały ulice: Zachodnia, Północna, Wschodnia i Południowa[1].

W czasie II wojny światowej zmieniono nazwę ulicy na Hermann-Göring-Strasse[2].

Na początku lat 40. XIX w. ulica Zachodnia została połączona na północy z ulicą Stodolnianą na Starym Mieście[3]. Odcinek południowy PołudniowaZielona powstał ok. połowy XIX wieku. Dwujezdniowy odcinek ul. Ogrodowaul. Lutomierska (a zapewne do Limanowskiego) został oddany do użytku 21 lipca 1951 roku[4] jako tzw. trasa „Północ-Południe” (N-S). W roku 1953 oddano do użytku węzeł komunikacyjny na skrzyżowaniu z ul. Ogrodową. Drugą (wschodnią) jezdnię na odcinku południowym trasy „Północ-Południe”, pomiędzy ulicami Zieloną a Ogrodową, wybudowano po 1965 roku. Ostatni, północny odcinek ul. Limanowskiego – ul. Zgierska wybudowano ok. połowy lat 70. XX w.

W ten sposób dołączono do Zachodniej przedwojenne ulice Stodolnianą, Wesołą i Masarską biegnące od Pałacu Poznańskiego do rejonu obecnego targowiska „Dolna” (gdzie ulica Zachodnia łączy się z ul. Zgierską). Na całej długości od ul. Zielonej do rynku przy Dolnej wybudowano dwujezdniową drogę z torami tramwajowymi pośrodku. Podczas tej operacji wyburzono kilkadziesiąt kamienic tworzących wschodnią pierzeję ulicy na przestrzeni prawie 1 km, między ulicami Ogrodową a Zieloną, w tym wiele cennych przykładów budownictwa modernistycznego. Powstała w ten sposób luka w zabudowie centrum miasta negatywnie odbija się na estetyce ulicy.

Synagogi przy ZachodniejEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Anna Rynkowska, Ulica Piotrkowska, wyd. I, Łódź: Wydawnictwo Łódzkie, 1970, s. 6, ISBN 978-83-939822-4-0.
  2. Łódzkie ulice (Internet Archive). [dostęp 2012-03-24].
  3. Krzysztof Stefański, Jak zbudowano przemysłową Łódź. Architektura i urbanistyka miasta w latach 1821–1914, Łódź: Regionalny Ośrodek Studiów i Ochrony Środowiska Kulturowego, 2001, s. 66, ISBN 83-86334-53-3, OCLC 751284936.
  4. Grażyna Kobojek, Łódź – Kalendarium XX wieku, Łódź: Piątek Trzynastego Wydawnictwo Michał Koliński i Michał Wiercioch, 2005, s. 88, ISBN 83-7415-060-2, OCLC 836246968.

BibliografiaEdytuj