Ursus i Wiktor

Ursus i Wiktor (zm. po 286 w ret. Soloturn /Solothurn/ w dzisiejszej Szwajcarii)[1]rzymscy żołnierze legendarnej Legii Tebańskiej, męczennicy chrześcijańscy, święci Kościoła katolickiego.

Święci
Ursus i Wiktor
męczennicy
Ilustracja
Data i miejsce śmierci pod koniec III wieku
Soloturn (niem. Solothurn)
Czczeni przez Kościół katolicki
Wspomnienie 30 września
Patroni Solothurn, diecezji Bazylea
Szczególne miejsca kultu Katedra Świętego Ursusa w Solurze

Wiktor z Soloturn identyfikowany jest z innym legionistami o tym samym imieniu: Wiktorem z Agaunum i Wiktorem z Xanten. Ponieważ wyraz Victor (z łac. 'zwycięzca') w ramach Legionu Tebańskiego jest używany przez kilku męczenników, przypuszczalnie może obejmować różne wersje tego samego kultu w kontekście "zwycięzcy Chrystusa".

ŻycieEdytuj

Według tradycji Ursus i Wiktor wraz z 66 towarzyszami uniknęli dziesiątkowania chrześcijańskiego legionu w Agaunum (dzisiejsze Saint-Maurice) i uciekli do Soloturn (niem. Solothurn, pl. Solura). Tu Ursus i Wiktor zostali pojmani przez rzymskiego gubernatora Hyrtakusa (łac. Hirtacus). Nie wyrzekłszy się wiary w Jezusa Chrystusa zostali skazani na śmierć. Miano ich spalić, ale nadeszła burza i deszcz ugasił ogień. Zostali ścięci na moście nad rzeką Aare, a ich ciała wrzucono do wody. Głowy zatrzymał Hyrtakus, ale po namyśle popłynął do małej zatoki, gdzie w tajemnicy gromadzili się chrześcijanie i tam je zostawił. W nocy chrześcijanie ciała legionistów połączyli z głowami i pogrzebali ich. Nad grobem męczenników wybudowano kaplicę św. Piotra.

KultEdytuj

Wczesny kult męczenników poświadczył ok. 445 roku biskup Lyonu św. Eucheriusz, w Passio Agaunensium martyrum, z pewną dozą rezerwy do ich członkostwa w Legii. Rozwój kultu trwał do VII wieku. Po wielowiekowym zapomnieniu powrócił w XV wieku. Dalszy rozwój kultu tymczasowo zahamowała reformacja.

Święci Ursus i Wiktor są patronami miasta Soluthurn i diecezji Bazylea.

Ich wspomnienie liturgiczne obchodzone jest 30 września .

Tego samego dnia wspominany jest również inny męczennik Legii św. Antonin z Piacenzy.

W ikonografii święci przedstawiani są z mieczami, często z głowami pod pachą.

RelikwieEdytuj

Relikwie świętych podnoszono kilkakrotnie. Według Passio z VII wieku około 500 roku miały trafić z Soloturn do Genewy, gdzie wybudowano bazylikę św. Ursusa na polecenie księżniczki Burgundii Sedeleuby (bazylika została zburzona w 1534). Z kolei kronika Fredegara wzywa ok. 660 roku (Fredegar Chronicle) do budowy bazyliki św. Wiktora w Genewie. Od VII wieku ich popularność spadła a w Martyrologium nie zostali umieszczeni. W późniejszym Passio (prawdopodobnie z X wieku) pojawiło się męczeństwo Feliksa i Reguli a kult Ursusa i Wiktora na nowo odżył. Od XI wieku datowane jest rozdawanie szczątków świętych Ursusa i Wiktora do różnych kościołów i klasztorów. Kolejna elewacja ich relikwii miała nastąpić w latach 1473 i 1519, kiedy to w ołtarzu solurskiej katedry odkryto trumnę z dwoma szkieletami (1519).

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. St. Ursus (i Viktor)Catholic Encyclopedia (ang.)

BibliografiaEdytuj