Otwórz menu główne

Ustawa o radiofonii i telewizji

Ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (nazwa potoczna: ustawa medialna) – polska ustawa regulująca działalność radiową i telewizyjną. Ustawa zawiera także regulacje prawne dotyczące audiowizualnych usług medialnych na żądanie.

Ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji
Nazwa potoczna ustawa o radiofonii i telewizji, ustawa medialna
Skrót nazwy urt
Data wydania 29 grudnia 1992
Miejsce publikacji  Polska, Dz.U. z 1993 r. nr 7, poz. 34
Tekst jednolity Dz.U. z 2019 r. poz. 361
Data wejścia w życie 1 marca 1993
Rodzaj aktu ustawa
Przedmiot regulacji prawo medialne
Status obowiązujący
Ostatnio zmieniony przez Dz.U. z 2018 r. poz. 1717
Wejście w życie ostatniej zmiany 1 stycznia 2019
Zastrzeżenia dotyczące pojęć prawnych

Przedmiot regulacjiEdytuj

Ustawa określa:

  • zadania radiofonii i telewizji
  • zasady działania Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, powoływania oraz odwoływania jej członków i jej kompetencje
  • zasady emisji programów radiowych i telewizyjnych oraz reklam
  • zadania i organizację publicznej radiofonii oraz telewizji
  • zasady koncesjonowania działalności radiowej i telewizyjnej
  • zasady rozpowszechniania i rozprowadzania programów
  • zasady świadczenia audiowizualnych usług medialnych na odległość
  • sankcje za naruszenie przepisów ustawy.

KontrowersjeEdytuj

Zmiany i projekty zmian w tej ustawie były wielokrotnie przyczyną skandali i ostrych sporów politycznych. Największe kontrowersje budziły następujące próby nowelizacji:

  1. Projekt ustawy o zmianie ustawy o radiofonii i telewizji (tzw. duża nowelizacja ustawy medialnej) – projekt stworzony przez KRRiT pod przewodnictwem Danuty Waniek, skierowany do Sejmu przez rząd Leszka Millera. Zakładał wprowadzenie tzw. zapisów dekoncentracyjnych, czyli zakazu tworzenia koncernów będących jednocześnie wydawcami prasy i nadawcami radia lub telewizji. Niejasności i kontrowersje wokół tej ustawy (m.in. sprawa zniknięcia z projektu słów "lub czasopisma") doprowadziły do powstania komisji śledczej w sprawie afery Rywina i ostatecznie do upadku projektu w Sejmie[1].
  2. Ustawa o przekształceniach i zmianach w podziale zadań i kompetencji organów państwowych właściwych w sprawach łączności, radiofonii i telewizji przygotowana przez rząd Kazimierza Marcinkiewicza, uchwalona 16 grudnia 2005 r. (Odwołanie dotychczasowej 9-osobowej Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji i powołanie w jej miejsce rady 5-osobowej)[2]. Duża część zapisów tej ustawy zakwestionowana została przez Trybunał Konstytucyjny[3].
  3. Projekt ustawy opracowany przez PiS o przekształceniu mediów publicznych w media narodowe[4][5][6][7][8].
  4. Według "Gazety Wyborczej" od stycznia 2019 roku przygotowywany jest projekt nowego prawa medialnego, który przygotowują m.in. byli prezesi TVP i szefowie KRRiT Jan Dworak i Juliusz Braun, wicemarszałek Sejmu Małgorzata Kidawa-Błońska, wiceszefowa sejmowej komisji kultury Iwona Katarasińska-Śledzińska oraz były wicepremier i szef TVP 1 Tomasz Siemoniak, który zakłada m.in. likwidację medialnych spółek skarbu państwa i powstanie holdingu radiowo-telewizyjnego oraz likwidację abonamentu radiowo-telewizyjnego[9].

PrzypisyEdytuj

  1. Opis przebiegu procesu legislacyjnego dla projektu ustawy, orka.sejm.gov.pl [dostęp 2017-08-10].
  2. Dz.U. z 2005 r. nr 267, poz. 2258
  3. Dz.U. z 2006 r. nr 51, poz. 377
  4. Sejm przyjął nowelizację ustawy o mediach publicznych [dostęp 2016-07-10].
  5. Druk nr 442, sejm.gov.pl [dostęp 2016-07-10].
  6. KOD protestuje przeciwko nowym ustawom medialnym [dostęp 2016-07-10].
  7. Wyborcza.pl, wyborcza.pl [dostęp 2016-07-10] [zarchiwizowane z adresu 2016-04-08].
  8. Wszyscy dziennikarze do wyrzucenia. Oto szczegóły „dużej” ustawy medialnej PiS, newsweek.pl, 5 stycznia 2016 [dostęp 2016-07-10] [zarchiwizowane z adresu 2016-06-14].
  9. Agnieszka Kublik, Jak posprzątać po Jacku Kurskim. Jest plan naprawy mediów publicznych, wyborcza.pl, 27 czerwca 2019 [dostęp 2019-07-01].

Linki zewnętrzneEdytuj