Otwórz menu główne

VII Liceum Ogólnokształcące im. Dąbrówki w Poznaniu

VII LO w Poznaniu

VII Liceum Ogólnokształcące im. Dąbrówki w Poznaniu to państwowa szkoła średnia, znajdująca się w dzielnicy Jeżyce. Założona w roku 1919 jako placówka dla dziewcząt, charakter szkoły żeńskiej utrzymała do roku 1967. Jej specyfikę wyznaczają dwa czynniki. Po pierwsze, wspólnie z Gimnazjum Dwujęzycznym im. Dąbrówki placówka działa w ramach Zespołu Szkół Ogólnokształcących nr 10. Po drugie, od roku 1994 prowadzi dwujęzyczną klasę polsko-niemiecką, w której nauka kończy się fakultatywnie egzaminem Deutsches Sprachdiplom II. Wśród poznańskich liceów pod względem poziomu nauczania Dąbrówka lokuje się między czołówką a środkiem stawki.

Spis treści

Założenie i początki szkoły (1919)Edytuj

Gdy faktyczną władzę w Poznaniu objęła Naczelna Rada Ludowa, wszystkie istniejące żeńskie szkoły średnie, tzw. Höhere Mädchenschule, miały charakter czysto niemiecki. W najstarszej i najbardziej prestiżowej z nich, państwowej Luisenschule, w początkach roku 1919 trwał ostry konflikt między niemiecką kadrą a delegatem Naczelnej Rady Ludowej, Marią Swinarską, której zadaniem było wprowadzenie w szkole nauki w języku polskim[1]. Nie wiadomo na ile konflikt ten wpłynął na los placówki. W maju Prowincjonalne Kolegium Szkolne postanowiono zerwać z uznaną za germanizacyjną i hakatystyczną tradycją szkoły ludwicjańskiej. W niejasnych okolicznościach za nowego patrona przyjęto Dąbrowkę[2]; sam wybór nawiązywał do patriotycznych, wielkopolskich i antyniemieckich tradycji[3]. Rok szkolny 1919/1920 instytucja rozpoczęła już jako Państwowa Uczelnia Żeńska Dąbrówki. Do tego czasu większość niemieckiej kadry opuściła placówkę, częściowo zastąpiona przez nauczycieli polskich[4]. Dyrektorem – w ówczesnej terminologii przełożoną szkoły – została Maria Swinarska. Okolicznościowe uroczystości akcentowały inaugurację raczej niż kontynuację; przejęte po Szkole Ludwiki czterdziestoletnie budynki szkolne poświęcono, a po ceremonialnym przemarszu uczennic na Maltę wzięły one udział w sypaniu Kopca Wolności[5]. W dokumentacji szkolnej używany jeszcze wiosną roku 1919 niemiecki[6] całkowicie zastąpiono polskim.

 
Poznań ul. Młyńska, siedziba szkoły znajdowała się w głębi z prawej

Uczelnia Dąbrówki przejęła po Luisenschule obszerny kompleks trzech gmachów po zachodniej stronie ulicy Młyńskiej; składał się on z budynku frontowego, położonego wzdłuż ulicy, oraz znajdujących się za nim w głębi działki dwu budynków poprzecznych, nazywanych „południowym” i „północnym”; pomiędzy nimi znajdował się obszerny plac, wykorzystywany m.in. do ćwiczeń fizycznych[7]. Aczkolwiek niezelektryfikowane i ogrzewane piecami kaflowymi, gmachy znajdowały się w dobrym stanie technicznym[8]. Wydaje się, że braki kadrowe uzupełniono względnie szybko, bo w końcu roku 1919 wśród 35 nauczycieli było już 24 Polaków[9]. Utrzymano żeński profil placówki; pewna liczba uczennic zaczynała naukę jeszcze w Luisenschule, a kończyła już w Dąbrówce[10]. Początkowa skala rekrutacji jest niejasna, podawana liczba dziewcząt w zależności od źródła waha się od 538[11] do 1057[12]; ogromny napływ kandydatek spowodował, że jeszcze w roku 1919 utworzono na Łazarzu drugą żeńską szkołę średnią, do której skierowano część przyjętych dziewcząt[13].

Maria Swinarska (1880-1963)
pochodziła z rodziny ziemiańskiej, wychowanka Urszulanek, początkowo uczyła na poznańskiej pensji Anastazji Warnka. Studiowała pedagogikę we Wrocławiu, ale po powrocie nie znalazła pracy w Poznaniu i uczyła w szkołach dolnośląskich i w Berlinie. Pierwsza dyrektor Dąbrówki. Ze stanowiska odeszła w roku 1933. W czasie okupacji zaangażowana w tajne nauczanie. Pozostawała w kontakcie ze szkołą do końca lat 50.

Skład etniczny uczennic jest niejasny, przynajmniej w początkowym okresie; wg jednych źródeł Niemki były w mniejszości, wg innych przeważały; żadne ze źródeł nie mówi o Żydówkach, które tradycyjnie stanowiły spory odsetek uczennic Luisenschule[14]. Liczba oddziałów[15] wynosiła nieco ponad 30, około 2/3 z polskim i 1/3 z niemieckim jako wykładowym[16]. Początkowo w Dąbrówce prowadzono naukę zgodnie z różnymi programami i niektóre źródła mówią wręcz o de facto pięciu różnych współistniejących formułach, obejmujących gimnazjum, liceum, wyższe liceum (seminarium kształcące nauczycielki), szkołę ćwiczeń (szkoła powszechna gdzie praktykowały seminarzystki) i tzw. szkołę gospodarczą (o niejasnej formule)[17]. Żadne ze źródeł nie podaje wieku uczennic; zważywszy różnorodność programów nauczania, w ławach Dąbrówki mogły zasiadać tak starsze dziewczynki jak dorosłe panny.

Uczelnia Dąbrówki (1919-1939)Edytuj

 
pochodzenie uczennic, 1928[18]

Przez większość okresu międzywojennego Dąbrówka była jedną z dwu publicznych[19] i jedną z pięciu w ogóle żeńskich szkół średnich w Poznaniu[20]; była też zdecydowanie najbardziej prestiżową. Szkoła była całkowicie polska pod względem kulturowym i ideowym; żadne ze źródeł nie mówi o utrzymywaniu klas niemieckojęzycznych, które musiały zaniknąć w początkach lat 20.; w późniejszych wspomnieniach abiturientek o koleżankach Niemkach wspomina się zupełnie wyjątkowo i jako o nielicznych. Podręczniki i pomoce naukowe w języku niemieckim stopniowo zastępowano polskimi. Pod względem wyznaniowym szkoła miała charakter rzymskokatolicki; żadne ze źródeł nie mówi o obecności pastorów protestanckich. Liczba uczennic do końca lat 20. wahała się w okolicach 800[21]. Po wydzieleniu się ze szkoły filii neohumanistycznej w roku 1929[22], od roku 1936 funkcjonującej już jako całkowicie odrębne Państwowe Gimnazjum Żeńskie im. Klaudyny Potockiej[23], liczba ta prawodpodobnie nieco spadła.

 
ochody „stulecia” szkoły

Najważniejsze zmiany w okresie międzywojennym dotyczyły ujednolicenia programu nauczania; pod tym względem przez obie dekady, ale zwłaszcza w pierwszej, trwały nieustanne przeobrażenia. Od roku szkolnego 1920/21 skracano kurs seminaryjny, tzw. liceum wyższe[24], równolegle skracając również kurs szkoły ćwiczeń; oba moduły zlikwidowano całkowicie w roku 1930 i od tego czasu Dąbrówka nie kształciła już nauczycielek[25]. Podobnie w latach 20. stopniowo likwidowano dziesięcioletni program liceum[26]. Dominujący stał się moduł gimnazjalny, który również podlegał modyfikacjom[27]. Stopniowo ograniczano program gimnazjum realnego, likwidując go w początkach lat 30[28]. Odtąd Dąbrówka stała się przede wszystkim dualistycznym gimnazjum humanistycznym i neo-humanistycznym; to ostatnie wyróżniało się szczególnym uwzględnieniem języków obcych. Po formalnym wydzieleniu się Gimnazjum Klaudyny Potockiej pod koniec okresu międzywojennego Dąbrówka miała już typowy profil gimnazjum humanistycznego[29]. Do Dąbrówki obowiązywał egzamin wstępny; dziewczęta nosiły czarny mundurek z beretem i białymi wyłogami, płacąc czesne 110 zł rocznie[30]. Dominowały panny z rodzin średniej burżuazji[31]. W szkole działały dwie drużyny harcerskie[32], Sodalicja Mariańska i szereg innych grup[33].

'
Irena Bobowska (1920-1942)
pochodziła z rodziny wojskowej. Po przejściu w dzieciństwie choroby Heine-Medina poruszała się na wózku. Od 1928 uczennica w Dąbrówce, zaangażowana w działalność charytatywną i edukacyjną. W czasie okupacji w konspiracji, zajmowała się m.in. pracą redakcyjną, kolportażem i logistyką. Aresztowana w roku 1940, przeszła ciężkie śledztwo; ponieważ w więzieniu we Wronkach zabrano jej wózek poruszała się czołgając. Ścięta w Berlinie w 1942

W roku 1928 budynki przeszły generalny remont, podczas którego szkołę całkowicie zelektryfikowano[34]; jej chlubą była jedna z większych w mieście aula, mieszcząca również kaplicę[35]. Od roku 1930 szkoła miała sztandar z hasłem „Gorejącą wiarą i głęboką wiedzą budujemy lepsze, jasne jutro”[36]; wtedy też odbył się 1-szy Zjazd Dąbrówczański[8]. W tym samym czasie Dąbrówka zaczęła stylizować się na następczynię Luisenschule; powody są niejasne, prawdopodobnie dyrekcja pragnęła zyskać na prestiżu stuletniej instytucji, jako że w roku 1930 świętowano 100 lat istnienia szkoły[37]. W roku 1933 szkoła „pozyskała na własność”[38] ośrodek w Czernicach w Puszczy Zielonce, dokąd odtąd urządzano liczne wycieczki[39]. Kres funkcjonowaniu szkoły przyniosło zajęcie miasta przez Niemców; w budynkach początkowo zakwaterowano Wehrmacht, potem służyły kobiecej organizacji Frauendienst[40].

Żeńska szkoła w Polsce Ludowej (1945-1967)Edytuj

 
Paulinum, krótkotrwała siedziba szkoły w 1945

Wojna przyniosła Dąbrówce ogromne straty[41]; 11 jej uczennic zginęło z rąk Niemców[42]. Jeszcze przed upadkiem Cytadeli grupa nauczycielek podniosła u formujących się władz polskich kwestię odtworzenia szkoły[43]; w kilka dni potem wskutek toczonych walk budynki przy Młyńskiej uległy jednak niemal całkowitemu zniszczeniu. Próba przejęcia pałacyku, stojącego na dawnej ludwicjańskiej posesji, nie powiodła się[44]. Po krótkim okresie funkcjonowania wspólnie z liceum Potockiej[45] i formalnej decyzji o odtworzeniu szkoły[46] rekrutację prowadzono w budynku Izby Przemysłowo-Handlowej na Mickiewicza 30; pomimo obietnic gmach przypadł innym instytucjom[47]. W roku 1945/46 uczono w budynku Państwowego Liceum Pedagogicznego na Mylnej 5[48] i potem w Liceum gen. Zamoyskiej na Placu Matejki 56[49], a w kolejnych dwu latach szkolnych w dawnym Colegium Marianum na Różanej 17[50], które ostatecznie przypadło jednak szkole podstawowej[51]. Rok 1948/49 Dąbrówka rozpoczęła w budynkach na Placu Bernardyńskim po zlikwidowanej w ramach politycznych represji Marynce[52]; rozegranie jednej prestiżowej szkoły przeciw drugiej było propagandowym majstersztykiem władz. W tym samym okresie wyremontowano częściowo ocalały budynek poprzeczny na Młyńskiej; otworzono tam bursę, którą Dąbrówka dzieliła z innymi szkołami[53].

 
1953, uczennice Dąbrówki przed szkołą

Dąbrówka odzyskała przedwojenny rozmach organizacyjny; już w roku 1946 uczyło się w niej 730 dziewcząt[54]. W pierwszych latach naukę prowadzono wg różnych kursów gimnazjalnych i licealnych, a w murach szkoły spotykały się uczennice w wieku od 11 do 28 lat.[55] Formułę nauczania ujednolicono w roku 1948; z Państwowego Gimnazjum i Liceum Żeńskiego placówka stała się Szkołą Ogólnokształcącą Stopnia Licealnego, gdzie w klasach VIII-XI kontynuowano powszechny program ogólnokształcący[56]. Narastająca presja polityczna, przejawiająca się obrzędowością[57], modyfikacjami programowymi[58], nowymi organizacjami[59] oraz polityką kadrową[60] zmieniła charakter szkoły. Nie jest jasne, na ile placówka spełniała oczekiwania władz; z jednej strony pojawiają się informacje o niezadowalających wynikach wizytacji[61] i organizacjach konspiracyjnych[62], z drugiej o nagrodach ministerialnych[63]. Kulminacja nowej polityki przypadła na lata po roku 1953, kiedy szkoła została przemianowana na VII Liceum Towarzystwa Przyjaciół Dzieci[64]. Po roku 1956 nacisk ideowy chwilowo zelżał, a do szkoły powróciło harcerstwo[65] i nauka religii[66], a w roku 1957 Dąbrówka powróciła do starej nazwy[67]. Jednak już pod koniec dekady presja na homogenizację ideową powróciła[68]; w roku 1959 szkoła wstąpiła do Towarzystwa Szkół Świeckich[69], a w roku 1960 zanikła działalność ZHP[70] i ponownie wyeliminowano religię[71].

'
Janina Kamińska (1903-1996)
pochodziła z rodziny urzędniczej. Od 1920 uczennica w Dąbrówce, od 1927 nauczycielka. W czasie okupacji więziona 2 lata we Wronkach. W roku 1945 spiritus movens odtworzenia szkoły i jej dyrektorka; kontynuowała dąbrówczańską tradycję i popadła w konflikt z władzami. Zdymisjonowana i zatrudniona w III LO. Członek III Zakonu świeckiego św. Dominika, 1971-1983 przełożona laikatu dominikańskiego na Polskę. Nie wyszła za mąż

Na początek lat 60. przypadł okres szczytu demograficznego; liczba uczennic przekroczyła 1000 a liczba nauczycieli sięgnęła 150[72]. W roku 1965 przeprowadzono remont kapitalny budynku; zastąpiono piece kaflowe centralnym ogrzewaniem[73], wymieniono parkiety i instalację elektryczną (co skutkowało m.in. zastąpieniem ręcznego dzwonka woźnego dzwonkiem elektrycznym)[74] oraz otworzono stołówkę, chociaż obiady dowożono z zewnątrz[75]. Połowa lat 60. to też ostatni okres, kiedy szkoła miała jeszcze charakter prestiżowy; centralnie zlokalizowana i najstarsza w Poznaniu przyjmowała (zwłaszcza po remoncie) krajowe i zagraniczne delegacje, a uczennice reprezentowały poznańskie szkoły na rozmaitych świętach lokalnych[76].

Szkoła typowa: Liceum Ogólnokształcące (1967-1994)Edytuj

 
Plac Bernardyński, siedziba szkoły 1948-1979

W roku 1967 placówka przeszła dwie zmiany związane z ogólnokrajową reformą oświaty[77]. Pierwszą było zerwanie ze schematem klas VIII-XI, istniejących w ramach licealnego stopnia szkoły ogólnokształcącej, i zastąpienie go Liceum Ogólnokształcącym z klasami I-IV. Drugą była likwidacja szkół żeńskich i objęcie Dąbrówki formułą koedukacyjną; przyjęci na rok 1967/68 uczniowie zyskali przezwisko „Mieszków”[78]. Ta ostatnia zmiana całkowicie przekształciła Dąbrówkę, zwłaszcza że w krótkim okresie chłopcy zaczęli odgrywać rolę wiodącą; odnoszone na przełomie dekad sukcesy na arenie międzyszkolnej, tak naukowe[79] jak sportowe[80], związane były raczej z młodzieżą męską[81]. Dodatkowo, od roku 1968 w hallu szkoły stanęło popiersie Kasprowicza[82]. Ponieważ sztandar[83] nie odpowiadał już profilowi szkoły został wycofany i przez kilka lat szkoła nie używała żadnego; dopiero w roku 1973 uroczyście nadano jej nowy[84] przy okazji przyjmując również hymn z refrenem „Dąbrówko nasza wiecznie trwaj”[85].

 
Rataje, niedoszła siedziba szkoły

W roku 1972 w prawym skrzydle budynku szkoły wybuchł pożar, który naruszył konstrukcję gmachu; jego konsekwencje okazały się dla szkoły ogromne i trwają po dziś dzień. Ponieważ niemożliwe było przeprowadzenie w krótkim czasie gruntownych plac remontowych budynek poddano prowizorycznym naprawom a jego część, m.in. aulę, wyłączono z użytkowania[86]. Spowodowało to problemy z organizacją nauki i zwiększyło presję lokalową; zaczęto rozważać przeniesienie szkoły, tymczasowe lub trwałe, do innej siedziby. Plany te od połowy lat 70. skonkretyzowały się na Ratajach, gdzie na Osiedlu Rzeczypospolitej i przy intensywnych konsultacjach z dyrekcją rozpoczęto budowę nowego kompleksu szkolnego. W niejasnych okolicznościach w roku 1978 budynki te przypadły jednak nowo utworzonemu Liceum im. Przemysła II[87]; potem planowano przenieść szkołę na Jeżyce na ulicę Norwida. Ostatecznie na Norwida przeprowadziła się z ulicy Żeromskiego Szkoła Podstawowa nr 23, a jej siedzibę odziedziczyła Dąbrówka; w niej rozpoczęto rok 1979/80[88].

 
siedziba szkoły od 1979

W kolejnej dekadzie historię szkoły znaczą wydarzenia będące w mikroskali odbiciem historii Polski. W roku 1980 kadra utworzyła NSZZ „Solidarność”[89], a w roku 1981 z inicjatywy uczniów w hallu szkoły bardzo uroczyście[90] zawieszono podarowany przez Jana Pawła II krzyż[91]. W roku 1982 krzyż zdjęto i umieszczono w zamkniętej Izbie Pamięci, na klamce której wieszano i zdejmowano kwiaty[89]. Uczniowie szkoły zatrzymywani byli na demonstracjach ulicznych i podczas akcji ulotkowych[92], w postaci Zielonej Szóstki odrodziło się niezależne harcerstwo[93]. Duża[94] demonstracja uczniowska na korytarzu szkoły z 13 grudnia 1985 zakończyła się naganami, ale nikogo ze szkoły nie relegowano[95], w roku 1986 na terenie szkoły SB zatrzymała ucznia za ulotkowanie[96] a oficjalna inauguracja roku zamieniła się w skandal[97]. W końcu lat 80. LO stało się ośrodkiem ruchu „Naszość[98]. Krzyż wrócił do hallu w roku 1991[99]; nie obyło się też bez zmian na stanowiskach dyrektorskich[100]. Bardzo istotne dla późniejszej historii szkoły okazało się też rozpoczęcie w roku 1987 rozszerzonego programu nauczania języka niemieckiego; nawiązano kontakty ze szkołą z Berlina Zachodniego, od roku 1988 skutkujące wzajemną wymianą[101].

Szkoła dwujęzyczna (od roku 1994)Edytuj

 
licealiści, Poznań, wczesne l. 90.

Korzystając z wcześniejszych doświadczeń w zakresie nauczania języka niemieckiego w roku szkolnym 1994/95 liceum otworzyło dwujęzyczną klasę polsko-niemiecką; oprócz istniejącej już w I LO im. Marcinkowskiego podobnej klasy polsko-francuskiej był to ewenement na skalę Poznania i Wielkopolski. Kurs dwujęzyczny miał charakter pięcioletni z zerówką (klasa wstępna przeznaczona dla uczniów ostatniej klasy szkoły podstawowej)[102] i był stale poszerzany, w drugiej połowie lat 90. intensyfikowano również współpracę w ramach różnych instytucji i programów związanych z kulturą niemiecką i finansowanych przez Republikę Federalną. Rozpoczęto przygotowywanie uczniów do egzaminu Deutsches Sprachdiplom, który po raz pierwszy oficjalnie przeprowadzono w szkole na zakończenie roku szkolnego 1998/1999; od tamtej pory organizuje się go w Dąbrówce corocznie[103].

najdłużej uczący nauczyciele[104]
lat imię i nazwisko przedmiot okres
44 Jadwiga Laskowska biologia 1962-2006
40 Irena Dropińska języki obce 1919-39, 1945-65
36 Regina Framska chemia 1970-2006
36 Wiesława Heisig matematyka 1971-2007
35 Krystyna Brodowska francuski 1972-2007
34 Gabriela Kaźmierczyk muzyka 1929-39, 1945-69
31 Zdzisława Smuszkiewicz polski 1962-1993
31 Stefania Pietruszanka języki obce 1919-39, 1945-56
31 Barbara Rataszewska fizyka 1919-39, 1945-56
30 Maria Paszkiewicz polski 1960-1990

W związku z reformą oświatową z roku 1999 zadecydowano, że na bazie Dąbrówki utworzone zostanie obok zredukowanego do 3 lat liceum również gimnazjum, i że obie szkoły zlokalizowane zostaną w tym samym budynku przy ulicy Żeromskiego. Staraniem władz szkoły, argumentujących że pięcioletniego kursu nie można zredukować do trzyletniego[105], gimnazjum zostało sformatowane jako dwujęzyczne[106]; rok szkolny 2001/02 obie placówki rozpoczęły jako Zespół Szkół Ogólnokształcących nr 10. W roku 2004 na podstawie przeprowadzonego wśród uczniów plebiscytu bezimienne dotąd gimnazjum również przyjęło Dąbrówkę jako swojego patrona[107] i otrzymało własny sztandar[108]. W roku 2002 powstało Stowarzyszenie Przyjaciół Szkoły im. Dąbrówki w Poznaniu[109], które od tej pory przejęło organizację nieregularnych zjazdów abiturientów[110]. W roku 2007 doszło do symbolicznej zmiany na stanowisku dyrektora; po raz pierwszy w historii osobę kierującą placówką wyłoniono w drodze publicznego konkursu, a także po raz pierwszy w historii został nim po 9 kolejno sprawujących ten urząd kobietach mężczyzna[111]. Prowadzone na terenie szkoły inwestycje dotyczyły głównie remontów bieżących; do najważniejszych należały likwidacja skutków niewielkiego pożaru z roku 1998[112], przejęcie na potrzeby szkolne znajdującego się w budynku mieszkania służbowego oraz wyposażenie placówki w sprzęt[113].

W drugiej połowie pierwszej dekady XXI wieku tak liceum jak gimnazjum systematycznie umacniały swoją specyfikę – odróżniającą je od innych szkół poznańskich – poprzez rozbudowywanie związków z językiem niemieckim i kulturą niemiecką. W roku 2005 część uczniów po raz pierwszy zdawała dwujęzyczną (polsko-niemiecką) maturę, która organizowana była do czasu reformy matur z 2009[114]. w tym samym czasie rozpoczęto udział w międzynarodowym programie promującym kulturę niemiecką Jugend Debattiert International[115]. W roku 2009 po raz pierwszy przeprowadzono egzaminy Deutsches Sprachdiplom II na poziomie B2 i C1.[111] W podobnym okresie szkoła zaangażowała się w program Deutsch Wagen Tour, współorganizowany m.in. przez Goethe-Institut, ambasady RFN i Deutscher Akademischer Austauschdienst[116]. Nawiązano trwałą współpracę i wymiany ze szkołami w Seelze, Karlstadt i Vreden[114]. W roku 2010 Dąbrówka była jednym z 26 istniejących w Polsce liceów dwujęzycznych z niemieckim i jednym z 10 takich gimnazjów[117]; na terenie Wielkopolski była obok I LO w Lesznie jedną z dwu polsko-niemieckich szkół dwujęzycznych[118].

WspółczesnośćEdytuj

Obecnie VII Liceum Ogólnokształcące im. Dąbrówki w Poznaniu działa razem z Gimnazjum Dwujęzycznym im. Dąbrówki w ramach Zespołu Szkół Ogólnokształcących nr 10. Obie placówki znajdują się w tym samym budynku na Jeżycach przy ulicy Żeromskiego 8/12 i mają dość zintegrowany charakter, współdzieląc zarówno statut szkoły, Radę Pedagogiczną, Radę Rodziców jak Samorząd Uczniowski[119]. Organem prowadzącym dla obu jest Miasto Poznań, nadzór pedagogiczny sprawuje Wielkopolski Kurator Oświaty; suma aktywów obu w roku 2016 wyniosła 4,63 mln złotych[120]. W zakresie ramowego programu nauczania szkoła jest bezpłatna. Poza specyfiką dotyczącą nauczania języka niemieckiego, organizacja nauki w liceum jest typowa dla szkół tego rodzaju w Polsce. Liceum przedstawia się jako kontynuator dziewiętnastowiecznych tradycji ludwicjańskich i datuje swoją historię nie od roku 1919, ale od roku 1830; interpretacja taka przyjmowana jest też na ogół w rozmaitych publikacjach medialnych[121]. Kadra nauczająca szkoły liczy ok. 60 osób[122].

dyrektorzy szkoły
od do imię i nazwisko
1919 1933 Maria Swinarska
1933 1934 Irena Lipska
1934 1939 Cecylia Świderkówna
1945 1948 Janina Kamińska
1948 1950 Maria Iwanicka
1950 1962 Irena Czajkowska
1962 1969 Ludmiła Swinarska[123]
1969 1991 Zofia Dąbek
1991 2007 Elżbieta Stryjakowska
2007 Paweł Kozłowski

W ciągu ostatnich lat liceum kończy rocznie ok. 135-155 osób[124]. W skali Poznania Dąbrówka jest szkołą średniej wielkości; uczy się w niej ok. 450 nastolatków, o wiele mniej niż w przypadku szkół takich jak np. V LO im. Potockiej lub VI LO im. Paderewskiego; rokrocznie otwierają one po 8 oddziałów i oferują miejsce dla ok. 250 kandydatów każda[125]. Dąbrówka w roku 2017 otworzyła 5 oddziałów o łącznej liczbie 155 miejsc; mają one profil medialny, biologiczno-chemiczny, ekonomiczny, politechniczny oraz dwujęzyczny; ten ostatni podzielony na 3 wyspecjalizowane pododdziały: matematyczno-informatyczny, biologiczno-chemiczny i humanistyczny[126]. Pod względem obłożenia liceum znajduje się w środku stawki poznańskich liceów; przy rekrutacji na rok 2017/18 szkoła miała 1.08 kandydata na miejsce; najwyższe w Poznaniu średnie szkolne wskaźniki obłożenia to 2.28 w przypadku II LO im. gen. Zamoyskiej, 1.83 w przypadku VIII LO im. Mickiewicza i 1.54 w przypadku VI LO im Paderewskiego[125]. W Dąbrówce największą konkurencję zanotowano w oddziale dwujęzycznym (1.32 kandydata na m-ce) i biol-chem (1.26 kandydata na m-ce)[127].

 
Dąbrówka

Próby skwantyfikowania pozycji szkoły pod względem poziomu nauczania lokują liceum Dąbrówki między poznańską czołówką a środkiem stawki[128]; na około 30 liceów w mieście, szkoła w ostatnich latach zajmowała w najpopularniejszym rankingu Perspektyw miejsca 8 (2012)[129], 7 (2013)[130], 12 (2014)[131], 12 (2015)[132], 9 (2016)[133], 9 (2017)[134], 10 (2018)[135] i 13 (2019)[136]. O obecnej specyfice szkoły przesądzają dwa czynniki. Pierwszym jest działanie wspólnie z gimnazjum, którego doskonałe wyniki lokują je wśród najlepszych w Poznaniu i które pod tym względem pozostawia liceum w cieniu[137]. Drugim czynnikiem jest unikatowy dwujęzyczny profil i związane z nim egzaminy DFD II[138]; w roku 2017 żadne LO w Wielkopolsce nie miało równie dobrych wyników maturalnych z języka niemieckiego[139]. Z drugiej strony, wyniki maturalne z innych przedmiotów są wyraźnie gorsze niż w najlepszych szkołach miasta; w ciągu ostatnich 10 lat liceum miało też tylko 5 laureatów olimpiad przedmiotowych[140] w porównaniu np. 29 laureatami VIII LO im. Mickiewicza[141].

AbsolwenciEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Zdzisława Smuszkiewicz, Z dawnych dziejów Dąbrówki w Poznaniu (1830-1939), [w:] Dorota Żołądź-Strzelczyk, Justyna Gulczyńska (red.), 180 lat Szkoły im. Dąbrówki w Poznaniu (1830-2010), Poznań 2010, ​ISBN 978-83-60517-47-5​, s. 47.
  2. Mechanizm wyboru patronki szkoły pozostaje niejasny, ale wydaje się, że samą decyzję podjęto poza szkołą, być może w łonie Prowincjonalnego Kolegium Szkolnego. Według słów Swinarskiej ona sama została o decyzji poinformowana, Smuszkiewicz 2010, s. 45–46.
  3. Na temat logiki wyboru patronki nowo powstającej szkoły zob. Magdalena Witasik, Dlaczego Dąbrówka? W kwestii wyboru patronki szkoły, [w:] Helena Dolata, Maria Dolata, Wacława Małecka (red.), Zjazd Dąbrówczański, Poznań 2005, s. 15–16. Publikacja ta nie zawiera informacji o tym kto, kiedy i w jakich okolicznościach podjął decyzję o wyborze patronki oraz czy oprócz Dąbrówki rozważano też inne postacie.
  4. Justyna Gulczyńska, Szkolnictwo średnie dla dziewcząt w Poznaniu w okresie międzywojennym, [w:] Wiesław Jamrożek, Dorota Żołądź-Strzelczyk (red.), Rola i miejsce kobiet w edukacji i kulturze polskiej, tom 1, Poznań 1998, ​ISBN 83-86650-67-2​, s. 171.
  5. Smuszkiewicz 2010, s. 46.
  6. Joanna Stroińska, 1919, [w:] Z życia uczelni im. Dąbrówki w Poznaniu. Jednodniówka wydana w stuletnią rocznicę założenia szkoły, Poznań 1930, s. 18.
  7. Wacława Małecka, „Wędrująca szkoła” – siedziby, [w:] Dorota Żołądź-Strzelczyk, Justyna Gulczyńska (red.), 180 lat Szkoły im. Dąbrówki w Poznaniu (1830-2010), Poznań 2010, ​ISBN 978-83-60517-47-5​, s. 26.
  8. a b Smuszkiewicz 2010, s. 52.
  9. Smuszkiewicz 2010, s. 48.
  10. Zob. np. przypadek Julianny Wilak-Niewiedział, Helena Dolata, Maria Dolata, Wacława Małecka (red.), Zjazd Dąbrówczański, Poznań 2005, s. 45.
  11. Małecka 2010, s. 127.
  12. Zdzisława Smuszkiewicz, Z dawnych dziejów poznańskiej Dąbrówki (1830-1939), [w:] Kronika Miasta Poznania 69/4 (2001), s. 125, Smuszkiewicz 2010, s. 48.
  13. Jerzy Topolski Dzieje Poznania w latach 1793–1945 Tom 2,Część 2, Poznań 1994, ​ISBN 83-01-11393-6​, s 1156, II Liceum Ogólnokształcące im. Generałowej Zamoyskiej. Historia szkoły, dostępne tutaj, Aleksandra Smoczkiewiczowa, Państwowe Liceum i Gimnazjum Żeńskie im. Generałowej Zamoyskiej w latach 1919–1928 w moich wspomnieniach, [w:] Kronika Miasta Poznania 62/2 (1994), s. 380.
  14. Według jednej autorki, „w momencie przejmowania” szkoły przez Swinarską było w niej 46 Polek, Danuta Piotrowska-Szulczewska, Z odległych wspomnień o Marii Swinarskiej, [w:] Kronika Miasta Poznania 69/4 (2001), s. 135. Według innej, „w dniu otwarcia szkoły [Dąbrówki]” uczyło się w niej 1057 uczennic, w tym 353 Niemki, Szmuszkiewicz 2001, s. 125, również Smuszkiewicz 2010, s. 48.
  15. Według przyjętej rutynowo w obecnej polskiej praktyki nazewniczej, wg której „klasa” oznacza poziom kształcenia, np. „klasa I”, „klasa druga”, a „oddział” oznacza jednostkę organizacyjną, np. „klasa Ib”, „klasa IIID”, por. np. Leszek Zaleśny, Oddział a klasa w przepisach oświatowych, [w:] serwis portaloswiatowy, dostępny tutaj.
  16. Źródła podają informacje niespójne, np. że w roku 1919 Swinarska przejęła „31 klas, w tym 24 z językiem wykładowym polskim, a 11 z niemieckim” [sic!], Gulczyńska 1998, s. 174, również Dorota Żołądź, Rola i miejsce kobiet w edukacja i kulturze polskiej, Tom 1, Poznań 1998, ​ISBN 978-83-86650-67-5​, s. 174.
  17. Kurs licealny trwał 10 lat, wyższy licealny 4 lata, szkoła ćwiczeń 9 lat; nie jest jasne jak długo trwały kursy gimnazjalne, Gulczyńska 1998, s. 174, Smuszkiewicz 2010, s. 48.
  18. Smuszkiewicz 2010, s. 49–50.
  19. Oprócz szkoły na Łazarzu; do roku 1928 nazywała się ona Państwowe Liceum i Gimnazjum Żeńskie na Łazarzu, potem Liceum Generałowej Jadwigi Zamoyskiej. Systematyczny przegląd w Robert Zimny, Prywatne szkolnictwo średnie ogólnokształcące w Wielkopolsce w latach 1945–1961 [praca doktorska przyjęta na Uniwersytecie Adama Mickiewicza], Poznań 2011, s. 25–28.
  20. Zidentyfikowane szkoły prywatne to szkoła ss. Urszulanek oraz Gimnazjum Żeńskie Najświętszego Serca Jezusa, Gulczyńska 1998, s. 171. Siostry Urszulanki prowadziły szkołę dla panien w latach 1853–1874; systematycznie zwalczane przez dyrekcję Luisenschule, były oskarżane o „fanatyczny [polski] nacjonalizm”; za pomocą szykan niemiecka administracja prowincji zmusiła je do zamknięcia szkoły a ich działkę przekazano Luisenschule, po której przejęła ją Dąbrowka. Siostry przeniosły się do Krakowa. Wróciły do Poznania w 1919, ale nie upominały się o już działkę na Młyńskiej; wybudowały od nowa własny kompleks na ulicy Spornej, Gulczyńska 1998, s. 172.
  21. W roku 1928 było 831 uczennic, Małecka 2010, s. 127, w roku 1929 było 828 uczennic, Smuszkiewicz 2010, s. 48.
  22. Por. Historia, [w:] serwis V Liceum Ogólnokształcące im. Klaudyny Potockiej, dostępny tutaj.
  23. Gulczyńska 1998, s. 174–175.
  24. 1920/21 seminarium skrócono do 3 lat, a w 1927/28 do 2 lat, Gulczyńska 1998, s. 174.
  25. Wiesława Knapowska, Dzieje Fundacji ks. Ludwiki Radziwiłłowej w Poznaniu, [w:] Kronika Miasta Poznania 8/3 (1930), s. 262.
  26. Co roku skracając dziesięcioletni kurs o jedną klasę, Smuszkiewicz 2010, s. 48.
  27. Np. pod koniec przeobrażeń, w roku 1929, szkoła prowadziła 1 klasę liceum, 2 klasy wyższego liceum, 3 klasy szkoły ćwiczeń, 2 klasy gimnazjum realnego, 18 klas gimnazjum humanistycznego i 3 klasy gimnazjum neo-humanistycznego, 2010, s. 48.
  28. Gulczyńska 1998, s. 174.
  29. Po reformie tzw. jędrzejowiczowskiej z początku lat 30. szkoła prowadziła 3 klasy „podbudowy ministerianej” (I-III), 4 klasy gimnazjum (IV-VII) i niesprecyzowaną liczbę klas licealnych, Gulczyńska 1998, s. 175.
  30. Smuszkiewicz 2010, s. 49.
  31. Według jednej z dostępnych statystyk 359 uczennic pochodziło z rodzin urzędniczych, 128 z rodzin kupieckich, 74 z rodzin rzemieślniczych, 40 z rodzin nauczycielskich, 28 z rodzin chłopskich i 18 z rodzin ziemiańskie, Smuszkiewicz 2010, s. 49–50.
  32. Drużyna Harcerska im. Emilii Plater została założona w roku 1912 i miała początkowo charakter półkonspiracyjny. Po roku 1919 stała się drużyną szkolną dla dziewcząt starszych. Dla dziewcząt młodszych przeznaczona była Drużyna Harcerska im. Anieli Tułodzieckiej, Tomasz Nawracała, Stefania Tokarska-Kaszub, Wybrane organizacja uczniowskie, [w:] Dorota Żołądź-Strzelczyk, Justyna Gulczyńska (red.), 180 lat Szkoły im. Dąbrówki w Poznaniu (1830-2010), Poznań 2010, ​ISBN 978-83-60517-47-5​, s. 195.
  33. Jak koło Samarytanek, koło krajoznawcze, polonistyczne i gospodarstwa domowego, Smuszkiewicz 2010, s. 50–51.
  34. Smuszkiewicz 2010, s. 52. Jedno ze źródeł podaje, że remont sfinansowano częściowo „za pieniądze otrzymane z fundacji Ludwiki”, Małecka 2010, s. 127. Jest to informacja niejasna; Fundacja Księżnej Ludwiki (Luisenstiftung) została skasowana przez władze pruskie w roku 1874; jakieś jej nieformalne pozostałości mogły jednak przetrwać.
  35. Ołtarz można było schować w specjalnej wnęce w ścianie; wtedy kaplica zmieniała się w aulę, Małecka 2010, s. 128.
  36. Małecka 2010, s. 153.
  37. Zob. np. oficjalne zaproszenie na obchody stulecia szkoły, dostępne tutaj.
  38. Nie jest jasne w jaki sposób szkoła stała się właścicielem obiektu, Małecka 2010, s. 129.
  39. Małecka 2010, s. 129.
  40. Małecka 2010, s. 130.
  41. W czasie niemieckiej okupacji szkoła nie funkcjonowała, jednak niektóre nauczycielki na własną rękę prowadziły tajne nauczanie, Małecka 2010, s. 131.
  42. Niektóre z dziewcząt zostały zamordowane przez Niemców, niektóre zginęły w walce, np. w Powstaniu Warszawskim, Wacława Małecka, Marcin Chwaliński, Maria Sutek, Janina Nowaczyk, Magdalena Paul, Alina Sokołowska, Anna Ziółkowska, Dąbrówszczańskie sylwetki, [w:] Dorota Żołądź-Strzelczyk, Justyna Gulczyńska (red.), 180 lat Szkoły im. Dąbrówki w Poznaniu (1830-2010), Poznań 2010, ​ISBN 978-83-60517-47-5​, s. 275. II Zjazd Dąbrówczański, który miał miejsce w roku 1945, odbył się w związku z tym w podniosłej atmosferze, Gulczyńska 2010, s. 59.
  43. Małecka 2010, s. 131; w grupie tej kluczową rolę odgrywała przedwojenna nauczycielka Dąbrówki, Janina Kamińska.
  44. Początkowo Główny Urząd Mieszkaniowy zezwolił na zajęcie budynku, w którym od roku 1892 mieścił się konsystorz ewangelicki. Jednak w niejasnych okolicznościach gmach został zajęty przez Sąd Apelacyjny, Małecka 2010, s. 133.
  45. Początkowo utworzono Zjednoczone Gimnazjum i Liceum im. Potockiej i Dąbrówki; spiritus movens przedsięwzięcia była przedwojenna dyrektor Gimnazjum Potockiej Konstancja Swinarska, działająca w porozumieniu z reprezentującą Dąbrówkę Kamińską, 2010, s. 131. Nauka odbywała się początkowo w budynku byłego alumnatu ewangelickiego tzw. Paulinum na Wildze przy ulicy Przemysłowej, Małecka 2010, s. 132.
  46. Kuratorium zadecydowało o odtworzeniu Dąbrówki w marcu 1945, Gulczyńska 2010, s. 57.
  47. Małecka 2010, s. 133.
  48. Nauka odbywała się popołudniami; przed wojną budynek należał do Wielkopolskiej Szkoły Przygotowawczej, Małecka 2010, s. 133.
  49. Dziewczęta które zdały maturę w roku 1946 odebranie dyplomów świętowały w Czernicach, które zostały odzyskane przez szkołę. Ośrodek w Puszczy Zielonce został z czasem utracony przez Dąbrowkę; ani dokładny czas ani okoliczności nie są znane, Małecka 2010, s. 136.
  50. Gulczyńska 2010, s. 58.
  51. Małecka 2010, s. 136.
  52. Gulczyńska 2010, s. 59.
  53. Małecka 2010, s. 138.
  54. Małecka 2010, s. 134.
  55. Zasadniczo w pierwszych latach powojennych nauczanie prowadzono trzytorowo: systemem 3 (klasy gimnazjalne) + 2 (klasy licealne) dla abiturientów szkół powszechnych, systemem 1 (klasa wstępna) +3+2 dla abiturientów innych szkół i systemem 2+2 dla młodzieży starszej, Justyna Gulczyńska, Dąbrówka w latach 1945–2001, [w:] Dorota Żołądź-Strzelczyk, Justyna Gulczyńska (red.), 180 lat Szkoły im. Dąbrówki w Poznaniu (1830-2010), Poznań 2010, ​ISBN 978-83-60517-47-5​, s. 56.
  56. Wprowadzona w roku 1948 jedenastoklasowa szkoła ogólnokształcąca działała na zasadzie modułów 7+4, Gulczyńska 2010, s. 56, 64.
  57. Zaczęto wprowadzać i obchodzić nowe święta; pierwszym zanotowanym przypadkiem były obchody z 12.X.46 upamiętniając bitwę pod Lenino; kolejno wprowadzano obchody 1.Maja, 22.Lipca, i 7. Listopada. Z drugiej strony, eliminowano święta takie jak 3. Maja i 11 Listopada, Gulczyńska 2010, s. 60.
  58. Jednym z nowych przedmiotów była „nauka o Polsce i świecie współczesnym”, Gulczyńska 2010, s. 60. W roku 1952 zlikwidowano naukę religii, Gulczyńska 2010, s. 66.
  59. Odtworzoną w roku 1947 Sodalicję Mariańską zlikwidowano w roku 1949; w roku 1950 ZHP wcielono do ZMP, oprócz którego do szkoły wprowadzono też SP, OM TUR i Wici, Gulczyńska 2010, s. 62.
  60. Wielu przedwojennych nauczycieli wróciło do szkoły a jej dyrekcję objęła Janina Kamińska, symbol ciągłości i przedwojennej dąbrówczańskiej tradycji; właśnie z tego powodu została ona usunięta ze szkoły. Na jej miejsce mianowano przybyłą z ministerstwa w Warszawie Marię Iwanicką, która już na pierwszym spotkaniu poprosiła by nazywać ją nie „przełożona”, lecz „dyrektor”. Iwanicka kierowała procesem przekształcania szkoły zgodnie z nowymi oczekiwaniami władz oraz zawiadywała delikatna misją przeprowadzki szkoły do budynku Marynki. Ze wspomnień uczennic Iwanicka wyłania się jako ideowa komunistka, obowiązkowa, wymagająca oraz nadzorująca postępy zwłaszcza dziewcząt z rodzin proletariackich. Po ukończeniu swojej misji Iwanicka wróciła do Warszawy do ministerstwa; jej dalszy los jest nieznany.
  61. Wizytujący szkołę pracownicy kuratorium nie byli zadowoleni, wskazując na ciągle za mały odsetek dziewcząt z rodzin proletariackich oraz niskie członkostwo w ZMP, Gulczyńska 2010, s. 66–67.
  62. Wspomnienia uczennic mówią o trzyosobowej „organizacji antykomunistycznej” z roku 1951 i o ulotkowaniu na mieście, Gulczyńska 2010, s. 65.
  63. Małecka 2010, s. 140–141.
  64. Szkoła nosiła nazwę TPD od września 1953 do kwietnia 1957, Gulczyńska 2010, s. 67, 70.
  65. Nawracała, Tokarska-Kaszub 2010, s. 215.
  66. 99% uczennic opowiedziało się jakoby za powrotem religii, okoliczności tego głosowania bądź plebiscytu są niejasne, Gulczyńska 2010, s. 70.
  67. Gulczyńska 2010, s. 67, 70.
  68. O presji indoktrynacyjnej na kadrę, związanej np. z działalnością odczytową czy członkostwem w PZPR, czyt. Gulczyńska 2010, s. 72.
  69. Gulczyńska 2010, s. 70.
  70. Nawracała, Tokarska-Kaszub 2010, s. 216.
  71. Gulczyńska 2010, s. 71.
  72. Gulczyńska 2010, s. 72.
  73. Małecka 2010, s. 141.
  74. Gulczyńska 2010, s. 72, Małecka 2010, s. 142.
  75. Małecka 2010, s. 142.
  76. Gulczyńska 2010, s. 74.
  77. Szczegóły w Stanisław Majewski, Przemiany organizacyjne średniego szkolnictwa ogólnokształcącego w Polsce XX wieku, [w:] Studia Pedagogiczne 13 (2000), s. 51–75.
  78. Gulczyńska 2010, s. 73.
  79. W latach 70. na 8 osiągnięć w zawodach międzyszkolnych 6 było dziełem chłopców, zob. Laureaci i Finaliści Ogólnopolskich Olimpiad i Konkursów Przedmiotowych, [w:] serwis Dąbrówka, dostępny tutaj.
  80. W pierwszej połowie lat 70. męska drużyna piłki ręcznej była „praktycznie” mistrzem polski szkół średnich chłopców, Grażyna Sobierajska-Mormol, Sport w Dąbrówce, [w:] Dorota Żołądź-Strzelczyk, Justyna Gulczyńska (red.), 180 lat Szkoły im. Dąbrówki w Poznaniu (1830-2010), Poznań 2010, ​ISBN 978-83-60517-47-5​, s. 239.
  81. Do dziś 68% laureatów i finalistów Dąbrówki stanowią chłopcy, zob. Laureaci i Finaliści Ogólnopolskich Olimpiad i Konkursów Przedmiotowych, [w:] serwis Dąbrówka, dostępny tutaj.
  82. W roku 1968 w szkole odbyła się uroczysta sesja naukowa i obchody związane z Janem Kasprowiczem, który w tym budynku – wówczas należącym do Marynki – zdał w roku 1884 maturę. W hallu szkoły ustawiono popiersie poety, Małecka 2010, s. 74.
  83. Oryginalny sztandar z roku 1930 spłonął w roku 1945. W roku 1947 wykonany nowy, będący kopią starego, i używano go przez następne 20 lat, Małecka 2010, s. 155.
  84. Stare hasło zastąpiono, mówiące m.in. o wierze, zastąpiono nowym: „nauka – ojczyźnie”, Małecka 2010, s. 159.
  85. Gulczyńska 2010, s. 76, Małecka 2010, s. 164.
  86. Gulczyńska 2010, s. 75–76.
  87. Małecka 2010, s. 143.
  88. Budynek przy Żeromskiego na Jeżycach zbudowano w roku 1956 z przeznaczeniem na szkołę; SP nr 23 funkcjonowała w nim 23 lata. Obecnie ówczesny budynek określa się jako „nieatrakcyjny”, Robert Noj, Małgorzata Eischler, Małgorzata Kraśnik, Elżbieta Nowicka, Dąbrówka współcześnie, [w:] Dorota Żołądź-Strzelczyk, Justyna Gulczyńska (red.), 180 lat Szkoły im. Dąbrówki w Poznaniu (1830-2010), Poznań 2010, ​ISBN 978-83-60517-47-5​, s. 97. Wszyscy uczniowie z Placu Bernardyńskiego zostali w szkole po przeprowadzce, Małecka 2010, s. 144. W większości wspomnień przewija się wątek ogromnego żalu i straty związanych z opuszczeniem nie tylko centralnie położonego, ale przede wszystkim mającego swoisty i niepowtarzalny klimat budynku na Placu Bernardyńskim. Po opuszczeniu go przez Dąbrówkę miał on zostać całkowicie odremontowany, nie wiadomo czy kiedykolwiek rozważano powrót tam Dąbrówki. W latach 80. planowano umieszczenie w nim najpierw Wielkopolskiej Biblioteki Pedagogicznej, a potem Muzeum Oświaty, ale przez lata nieremontowany gmach stał pusty. W roku 1989 po 51 latach odzyskała go Marynka, Małecka 2010, s. 143.
  89. a b Gulczyńska 2010, s. 77.
  90. Uroczystość odbyła się 11.XI.1981; odśpiewano m.in. Bogarodzicę i Boże coś Polskę.
  91. Krzyż był w depozycie w poznańskim Duszpasterstwie Akademickim, Gulczyńska 2010, s. 77.
  92. Gulczyńska 2010, s. 79.
  93. Harcerstwo zaczęło odradzać się w szkole już roku 1979, Nawracała, Tokarska-Kaszub 2010, s. 218.
  94. Wzięło w niej udział ok. 80 uczniów; nie jest jasne, jaki był to odsetek ogółu uczniów.
  95. Gulczyńska 2010, s. 79–80. W roku szkolnym 1986/87 kuratorium zmniejszyło ilość otwieranych oddziałów w klasie pierwszej o jeden, jak twierdzi współczesny autor w ramach represji, Gulczyńska 2010, s. 79–80.
  96. Gulczyńska 2010, s. 80.
  97. Na uroczystej inauguracji roku 1986/87, w której wzięli też udział delegaci z zewnątrz, grupa uczniów podeszła do mikrofonu z pytaniem dlaczego zdjęto krzyż. W atmosferze konsternacji udzielono im długiej i skomplikowanej odpowiedzi, Gulczyńska 2010, s. 78.
  98. Natalia Mazur, Magiczna data: 2007-07-07, [w:] Gazeta Wyborcza [Poznań] 06.07.07, dostępny tutaj.
  99. Gulczyńska 2010, s. 78.
  100. Zofię Dąbek, rusycystkę która które pełniła funkcje dyrektorskie od roku 1969, zastąpiła Elżbieta Stryjakowska, Gulczyńska 2010, s. 81, Małecka 2010, s. 142.
  101. Gulczyńska 2010, s. 81–82. Był to drugi przypadek ściślejszej współpracy z zagraniczną szkołą; w roku 1970 i w związku z osobą Dąbrówki nawiązano kontakty z czechosłowacką szkołą z Brna, Gulczyńska 2010, s. 75; dalsze losy tej współpracy nie są znane.
  102. Gulczyńska 2010, s. 82, Noj, Eischler, Kraśnik, Nowicka 2010, s. 84–85.
  103. Gulczyńska 2010, s. 86.
  104. 180 lat Szkoły im. Dąbrówki w Poznaniu (1830-2010), Dorota Żołądź-Strzelczyk (red.), Justyna Gulczyńska (red.), Poznań: Wydawnictwo „Rys”, 2010, s. 260–264, ISBN 978-83-60517-47-5, OCLC 833625274.
  105. Noj, Eischler, Kraśnik, Nowicka 2010, s. 84–85.
  106. Gulczyńska 2010, s. 83.
  107. Noj, Eischler, Kraśnik, Nowicka 2010, s. 85.
  108. Małecka 2010, s. 164.
  109. Zob. historię Stowarzyszenia na witrynie szkoły, dostępną tutaj.
  110. Do tego czasu zjazdy dąbrówczańskie odbywały się w latach 1930, 1945, 1947, 1958, 1981 i 2000; pierwszy zjazd Stowarzyszenie zorganizowało w roku 2005.
  111. a b Noj, Eischler, Kraśnik, Nowicka 2010, s. 86.
  112. Małecka 2010, s. 146.
  113. Małecka 2010, s. 145.
  114. a b Noj, Eischler, Kraśnik, Nowicka 2010, s. 87.
  115. Noj, Eischler, Kraśnik, Nowicka 2010, s. 88.
  116. Noj, Eischler, Kraśnik, Nowicka 2010, s. 88–89.
  117. Dwujęzyczność w cenie, [w:] serwis Perspektywy, dostępny tutaj.
  118. Przemysław Wolski, Edukacja dwujęzyczna w Polsce – język niemiecki. Raport ewaluacyjny, Warszawa 2010, s. 6–7.
  119. Por. statut szkoły, dostępny na jej oficjalnej witrynie tutaj.
  120. Informacja o stanie mienia komunalnego miasta Poznania, dostępna tutaj.
  121. Por. np. Rocznica: 180-lecie poznańskiego liceum im. Dąbrówki, [w:] Nasze Miasto 27.09.10, dostępny tutaj.
  122. Zob. Wychowawcy/dyżury, [w:] witryna szkoły, dostępna tutaj.
  123. Nazwisko podawane jest w różnych wersjach ortograficznych: "Swinarska" (Gulczyńska 2010, s. 72), "Świniarska" (Dorota Żołądź-Strzelczyk, Justyna Gulczyńska (red.), 180 lat Szkoły im. Dąbrówki w Poznaniu (1830-2010), Poznań 2010, ​ISBN 978-83-60517-47-5​, s. 260) bądź „Śwniarska” (Małecka 2010, s. 141).
  124. W roku 2017 maturę zdawały 143 w Dąbrowce osoby, co stawiało ją na 9. miejscu pod tym względem w Poznaniu. W poprzednich latach ilość zdających wynosiła 146 (2016), 155 (2015), 136 (2014), 146 (2013), 155 (2012), 153 (2011) i 114 (2010), por. Wyniki i analizy, [w:] serwis Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej w Poznaniu, dostępny tutaj, a zwłaszcza arkusz za rok 2017, dostępny tutaj. Pod względem ilości maturzystów Dąbrówka była na 31. mcu wśród liceów województwa.
  125. a b Zob. Szkoła ponadgimnazjalna. Zainteresowanie oddziałami, [w:] oficjalny serwis rekrutacyjny Nabór 2017, dostępny tutaj.
  126. Zob. np. Informacja w sprawie przyjęć kandydatów do oddziałów klasy pierwszej VII Liceum Ogólnokształcącego im. Dąbrówki, dokument w oficjalnym serwisie szkoły dostępny tutaj.
  127. Szkoła ponadgimnazjalna. Zainteresowanie oddziałami, [w:] oficjalny serwis rekrutacyjny Nabór 2017, dostępny tutaj. Po etapie zasadniczym rekrutacji Dąbrówka nie miała już wolnych miejsc na rok 2017/18, zob. tutaj, Szkoła ponadgimnazjalna. Wolne miejsca w oddziałach, [w:] oficjalny serwis rekrutacyjny Nabór 2017, dostępny tutaj.
  128. Zob. ranking za rok 2017, układany przez serwis WaszaEdukacja, dostępny tutaj; ranking za rok 2017, układany przez Perspektywy, dostępny tutaj.
  129. Zob. ranking Perspektyw za rok 2012, dostępny tutaj.
  130. Zob. ranking Perspektyw za rok 2013, dostępny tutaj.
  131. Zob. ranking Perspektyw za rok 2014, dostępny tutaj.
  132. Zob. ranking Perspektyw za rok 2015, dostępny tutaj.
  133. Zob. ranking Perspektyw za rok 2016, dostępny tutaj.
  134. zob. ranking Perspektyw za 2017 rok, dostępny tutaj
  135. zob. ranking Perspektyw za 2018 rok, dostępny tutaj
  136. zob. ranking Perspektyw za 2019 rok, dostępny tutaj
  137. Corocznie gimnazjum ma ponad 10 laureatów, w niektórych latach ponad 20, por. witrynę Poznańskiego Serwisu Oświatowego tutaj. Gimnazjum Dąbrówki rywalizuje o tytuł najlepszego w Poznaniu, por. Egzamin gimnazjalny 2015 WYNIKI: Które szkoły w Poznaniu wypadły najlepiej?, [w:] Głos Wielkopolski 04.07.15, dostępny tutaj.
  138. Zob. witrynę szkoły, dostępną tutaj.
  139. W roku 2017 na egzaminie ustnym z języka niemieckiego maturzyści Dąbrówki uzyskali średnio 89.82% (maturzyści drugiego w kolejności II LO uzyskali 83.86%), na egzaminie pisemnym podstawowym 97.53% (II LO 92.48%) i na egzaminie pisemnym rozszerzonym 70.57% (II LO 88.57%). W porównaniu nie uwzględniono liceów gdzie maturę zdawała jedna osoba. Zob. arkusz porównawczy na witrynie Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej w Poznaniu, dostępny tutaj.
  140. Zob. stronę prezentującą osiągnięcia na witrynie VII LO, dostępną tutaj.
  141. Zob. stronę prezentująca osiągnięcia na witrynie VIII LO, dostępną tutaj.

BibliografiaEdytuj

  • Helena Dolata, Maria Dolata, Wacława Małecka (red.), Zjazd Dąbrówczański, Poznań 2005
  • 180 lat Szkoły im. Dąbrówki w Poznaniu (1830-2010), Dorota Żołądź-Strzelczyk (red.), Justyna Gulczyńska (red.), Poznań: Wydawnictwo „Rys”, 2010, ISBN 978-83-60517-47-5, OCLC 833625274.
  • Zdzisława Smuszkiewicz, Z dawnych dziejów poznańskiej Dąbrówki (1830–1939), „Kronika Miasta Poznania” 69/4 (2001), s. 114–134.

Linki zewnętrzneEdytuj