Valmet L-70 Vinka

fiński samolot szkolno-treningowy

Valmet L-70 Miltrainer „Vinka”fiński samolot szkolno-treningowy.

Valmet L-70 Miltrainer „Vinka”
Ilustracja
Dane podstawowe
Państwo  Finlandia
Producent Valmet Oyj
Typ samolot szkolno-treningowy
Konstrukcja dolnopłat o konstrukcji metalowej
Załoga 2
Historia
Data oblotu 1 lipca 1975
Lata produkcji 1977 – 1982
Liczba egzemplarzy 30
Dane techniczne
Napęd 1 silnik tłokowy, 4-cylindrowy Lycomig AEIO-360-A1B6
Moc 200 KM (149 kW)
Wymiary
Rozpiętość 9,85 m
Długość 7,50 m
Wysokość 3,31 m
Powierzchnia nośna 14,0 m2
Masa
Własna 740 kg
Startowa 1000 kg (do akrobacji)
1200 kg (maksymalna)
Zapas paliwa 176 l
Osiągi
Prędkość maks. 240 km/h
Prędkość przelotowa 222 km/h
Prędkość minimalna 85 km/h
Prędkość ekonomiczna 206 km/h
Prędkość wznoszenia 5,7 m/s
Pułap 5000 m
Zasięg 1015 km
Rozbieg 260 m
Dobieg 300 m
Dane operacyjne
Uzbrojenie
4 węzły do mocowania uzbrojenia o łącznej wadze do 300 kg
Użytkownicy
Finlandia

HistoriaEdytuj

Na początku lat siedemdziesiątych dowództwo Fińskich Sił Powietrznych utworzyło grupę konstruktorów, którzy mieli opracować samolot szkolno-treningowy dla lotnictwa wojskowego, a który miał zastąpić używany w tym czasie szwedzki samolot Saab 91D Safir. W marcu 1973 roku zlecono budowę prototypu samolotu fińskiej wytwórni lotniczej Valmet Oyj. Otrzymał on początkowo oznaczenie Leko-70 (skrót od nazwy samolotu Lentokone i roku opracowania samolotu), później L-70 Miltrainer.

Prototyp był gotowy w 1975 roku, a jego oblot odbył się 1 lipca 1975 roku. Po serii badań zatwierdzono ten samolot i siły powietrzne 28 stycznia 1977 roku zamówiły serię tych samolotów w wytwórni Valmet Oyj w ilości 30 sztuk. Samolot wtedy otrzymał zgodnie z tradycja wojskowe oznaczenie L-70 „Vinka” (pol. Zefir). Pierwszy samolot seryjny został oblatany 29 grudnia 1979 roku.

Samolot posiada licencję zgodną z amerykańskim regulaminu FAR cz. 23.

Samoloty budowano w latach 1977 – 1982, zbudowano 30 sztuk.

Użycie w lotnictwieEdytuj

Samoloty Valmet L-70 „Vinka” zaczęto wprowadzać do szkolenia w Akademii Sił Powietrznych w Kauhava od 1978 roku, ostatnie samoloty do szkoły dostarczono w 1982 roku. Używano ich do szkolenia podstawowego jak również zaawansowanego, gdyż mógł on być wykorzystywany do wykonywania akrobacji.

Opis technicznyEdytuj

Samolot Valmet L-0 „Vinka” jest dolnopłatem o konstrukcji całkowicie metalowej. Przednia część kadłuba ma konstrukcje półskorupową i mieścił zakrytą kabinę, z dwoma miejscami obok siebie dla pilota i instruktora. Usterzenie klasyczne.

Napęd stanowił silnik tłokowy, 4-cylindrowy chłodzony powietrzem, napędzający dwułopatowe śmigło. Zbiorniki paliwa znajdowały się w skrzydłach.

Podwozie trójpodporowe, stałe.

Samolot nie posiada stałego uzbrojenia, ale posiada cztery podskrzydłowe węzły do mocowania uzbrojenia. Można na nich umieszczać uzbrojenie o łącznej masie 300 kg. Na dwóch zewnętrznych węzłach można mocować uzbrojenie o masie 100 kg, a na dwóch wewnętrznych o masie 150 kg. Zestawy, które można zamontować w węzłach, mogą być następujące:

  • 4 bomby o masie 50 kg każda lub 2 bomby o masie 100 kg każda oraz 2 bomby oświetlające
  • 8 niekierowanych rakiet kal. 37 mm (po dwie w każdym węźle) lub 6 rakiet kal. 68 mm ( na węzłach zewnętrznych pojedyncze rakiety, a na wewnętrznych po dwie)
  • 2 kasety z dwoma sprzężonymi karabinami maszynowymi kal. 7,62 mm lub 5,56 mm z zapasem 1000 sztuk amunicji
  • 2 kasety z wielkokalibrowym karabinem maszynowym kal. 12,7 mm z zapasem 150 sztuk amunicji
  • 4 lub 8 rakiet przeciwpancernych

BibliografiaEdytuj

  • Tadeusz Królikiewicz: Współczesne samoloty szkolne. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1982, s. 72-74. ISBN 83-206-0254-8.
  • Jane’s All the World’s Aircraft 1982-83. London: Jane’s Yearbooks, 1982, s. 48-49. ISBN 0-7106-0748-2. (ang.)