Otwórz menu główne

Verona Elder

brytyjska lekkoatletka, sprinterka

Verona Marolin Elder z domu Bernard MBE (ur. 5 kwietnia 1953 w Wolverhampton[1]) – brytyjska lekkoatletka, sprinterka, trzykrotna halowa mistrzyni Europy i dwukrotna mistrzyni igrzysk Wspólnoty Narodów.

Verona Elder
Data i miejsce urodzenia 5 kwietnia 1953
Wolverhampton
Wzrost 170 cm
Dyscypliny lekkoatletyka
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Wielka Brytania
Halowe mistrzostwa Europy
Złoto Rotterdam 1973 bieg na 400 m
Złoto Katowice 1975 bieg na 400 m
Złoto Wiedeń 1979 bieg na 400 m
Srebro San Sebastián 1977 bieg na 400 m
Brąz Grenoble 1981 bieg na 400 m
Reprezentacja  Anglia
Igrzyska Wspólnoty Narodów
złoto Christchurch 1974 lekkoatletyka
(sztafeta 4 × 400 m)
złoto Edmonton 1978 lekkoatletyka
(sztafeta 4 × 400 m)
srebro Christchurch 1974 lekkoatletyka
(bieg na 400 m)
srebro Edmonton 1978 lekkoatletyka
(bieg na 400 m)
Odznaczenia
Order Imperium Brytyjskiego od 1936 (Kawaler - cywilny)

Specjalizowała się w biegu na 400 metrów. Zajęła 4. miejsce w sztafecie 4 × 400 metrów na mistrzostwach Europy w 1971 w Helsinkach[2]. Odpadła w półfinale biegu na 400 metrów na halowych mistrzostwach Europy w 1972 w Grenoble[3]. Na igrzyskach olimpijskich w 1972 w Monachium zajęła 5. miejsce w sztafecie 4 × 400 metrów i odpadła w ćwierćfinale biegu na 400 metrów[1].

Zwyciężyła w biegu na 400 metrów na halowych mistrzostwach Europy w 1973 w Rotterdamie, wyprzedzając reprezentantki NRD Waltraud Dietsch i Renate Siebach[4].

Jako reprezentantka Anglii wystąpiła na igrzyskach Brytyjskiej Wspólnoty Narodów w 1974 w Christchurch, gdzie zwyciężyła w sztafecie 4 × 400 metrów (w składzie: Jannette Roscoe, Ruth Kennedy, Susan Pettett i Elder) oraz zdobyła srebrny medal w biegu na 400 metrów, za Yvonne Saunders z Kanady[5]. Startując w barwach Wielkiej Brytanii zajęła 7. miejsce w finale biegu na 400 metrów i 6. miejsce w sztafecie 4 × 400 metrów na mistrzostwach Europy w 1974 w Rzymie[6].

Ponownie zwyciężyła w biegu na 400 metrów na halowych mistrzostwach Europy w 1975 w Katowicach, przed zawodniczkami radzieckimi Nadieżdą Iljiną i Intą Kļimovičą[7]. Odpadła w ćwierćfinale biegu na 400 metrów w zajęła 7. miejsce w sztafecie 4 × 400 metrów na igrzyskach olimpijskich w 1976 w Montrealu[1]. Zdobyła srebrny medal w biegu na 400 metrów na halowych mistrzostwach Europy w 1977 w San Sebastián, przegrywając tylko z Maritą Koch z NRD, a na halowych mistrzostwach Europy w 1978 w Mediolanie zajęła 6. miejsce w biegu na 800 metrów[8].

Zwyciężyła w sztafecie 4 × 400 metrów (w składzie: Ruth Kennedy, Joslyn Hoyte, Elder i Donna Hartley) oraz zdobyła srebrny medal w biegu na 400 metrów (za Donną Hartley) na igrzyskach Wspólnoty Narodów w 1978 w Edmonton[5]. Na mistrzostwach Europy w 1978 w Pradze zajęła 8. miejsce w biegu na 400 metrów i 4. miejsce w sztafecie 4 × 400 metrów[9].

Po raz trzeci zdobyła złoty medal w biegu na 400 metrów na halowych mistrzostwach Europy w 1979 w Wiedniu, wyprzedzając Jarmilę Kratochvílovą z Czechosłowacji i Karoline Käfer z Austrii. Na halowych mistrzostwach Europy w 1981 w Grenoble zdobyła w tej konkurencji brązowy medal, za Kratochvílovą i Natalją Bocziną z ZSRR, a na halowych mistrzostwach Europy w 1982 w Mediolanie odpadła w półfinale na tym dystansie[10]. Wystąpiła w biegu na 400 metrów przez płotki na igrzyskach Wspólnoty Narodów w 1982 w Brisbane, ale nie ukończyła biegu eliminacyjnego[5].

20 sierpnia 1977 w Londynie ustanowiła rekord świata w sztafecie 4 × 200 metrów czasem 1:31,6 (sztafeta brytyjska biegła w składzie: Elder, Donna Hartley, Sharon Colyear i Sonia Lannaman)[11].

Elder była mistrzynią Wielkiej Brytanii (AAA) w biegu na 400 metrów w 1972, 1976 i 1977, wicemistrzynią na tym dystansie w 1975, 1978 i 1979 oraz brązową medalistką w 1971 i 1980, a także brązową medalistką w biegu na 400 metrów przez płotki w 1982[12]. W hali była mistrzynią w biegu na 400 metrów w latach 1972, 1973, 195–1977, 1979, 1981 i 1982 oraz w biegu na 800 metrów w 1978[13].

Była dwukrotnie rekordzistką Wielkiej Brytanii w biegu na 400 metrów do czasu 51,94 s (26 stycznia 1974 w Christchurch) i kilkakrotnie w sztafecie 4 × 400 metrów do wyniku 3:25,87 (19 czerwca 1982 w Londynie)[14].

Otrzymała Order Imperium Brytyjskiego[15].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c Verona Bernard-Elder Biography and Olympic Results, sports-reference.com [dostęp 2019-06-28] (ang.).
  2. Berlin 2018 Statistics Handbook, European Athletics, s. 545 [dostęp 2019-06-28] (ang.).
  3. European Athletics Indoor Championships – Glasgow 2019, Statistics Handbook, European Athletics, s. 426 [dostęp 2019-06-28] (ang.).
  4. European Athletics Indoor Championships – Glasgow 2019, Statistics Handbook, European Athletics, s. 432 [dostęp 2019-06-28] (ang.).
  5. a b c Verona Marolin Elder, commonwealthgames.com [dostęp 2019-06-28] (ang.).
  6. Berlin 2018 Statistics Handbook, European Athletics, s. 551, 553 [dostęp 2019-06-28] (ang.).
  7. European Athletics Indoor Championships – Glasgow 2019, Statistics Handbook, European Athletics, s. 441 [dostęp 2019-06-28] (ang.).
  8. European Athletics Indoor Championships – Glasgow 2019, Statistics Handbook, European Athletics, s. 450, 454 [dostęp 2019-06-28] (ang.).
  9. Berlin 2018 Statistics Handbook, European Athletics, s. 558, 561 [dostęp 2019-06-28] (ang.).
  10. European Athletics Indoor Championships – Glasgow 2019, Statistics Handbook, European Athletics, s. 458, 466, 471 [dostęp 2019-06-28] (ang.).
  11. Progression of IAAF World Records. 2015 Edition, IAAF, s. 301 [dostęp 2019-06-28] (ang.).
  12. AAA Championships (Women), GBRAthletics [dostęp 2019-06-28] (ang.).
  13. AAA Indoor Championships (Women), GBRAthletics [dostęp 2019-06-28] (ang.).
  14. Janusz Waśko, John Brant, Györgyi Csiki, Andrzej Socha: Golden Century of IAAF Records. National Records Evolution 1912-2012. Zamość: 2013, s. 229 i 371. (ang.)
  15. The Full Story – Meet Verona Elder MBE, Chef de Mission, 2011 Global Games, uksportsassociation.org [dostęp 2019-06-28] (ang.).