Otwórz menu główne

Veronique Peck (wym. [ˌvɛrɑˈnik pɛk], z domu Passani; ur. 5 lutego 1932 w Paryżu, zm. 17 sierpnia 2012 w Los Angeles) – francusko-amerykańska dziennikarka, filantropka i mecenat sztuki. Od 1955 do 2003 była żoną aktora, działacza społecznego i humanitarysty, Gregory’ego Pecka. W 1967 została uhonorowana przez dziennik „Los Angeles Times” tytułem „kobiety roku”.

Veronique Peck
Ilustracja
Veronique Peck wraz z mężem (lata 50.)
Imię przy narodzeniu Veronique Passani
Data i miejsce urodzenia 5 lutego 1932
Paryż
Data i miejsce śmierci 17 sierpnia 2012
Los Angeles
Miejsce spoczynku Katedra Matki Bożej Anielskiej w Los Angeles
Zawód, zajęcie dziennikarka, mecenat sztuki, filantropka
Narodowość francuska, amerykańska (od 1976)
Małżeństwo Gregory Peck
(1955–2003; jego śmierć)
Dzieci Anthony Peck (ur. 1956)
Cecilia Peck (ur. 1958)
Krewni i powinowaci Cornelius Passani (brat)

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Veronique Passani urodziła się 5 lutego 1932 w Paryżu we Francji, jako córka architekta Antoine’a Passani i rosyjskiej artystki Alexandre Passani[1]. Rodzina jej matki została zmuszona do opuszczenia ojczyzny po wybuchu wojny domowej[2]. Początkowo osiedlili się w Berlinie, a następnie w Paryżu, miejscu szczególnie cenionym przez rosyjską szlachtę[2]. Ojciec Antoine Passani był Francuzem, wywodzącym się z najwyższej warstwy społecznej[2]. Jej matka podczas II wojny światowej ponownie wyszła za mąż za amerykańskiego pułkownika. Z trwającego dwa lata małżeństwa urodził się Cornelius, którego później adoptował ojciec Passani, Antoine[2]. Mieszkał on w pobliżu byłej żony i córki, często ich odwiedzając[2].

Po ukończeniu Marymount International School w Paryżu, Passani została dziennikarką[2]. Otrzymała angaż w lokalnym dzienniku „France Soir”, pracując jako reporterka[2]. W 1952 została wysłana przez redakcję gazety do Rzymu, gdzie przeprowadziła wywiad z amerykańskim aktorem Gregorym Peckiem, który był w trakcie realizacji zdjęć do filmu Rzymskie wakacje[3][4]. Następnie podjęła pracę w gazecie codziennej „Paris-Presse[5][6]. Pół roku później aktor dostał od swojego przyjaciela kopię wywiadu. Pomimo słabej znajomości języka francuskiego, tekst bardzo spodobał się Peckowi[6]. Następnego dnia zadzwonił do redakcji „France Soir”, gdzie poinformowano go, że Passani przeniosła się do „Paris-Presse”[6]. Po nawiązaniu kontaktu z dziennikarką, aktor zaprosił ją na tor wyścigowy w Paryżu, gdzie razem oglądali wyścigi konne. Po zawodach udali się na wspólną kolację[5]. Aby móc przyjąć zaproszenie na wspomniane wyścigi, Passani zrezygnowała z wywiadu z teologiem Albertem Schweitzerem, który spóźnił się na umówioną godzinę[2][5].

Dzień po sfinalizowaniu rozwodu przez Pecka z pierwszą żoną, Gretą Kukkonen, para pobrała się 31 grudnia 1955 w Santa Ynez w stanie Kalifornia[7]. Ślubu udzielił im sędzia Arden Jensen z sądu okręgowego w Santa Barbara[7]. Uroczystości weselne odbyły się na ranczu jednego z przyjaciół Pecka w Lompoc[8]. Wspominając swoje pierwsze spotkanie z aktorem, przyznała na łamach „Los Angeles Timesa”: „Uważałam go za niezwykłego człowieka, byłam po prostu szczęśliwa, że go poznałam, to wszystko”[1].

 
Veronique i Gregory Peck (1959)

Od połowy lat 50. na stałe przebywała w Ameryce[1]. Była aktywną filantropką na terenie Wielkiego Los Angeles[1]. Towarzyszyła mężowi przy okazji premier filmowych[9] i różnych kameralnych przyjęciach w Białym Domu[10], wystawianych przez prezydentów Lyndona B. Johnsona[11] i Ronalda Reagana w 1983[12]. Bliska więź przyjacielska łączyła ją z pierwszą damą Lady Bird Johnson[11]. Na początku 1956 jej zdjęcie z mężem ukazało się na okładce magazynu „Look[9][13].

Wraz z Peckiem aktywnie wspierała akcje charytatywne. W latach 60. przekazali na konto organizacji pomagającej ludziom w walce z chorobą nowotworową American Cancer Society, kwotę pięćdziesięciu milionów dolarów[1]. W 1967 została uhonorowana przez dziennik „Los Angeles Times” tytułem „kobiety roku”[1]. Była współzałożycielką Inner City Cultural Center, zespołu teatralnego złożonego z różnych grup etnicznych[14] oraz Los Angeles Music Center[1]. W 1976 została naturalizowaną obywatelką Stanów Zjednoczonych[1].

W 2003, krótko po śmierci męża, przejęła kontrolę nad programem Gregory Peck Reading Series, mającym na celu zbieranie funduszy na rzecz Biblioteki Publicznej hrabstwa Los Angeles[1]. 5 kwietnia 2012 wraz z najbliższą rodziną wzięła udział w prywatnej ceremonii wystawionej przez prezydenta Baracka Obamę w Białym Domu z okazji 96. rocznicy urodzin Gregory’ego Pecka i 50. rocznicy premiery filmu Zabić drozda[1], zekranizowanego na podstawie powieści Harper Lee[15][16].

ŚmierćEdytuj

Veronique Peck zmarła 17 sierpnia 2012 w wieku 80 lat w swoim domu w Los Angeles z powodu dolegliwości sercowych[1]. Pozostawiła dwójkę dzieci: syna Anthony’ego (ur. 1956)[9], córkę Cecilię Peck (ur. 1958)[17] oraz troje wnucząt i młodszego brata, Corneliusa Passani[1]. Została pochowana obok męża w mauzoleum Katedry Matki Bożej Anielskiej w Los Angeles[18].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g h i j k l Valerie J. Nelson. Veronique Peck dies at 80; Gregory Peck’s widow was L.A. philanthropist. „Los Angeles Times”. ISSN 0742-4817 (ang.). [dostęp 2017-02-04]. [zarchiwizowane z adresu 2017-01-03]. 
  2. a b c d e f g h Fishgall 2002 ↓, s. 176.
  3. Fishgall 2002 ↓, s. 175.
  4. Movies Break Up Marriages. „Ebony”, s. 108, wrzesień 1965. ISSN 0012-9011. 
  5. a b c Munn 1998 ↓, s. 117.
  6. a b c Freedland 1980 ↓, s. 128.
  7. a b Fishgall 2002 ↓, s. 190.
  8. Freedland 1980 ↓, s. 141.
  9. a b c Munn 1998 ↓, s. 134.
  10. Munn 1998 ↓, s. 176.
  11. a b Freedland 1980 ↓, s. 197.
  12. Munn 1998 ↓, s. 216.
  13. Freedland 1980 ↓, s. 144.
  14. Munn 1998 ↓, s. 180.
  15. Robert Sulivan: LIFE The Enduring Legacy of Harper Lee and To Kill a Mockingbird. Life, 2016. ISBN 978-1683303510. (ang.)
  16. Gerard Molyneaux: Gregory Peck: A Bio-bibliography. Greenwood, 1995, s. 153. ISBN 978-0412605901. (ang.)
  17. Munn 1998 ↓, s. 140.
  18. Mausoleum at the Cathedral of Our Lady of the Angels. „LA Weekly”. ISSN 0192-1940 (ang.). [dostęp 2018-03-05]. [zarchiwizowane z adresu 2018-03-05]. 

BibliografiaEdytuj