Viviane Reding

Viviane Reding (ur. 27 kwietnia 1951 w Esch-sur-Alzette) – luksemburska polityk i dziennikarka; posłanka do Izby Deputowanych i Parlamentu Europejskiego. Od 1999 do 2014 członkini kolejnych Komisji Europejskich, od 2010 również jej wiceprzewodnicząca.

Viviane Reding
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 27 kwietnia 1951
Esch-sur-Alzette
Komisarz UE ds. sprawiedliwości, praw podstawowych i obywatelstwa
Okres od 10 lutego 2010
do 1 lipca 2014
Poprzednik Jacques Barrot
Następca Martine Reicherts
Komisarz UE ds. społeczeństwa informacyjnego i mediów
Okres od 22 listopada 2004
do 9 lutego 2010
Poprzednik Olli Rehn
Następca Neelie Kroes
Komisarz UE ds. edukacji i kultury
Okres od 13 września 1999[1]
do 21 listopada 2004
Poprzednik Marcelino Oreja
Następca Ján Figeľ
Odznaczenia
Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”

ŻyciorysEdytuj

Kształciła się m.in. na Université Paris Sorbonne, gdzie uzyskała doktorat z nauk społecznych. Od 1978 do 1999 zajmowała się dziennikarstwem. Pisywała do „Luxemburger Wort”, jednej z największych gazet w Luksemburgu. W latach 1986–1998 była prezesem Luksemburskiego Związku Dziennikarzy.

W okresie 1979–1989 sprawowała mandat posłanki do luksemburskiej Izby Deputowanych, reprezentując Chrześcijańsko-Społeczną Partię Ludową (CSV). Od 1988 do 1993 pełniła funkcję przewodniczącej frakcji kobiet, a w drugiej połowie lat 90. zastępcy przewodniczącego partii. Od 1981 przez osiemnaście lat zasiadała w radzie miejscowości Esch-sur-Alzette.

Od 1989 do 1999 była członkinią Parlamentu Europejskiego. Należała do grupy chadeckiej, przez trzy lata kierowała Komisją ds. Petycji[2]. Wybierana także w kolejnych wyborach do 2009 włącznie, rezygnowała z objęcia mandatu z uwagi na zasadę niepołączalności stanowisk.

W 1999 otrzymała nominację na komisarza UE odpowiedzialnego za edukację i kulturę. W 2004 znalazła się w składzie Komisji Europejskiej José Barroso jako komisarz ds. społeczeństwa informacyjnego i mediów. W 2007 przyczyniła się do wymuszenia przez KE na operatorach telekomunikacyjnych administracyjnej obniżki cen połączeń głosowych w połączeniach wewnątrzunijnych (tzw. tani roaming)[3]. W 2009 została nominowana na wiceprzewodniczącą KE oraz komisarza ds. sprawiedliwości[4]. Funkcję tę objęła ostatecznie w 10 lutego 2010 po zatwierdzeniu składu Komisji Europejskiej przez Parlament Europejski.

W 2014 ponownie stanęła na czele listy wyborczej luksemburskich chadeków, uzyskując wybór do Europarlamentu z najlepszym indywidualnym wynikiem w kraju[5]. 1 lipca 2014 odeszła ze stanowiska w KE[6]. W 2018 złożyła mandat europosłanki[2], deklarując start w wyborach krajowych w tym samym roku, w wyniku których ponownie została wybrana na deputowaną do luksemburskiego parlamentu[7].

Odznaczenia i wyróżnieniaEdytuj

Odznaczona m.in. francuską Legią Honorową IV klasy oraz polskim Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.

PrzypisyEdytuj

  1. Od 1 maja 2004 z Dalią Grybauskaitė.
  2. a b Profil na stronie Parlamentu Europejskiego. [dostęp 2018-07-25].
  3. Cezary Kowenda: Okroić wiadomości do kości. polityka.pl, 5 kwietnia 2008. [dostęp 2014-05-26].
  4. RAPID Press Release: President Barroso unveils his new team (ang.). europa.eu, 27 listopada 2009. [dostęp 2014-05-26].
  5. Européennes 2014: Résultats officieux (fr.). elections.public.lu. [dostęp 2014-05-26].
  6. President Barroso announces caretaker replacements following the resignation of 4 Commissioners (ang.). europa.eu, 1 lipca 2014. [dostęp 2014-07-01].
  7. CSV und DP liegen in der Hauptstadt gleichauf (niem.). lessentiel.lu, 14 października 2018. [dostęp 2018-10-14].

BibliografiaEdytuj