Otwórz menu główne

Węgorzyno

miasto w województwie zachodniopomorskim
Ten artykuł dotyczy miasta. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.

Węgorzyno (do 1946 r. niem. Wangerin[2]) – miasto w woj. zachodniopomorskim, w powiecie łobeskim, położone nad jeziorem Węgorzyno. Siedziba gminy miejsko-wiejskiej Węgorzyno.

Węgorzyno
miasto w gminie miejsko-wiejskiej
Ilustracja
Węgorzyno
Herb
Herb
Państwo  Polska
Województwo  zachodniopomorskie
Powiat łobeski
Gmina Węgorzyno
Prawa miejskie 1460
Burmistrz Monika Kuźmińska
Powierzchnia 6,85 km²
Populacja (30.06.2016)
• liczba ludności
• gęstość

2883[1]
420,9 os./km²
Strefa numeracyjna (+48) 91
Kod pocztowy 73-155
Tablice rejestracyjne ZLO
Położenie na mapie gminy Węgorzyno
Mapa lokalizacyjna gminy Węgorzyno
Węgorzyno
Węgorzyno
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Węgorzyno
Węgorzyno
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa zachodniopomorskiego
Węgorzyno
Węgorzyno
Położenie na mapie powiatu łobeskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu łobeskiego
Węgorzyno
Węgorzyno
Ziemia53°32′20″N 15°33′46″E/53,538889 15,562778
TERC (TERYT) 3218054
SIMC 0980062
Urząd miejski
Rynek 1
73-155 Węgorzyno
Strona internetowa

Według danych z 31 grudnia 2009 r. miasto miało 3021 mieszkańców[3].

Ośrodek usługowy i wypoczynkowy; przemysł spożywczy i drzewny; przystań wodna.

Węgorzyno uzyskało lokację miejską w 1460 roku[4].

PołożenieEdytuj

Miasto jest położone nad zachodnim brzegiem jeziora Węgorzyno, natomiast na obszarze na wschód od miasta biegnie struga Golnica, która przepływa przez Połchowski Staw hodowli ryb.

Według danych z 1 stycznia 2010 r. powierzchnia miasta wynosiła 6,85 km²[5].

W latach 1946–1998 miasto administracyjnie należało do woj. szczecińskiego.

HistoriaEdytuj

W X–XII w. gród słowiański, obok powstała osada rolniczo-rybacka; od XIV w. własność rodu Borków, którzy przed 1348 r. wznieśli tu zamek; w pobliżu miasto lokowane 1460 r., do 1637 r. pod zwierzchnictwem książąt pomorskich, od 1648 Brandenburgii; dzieliło losy polityczne Pomorza Zachodniego. Od XVIII rozwinęło się rzemiosło stolarskie i kowalstwo, od XIX wieku nastąpił rozwój drobnego przemysłu[6]. W 1877 r. Węgorzyno uzyskało połączenie kolejowe[7].

Odkrycia archeologiczneEdytuj

  • W Węgorzynie znaleziono sztylet nordyjski z epoki brązu, jeden z dwóch takich zabytków odkrytych w Polsce[8].

DemografiaEdytuj

  • Piramida wieku mieszkańców Węgorzyna w 2014 roku[1].


 

TransportEdytuj

W mieście krzyżują się droga krajowa z wojewódzką:

Przez miasto przebiega też dwutorowa linia kolejowa nr 210 (Chojnice - Runowo Pomorskie). W październiku 2019 linią kursowały 4 pary pociągów regionalnych relacji Szczecin - Szczecinek i 1 para pociągów regionalnych relacji Runowo Pomorskie - Szczecinek[9].

AdministracjaEdytuj

Miasto jest siedzibą gminy miejsko-wiejskiej. Mieszkańcy Węgorzyna wybierają do swojej rady miejskiej 6 radnych (6 z 15)[10]. Pozostałych 9 radnych wybierają mieszkańcy terenów wiejskich gminy Węgorzyno. Organem wykonawczym jest burmistrz. Siedzibą władz jest ratusz przy Rynku.

Burmistrzowie Węgorzyna:

  • Stanisław Jan Konarski (2002–2006)[11]
  • Grażyna Cecylia Karpowicz (2006-2010)
  • Monika Kuźmińska (od 2010 r.)

Mieszkańcy Węgorzyna wybierają parlamentarzystów z okręgów z siedzibą komisji wyborczej w Szczecinie, a posłów do Parlamentu Europejskiego z okręgu wyborczego nr 13.

Wspólnoty wyznanioweEdytuj

ZwiedzanieEdytuj

Kościół Wniębowzięcia NMP
  • Kościół Wniebowzięcia NMP - zbudowany został z kamienia narzutowego w XV w. Był wielokrotnie przebudowywany (m.in. w 1593 r. oraz w latach 1705-1715). Wzniesiona w 1750 r. ryglowa wieża nie zachowała się; istniejąca obecnie - została zbudowana kilka lat temu. Wnętrze świątyni obiegają z trzech stron drewniane, renesansowe empory (poważnie uszkodzone w czasie II wojny światowej zostały obecnie odtworzone).
  • Ratusz - budowla murowana, dwukondygnacyjna, ze środkowym pseudoryzalitem ozdobionym biforium
  • Pomnik Żołnierza Polskiego - zaprojektowany przez Sławomira Lewińskiego został odsłonięty (jak głosi napis) "W dwudziestą rocznicę odzyskania Ziem Nadodrzańskich". Według pierwotnych koncepcji monument miał stanowić część pomnika na cmentarzu wojennym w Siekierkach.
  • Grodzisko z XII-XIII w. w kształcie ściętego stożka o wysokości ok. 10 m i średnicy majdanu ok. 20 m.
  • Głaz narzutowy na cmentarzu upamiętniający Friedricha Ludwiga Jahna - teoretyka gimnastyki
  • Wzgórze Żalnik z zachowanymi pozostałościami starego cmentarza. Ze Wzgórza rozciąga się widok na jezioro Węgorzyno.
  • Cmentarz żydowski w Węgorzynie

SportEdytuj

Od 1949 w mieście funkcjonuje klub piłkarski LKS Sparta Węgorzyno. W sezonie 2015/2016 klub zajął II miejsce w Szczecińskiej Klasie Okręgowej i awansował do IV ligi[12].

Urodzeni w WęgorzynieEdytuj

  • Beata Afeltowicz - ur. 1971, polska językoznawczyni, badaczka nazw własnych, wykładowca akademicki na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Szczecińskiego, badacz nazewnictwa słowiańskiego Ziemi Łobeskiej i Pomorza Zachodniego.

GaleriaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Węgorzyno polskawliczbach.pl, w oparciu o dane GUS.
  2. 1946, Wangerin-Węgorzyno, węgorzyński MPol XXV nr 142.
  3. Ludność. Stan i struktura w przekroju terytorialnym (Stan w dniu 31 XII 2009 r.). Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 2010-06-11. ISSN 1734-6118.
  4. Robert Krzysztofik, Lokacje miejskie na obszarze Polski. Dokumentacja geograficzno-historyczna, Katowice 2007, s. 80-81.
  5. Powierzchnia i ludność w przekroju terytorialnym w 2013 r.. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 2013-07-26. ISSN 1505-5507.
  6. Czesław Piskorski "Pomorze Zachodnie, mały przewodnik" Wyd. Sport i Turystyka Warszawa 1980 s. 303-304 ​ISBN 83-217-2292-X
  7. kolej.one.pl. [dostęp 2 sierpnia 2010].
  8. Sztylet nordyjski, [Data dostępu: 31.03.2017]
  9. Węgorzyno - rozkład jazdy
  10. Rada Miejska w Węgorzynie. Państwowa Komisja Wyborcza, 2006. [dostęp 2009-09-30].
  11. I tura wyborów burmistrza gminy Węgorzyno. Państwowa Komisja Wyborcza, 2002. [dostęp 2009-09-30].
  12. Historia klubu LKS Sparta Węgorzyno

BibliografiaEdytuj

  • Jerzy M. Kosacki, Ziemia Szczecińska przewodnik turystyczny, część IV, Pojezierze Ińskie i Ziemia Łobeska, Szczecińska Agencja Turystyczna SAT, Szczecin 1995, ​ISBN 83-86507-20-9
  • ks. inf. Roman Kostynowicz, Kościoły archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej. Tom II, Szczecińskie Wydawnictwo Archidiecezjalne "Ottonianum", Szczecin 2000, ​ISBN 83-7041-202-5

Linki zewnętrzneEdytuj