Władimir Iljin (aktor)

(Przekierowano z Władimir Ilin)
Ten artykuł dotyczy radzieckiego i rosyjskiego aktora. Zobacz też: inne osoby o tym imieniu.

Władimir Adolfowicz Iljin (ros. Владимир Адольфович Ильин; ur. 16 listopada 1947 roku w Swierdłowsku) – radziecki i rosyjski aktor teatralny i filmowy.

Władimir Iljin
Ilustracja
Władimir Iljin w 2017
Imię i nazwisko Владимир Адольфович Ильин
Data i miejsce urodzenia 16 listopada 1947
Swierdłowsk
Zawód aktor
Współmałżonek Zoja Pylnowa
Lata aktywności 1969-obecnie

ŻyciorysEdytuj

Władimir Iljin urodził się w założonym w 1723 z ukazu cara Piotra I Jekaterynburgu, noszącym w okresie ZSRR nazwę Swierdłowsk – stolicy Uralu, czwartym pod względem wielkości mieście ZSRR.

Dzięki swojemu ojcu Adolfowi Aleksiejewiczowi (1923-1990) – aktorowi Swierdłowskiego Teatru Dramatycznego, od dzieciństwa związany był z aktorstwem. Matka – Zinajda Borisiewna (ur. 1923) – była lekarzem-pediatrą. Jego rodzice rozwiedli się, gdy Władimir był w wieku szkolnym. W latach 1965-1969 studiował w Swierdłowskim Państwowym Instytucie Teatralnym (ob. Jekaterynburski Państwowy Instytut Teatralny) w klasie prof. Grigoriana. Następnie przez kilka lat pracował w prowincjonalnych teatrach. W 1974 roku przeniósł się do Moskwy, gdzie rozpoczął pracę w teatrze im. Majakowskiego. Na deskach tego jednego z najstarszych radzieckich teatrów występował do 1989 roku, kiedy to jego kariera filmowa zaczęła nabierać wyrazistych kształtów.

W filmie zadebiutował zaraz po skończeniu studiów aktorskich w 1969 roku, jednak były to początkowo mało znaczące role i jego nazwiska próżno szukać w napisach. Swoją pierwszą, główną rolę otrzymał dopiero w 1986 roku w filmie Mój ulubiony klaun Jurija Kusznierowa. W 1989 roku reżyser Michaił Tumaniszwili powierzył mu jedną z głównych ról w filmie Awaria-córka gliniarza – jednym z głośniejszych filmów okresu "pieriestrojki". Rok później (1990) wystąpił m.in. w filmie pt. Pogrzeb Stalina Jewgienija Jewtuszenki i Sukinsyny Leonida Fiłatowa. W 1991 roku partnerował Anthony Andrewsowi w radziecko-brytyjskim dramacie pt. Zaginiony na Syberii. Encore, jeszcze raz! Piotra Todorowskiego z 1992, Przypadki Makarowa z 1993 i Muzułmaninin z 1995 Władimira Chotinienki, Życie i nieprzyzwoite przygody żołnierza Iwana Czonkina Jiříego Menzla z 1994, role w obydwóch częściach filmu Spaleni słońcem (1994, 2011) i w Cyruliku syberyjskim z 1999 (w którym partnerował min. Richardowi Harrisowi) ugruntowały jego aktorską pozycję i uczyniły jednym z najpopularniejszych i najlepszych rosyjskich aktorów drugoplanowych. Podczas swojej kariery nie zaniedbywał występów na "szklanym ekranie", z którym po raz pierwszy zetknął się jeszcze w "czasach swierdłowskich" – wystąpił w kilku znanych rosyjskich serialach i filmach telewizyjnych, m.in. w: Królowa Margot w reż. Aleksandra Muratowa z 1996, Tajemnice pałacowych przewrotów Swietłany Drużyniny (odcinkach z lat 2000-2003), adaptacjach powieści: Idiota Dostojewskiego w reż. Władimira Bortki (2003), Turecki gambit Borisa Akunina (2005), Doktor Żywago Borisa Pasternaka w reż. Aleksandra Proszkina (2005), Wojna i pokój Tołstoja w reż. Roberta Dornhelma (2007) czy Taras Bulba Gogola (2008) w reż. Władimira Bortki.

Ma na koncie również kilka ról teatralnych klasycznego repertuaru rosyjskiego, sztuk m.in. Ostrowskiego (Burza, Bankrut) i Czechowa (Wiśniowy sad).

W świecie kina rosyjskiego uważany jest obecnie za "barwnego przedstawiciela rosyjskiej psychologicznej szkoły filmowej". Dzięki swojej fizjonomii "prostego, wiejskiego człowieka" jego bohaterowie to na ogół skromni i prości ludzie, co w opinii dobrze znających go ludzi wynika z charakteru samego aktora[1].

Filmografia (wybór)Edytuj

  • 1969 – Żenia, Żenioczka i "katjusza" (debiut filmowy)
  • 1986 – Mój ulubiony klaun (Samonowski)
  • 1989 – Awaria – córka gliniarza (ojciec "Awarii")
  • 1990 – Pogrzeb Stalina (epizod)
  • 1990 – Sukinsyny (Busygin)
  • 1991 – Zaginiony na Syberii (komendant obozu)
  • 1992 – Encore, jeszcze raz! (kpt. Lichowol)
  • 1993 – Przypadki Makarowa (Wasia)
  • 1994 – Życie i nieprzyzwoite przygody żołnierza Iwana Czonkina (przewodniczący kołchozu Gołubiew)
  • 1994 – Spaleni słońcem (Kirik)
  • 1995 – Muzułmaninin (pastuch Gienaszka)
  • 1996 – Królowa Margot (La Huriere)
  • 1999 – Cyrulik syberyjski (kpt. Mokin)
  • 1999 – Prezydent i jego wnuczka (ochroniarz "Suslik")
  • 2000-2003, 2013 – Tajemnice pałacowych przewrotów (Ostermann)
  • 2000 – Córka kapitana (Sawielicz)
  • 2003 – Idiota (Lebiediew)
  • 2005 – Turecki gambit (gen. Mizinow)
  • 2005 – Doktor Żywago (Gromieko)
  • 2007 – Wojna i pokój (Kutuzow)
  • 2007 – Leningrad (Malinin)
  • 2008 – Taras Bulba (ataman koszowy)
  • 2009 – Pokój nr 6 (dr Ragin)
  • 2011 – Spaleni słońcem 2 (Kirik)
  • 2012 – Biały Tygrys (komendant szpitala)
  • 2014 – Poddubny (menadżer Podubnego)
  • 2017 – Czas pionierów (Siergiej Korolow)
  • 2017 – Anna Karenina. Historia Wrońskiego (siwowłosy generał)

Życie osobisteEdytuj

Jest żonaty z Zoją Pylnową. Mają trzech synów: Ilję, Aleksieja i Aleksandra – wszyscy trzej są aktorami (seriali TV). Jego młodszy brat Aleksandr również jest popularnym aktorem rosyjskim.

Ważniejsze nagrodyEdytuj

CiekawostkiEdytuj

  • Pomimo wielu późniejszych udanych i nagrodzonych ról, za swoją najbardziej wyrazistą kreację uważa epizodyczny występ w spektaklu dyplomowym – adaptacją sztuki amerykańskiego pisarza Jerome’a Salingera pt. Buszujący w zbożu[1].

PrzypisyEdytuj

  1. a b Zimin, ...

BibliografiaEdytuj

  • Iljin Władimir Adolfowicz (ros.). W: Kto jest' kto w sowriemiennoj kulturie [on-line]. [dostęp 15 października 2013].
  • Wasilij Zimin: Władimir Adolfowicz Iljin (ros.). W: Mir intieriesnogo. Narodnyje artisty Rossii [on-line]. 2010-04-11. [dostęp 15 października 2013].

Linki zewnętrzneEdytuj