Władimir Winogradow (lekarz)

Władimir Nikiticz Winogradow (ros. Владимир Никитич Виноградов, ur. 24 marca 1882 w Jelcu, zm. 29 lipca 1964 w Moskwie) – rosyjski i radziecki lekarz, osobisty lekarz Stalina, Bohater Pracy Socjalistycznej (1957).

Władimir Winogradow
Państwo działania

Rosja/ZSRR

Data i miejsce urodzenia

24 marca 1882
Jelec

Data i miejsce śmierci

29 lipca 1964
Moskwa

Specjalność: kardiologia
Alma Mater

Uniwersytet Moskiewski

Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Pracy Socjalistycznej
Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Pracy

ŻyciorysEdytuj

Po ukończeniu gimnazjum wstąpił na Wydział Medyczny Uniwersytetu Moskiewskiego, podczas wojny rosyjsko-japońskiej ochotniczo zgłosił się do służby w armii jako felczer. Otrzymał później Krzyż Zasługi Wojskowego Orderu Świętego Jerzego (Krzyż Gieorgijewski) IV klasy. Po powrocie do Moskwy w 1907 ukończył z wyróżnieniem studia medyczne, później pracował w jednej z klinik jako ordynator, w 1921 powrócił na uniwersytet, gdzie od 1924 pracował jako starszy asystent i jednocześnie kierował kliniką chorób zawodowych. W 1929 został kierownikiem oddziału terapii propedeutycznej, a w 1935 terapii zawodowej 2 Moskiewskiego Instytutu Medycznego. Na wczesnym etapie swojej pracy naukowej skupiał się na wczesnej diagnozie raka, gruźlicy płuc i nerek, żółtaczki nieżytowej oraz problemowi sepsy. Napisał kilka prac na temat leczenia ostrego kłębuszkowego zapalenia nerek. Zastosował metodę bronchoskopii do celów diagnostycznych i terapeutycznych (wprowadzenie leków do oskrzeli za pomocą bronchoskopu). W 1944 został członkiem rzeczywistym Akademii Nauk Medycznych ZSRR[1]. Wraz ze swoimi uczniami wniósł znaczny wkład w kardiologię, m.in. badaniu miażdżycy jako częstej przyczynie zawałów. Doszedł do wniosku, że konieczne jest natychmiastowe hospitalizowanie pacjentów z zawałem mięśnia sercowego zamiast 10 dni po wystąpieniu choroby (zgodnie z ówcześnie obowiązującymi instrukcjami), ponieważ pacjenci często umierają z powodu szoku i zapaści oraz groźnych powikłań, którym można zapobiec tylko w szpitalnych warunkach stacjonarnych.

Jako lekarz leczący m.in. Stalina oraz Andrieja Żdanowa i główny oskarżony w sprawie tzw. spisku lekarzy kremlowskich, 4 listopada 1952 został aresztowany przez MGB pod zarzutem spowodowania śmierci Żdanowa, szpiegowanie dla amerykańskiego wywiadu i innych przestępstw i poddany brutalnym przesłuchaniom. Wkrótce po śmierci Stalina (5 marca 1953) sprawa została umorzona z powodu jej sfałszowania, a Winogradow zwolniony 3 kwietnia 1953. Powrócił do aktywnej pracy naukowej. W 1961 z jego inicjatywy otwarto pierwszy w Moskwie oddział zawałowy (kardiologiczny). Został pochowany na Cmentarzu Nowodziewiczym. W 1969 pośmiertnie przyznano mu Nagrodę Państwową ZSRR.

OdznaczeniaEdytuj

I medale.

PrzypisyEdytuj