Otwórz menu główne

Władysław Bobiński

polski wojskowy

Władysław Bobiński (ur. 4 lipca 1901 w Marianówce, zm. 18 lutego 1975 w Londynie) – pułkownik kawalerii Wojska Polskiego II RP i Polskich Sił Zbrojnych, w 1964 roku mianowany generałem brygady przez Władysława Andersa.

Władysław Bobiński
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia 4 lipca 1901
Marianówka
Data i miejsce śmierci 18 lutego 1975
Londyn
Przebieg służby
Lata służby 1917–1947
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie
Jednostki Pułk Ułanów Karpackich
2 Brygada Czołgów
14 Brygada Pancerna
Stanowiska dowódca pułku
zastępca dowódcy brygady
dowódca brygady
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Odznaka honorowa za Rany i Kontuzje - dwukrotnie ranny
Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Krzyż Walecznych (od 1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami Medal Wojska Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Srebrny za Długoletnią Służbę Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino Legia Zasługi - Officer (USA) Komandor Orderu Korony Włoch Krzyż Wojenny za Męstwo Wojskowe (Włochy od 1943) Distinguished Service Order (Wielka Brytania) Order Imperium Brytyjskiego od 1936 (wojskowy) Gwiazda 1939–1945 (Wielka Brytania) Africa Star (Wielka Brytania) Italy Star (Wielka Brytania)

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Władysław Bobiński urodził się 4 lipca 1901 roku w Marianówce, w powiecie berdyczowskim, ówczesnej guberni kijowskiej[1].

Od października 1917 roku do maja 1918 roku służył ochotniczo w oddziałach jazdy III, a później II Korpusu Polskiego w Rosji oraz był członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej w Kijowie. W latach 1918-1920 walczył jako podchorąży[2] w szeregach 5 pułku ułanów zasławskich.

Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z dniem 1 sierpnia 1921 roku, a na stopień porucznika ze starszeństwem z dniem 1 października 1922 roku w korpusie oficerów jazdy[3]. W latach 1921–1939 pełnił służbę w 15 pułku ułanów poznańskich w Poznaniu[4]. 15 sierpnia 1923 ze stanowiska oficera ordynansowego dowódcy VII Brygady Jazdy został przydzielony do macierzystego pułku[5]. 17 grudnia 1931 roku został mianowany rotmistrzem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932 roku i 17. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[6]. Był długoletnim dowódcą 4 szwadronu, który pełnił rolę pułkowej szkoły podoficerskiej. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1939 roku i 22. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[3]. 6 lipca 1939 roku objął obowiązki oficera mobilizacyjnego pułku, a trzy dni później w Wilnie, podczas konnego biegu wojskowego uległ ciężkiemu wypadkowi.

W czasie kampanii wrześniowej dowodził rejonem etapowym Łuck w grupie gen. Skuratowicza[2]. Ranny w czasie bombardowania Lublina. Po zakończeniu działań wojennych przedostał się do Francji. Przyjęty został do Wojska Polskiego i przydzielony do Biura Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych w Paryżu. Od maja 1940 r. do sierpnia 1943 r. dowodził dywizjonem ułanów Brygady Strzelców Karpackich, 5 lutego 1941 r. przemianowanym na pułk ułanów karpackich z którym walczył pod Tobrukiem[2]. W 1941 odbył szkolenie w brytyjskiej Szkole Pancernej w Abbassia w Egipcie[7]. 3 maja 1943 roku został awansowany do stopnia podpułkownika[1]. 14 maja tego roku został przeniesiony na stanowisko oficera sztabowego do zleceń dowódcy Armii Polskiej na Wschodzie[8].

W grudniu 1943 roku wyznaczony został na stanowisko zastępcy dowódcy 2 Brygady Czołgów[3]. 19 września 1944 roku Naczelny Wódz mianował go z dniem 7 września 1944 roku na stopień pułkownika „za czyny bojowe”[3]. Od grudnia tego roku do grudnia 1946 roku pełnił obowiązki dowódcy 3/14 Wielkopolskiej Brygady Pancernej w Egipcie, we Włoszech i Wielkiej Brytanii[3][2].

Podkomendnym Bobińskiego był polski as pancerny Bohdan Tymieniecki, do którego wspomnień zatytułowanych Na imię jej było Lily generał napisał przedmowę. Tymieniecki krytycznie nastawiony do większości przełożonych, pod którymi przyszło mu służyć, w swojej książce wielokrotnie wspomina Bobińskiego przedstawiając go jako świetnego dowódcę[9].

Po demobilizacji osiedlił się w Paryżu[1].

Naczelny Wódz generał broni Władysław Anders mianował go generałem brygady ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1964 roku w korpusie generałów[1][3].

Zmarł 18 lutego 1975 roku w Londynie. Został pochowany na Cmentarzu South Ealing w Londynie[1].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e Kryska-Karski i Żurakowski 1991 ↓, s. 75.
  2. a b c d O kawalerii polskiej XX wieku s. 107
  3. a b c d e f Tym 2017 ↓, s. 346.
  4. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 156, 642.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 59 z 11 września 1923 roku, s. 558.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 12 z 18 grudnia 1931 roku, s. 401.
  7. Juliusz Tym, Dowódcy pułków pancernych i kawalerii pancernej 2 Korpusu. Zarys portretu zbiorowego., „Studia z Dziejów Wojskowości” (t. VI), Warszawa 2017, s. 326.
  8. Kronika 3 DSK 1943 ↓, s. 32.
  9. Bohdan Tymieniecki, Na imię jej było Lily, Warszawa 1984, ​ISBN 83-11-07029-6​.
  10. a b c d e f g h i j k l m n o p q r Tadeusz Jeziorowski: Order Wojenny Virtuti Militari. Katalog Zbiorów. Muzeum Narodowe w Poznaniu, 1993, s. 144.
  11. a b c d Gazeta „Pancerniak” 5 Dywizji Zmechanizowanej Nr 26 z 26 sierpnia 1989 r. s. 2
  12. Kryska-Karski i Żurakowski 1991 ↓, s. 75, wg autorów był odznaczony dziewięciokrotnie.
  13. Tym 2017 ↓, s. 346, wg autora był odznaczony dziewięciokrotnie.
  14. Wladyslaw Bobinski. Home of record: Poland

BibliografiaEdytuj