Otwórz menu główne

Władysław Bylicki

Władysław Bylicki (ur. 18 września 1846 w Krakowie, zm. 28 lutego 1931 we Lwowie[1]) – polski ginekolog i położnik. Brat Franciszka, powstańca z 1863, sybiraka, literata, pedagoga i muzyka.

Władysław Bylicki
Ilustracja
Władysław Bylicki (przed 1907)
Data i miejsce urodzenia 18 września 1846
Kraków
Data i miejsce śmierci 28 lutego 1931
Kraków
Miejsce spoczynku Cmentarz Łyczakowski
Zawód, zajęcie ginekolog, położnik

ŻyciorysEdytuj

Syn Wiktora i Pauliny z Domosławskich, jego bratem był Franciszek Bylicki. Studiował na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego, od 1871 przez trzy lata był sekundariuszem na oddziale ginekologiczno-położniczym w krakowskim szpitalu św. Łazarza. W 1877 został pracownikiem naukowym w macierzystej uczelni, rok później przeprowadził się do Lwowa, gdzie rozpoczął pracę na Uniwersytecie Lwowskim równocześnie prowadząc praktykę lekarską. W 1899 uzyskał etat docenta w zakresie ginekologii i położnictwa na tamtejszym Uniwersytecie, w 1907 został profesorem tytularnym, a od 1913 profesorem nadzwyczajnym. Podczas I wojny światowej zajmował stanowisko dyrektora lwowskiego oddziału Czerwonego Krzyża, był dyrektorem szpitala rezerwowego Czerwonego Krzyża we Lwowie[2]. W latach 1918-1920 był kierownikiem Katedry i Kliniki Ginekologiczno-Położniczej. Piastował funkcję prezesa lwowskiego Towarzystwa Ginekologicznego

Opracował konstrukcję miednicomierza tzw. "cyrkiel Bylickiego", był autorem nowatorskiej metody precyzyjnego pomiaru wymiarów prostego wchodu miednicy (coniugata obstetrica), która miała szczególne znaczenie podczas porodów w przypadkach miednicy ścieśnionej. Od 1930 członek czynny Polskiej Akademii Umiejętności[3].

OdznaczeniaEdytuj

  • Odznaka oficerska Czerwonego Krzyża z dekoracją wojenną (1917)[4]

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj