Otwórz menu główne

Władysław Eugeniusz Heller (ur. 27 czerwca 1895 w Stanisławowie, zginął 18 października 1943 w Ballycastle) – pułkownik dyplomowany pilot-obserwator Wojska Polskiego.

Władysław Eugeniusz Heller
Ilustracja
zdjęcie z 1933
pułkownik dyplomowany pilot pułkownik dyplomowany pilot
Data i miejsce urodzenia 27 czerwca 1895
Stanisławów
Data i miejsce śmierci 18 października 1943
Ballycastle
Przebieg służby
Lata służby 1914-1943
Siły zbrojne War flag of Austria-Hungary (1918).svgArmia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svgWojsko Polskie
French-roundel.svgAéronautique Militaire
Roundel of Poland (1921-1993).svglotnictwo Wojska Polskiego
Jednostki 2 pułk armat polowych
1 pułk artylerii polowej
7 Brygada Rezerwowa
4 Pułk Lotniczy
6 Pułk Lotniczy
1 Pułk Lotniczy
1 Grupa Lotnicza
Brygada Bombowa
Stanowiska dowódca plutonu
dowódca kompanii
dowódca baterii
zastępca dowódcy pułku
dowódca pułku lotniczego
dowódca grupy lotniczej
dowódca brygady lotnictwa
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
Wojna polsko-bolszewicka
Kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości Złoty Krzyż Zasługi Komandor Orderu Zasługi Wojskowej (Bułgaria)

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Władysław Eugeniusz Heller siedmioklasową szkołę realną ukończył w Stanisławowie i w 1912 uzyskał maturę, a na Wydziale Inżynierii Lądowej Politechniki Lwowskiej zaliczył cztery semestry[1]. W latach 1912–1914 działał w Drużynach Strzeleckich we Lwowie. Podczas I wojny światowej od 1 sierpnia 1914 do 26 października 1918 służył w armii austriackiej. Walczył na frontach: rosyjskim, rumuńskim i włoskim na stanowisku dowódcy plutonu oraz dowódcy kompanii 2 pułku artylerii polowej[1].

Od 30 października 1918 służył w Wojsku Polskim. Będąc na stanowisku dowódcy baterii brał udział w obronie Przemyśla oraz jako oficer wywiadowczy 1 pułku artylerii polowej w obronie Lwowa. Od 1 maja do 7 czerwca 1919 był słuchaczem II Kursu adiutantów w Warszawie, a od 16 czerwca do 30 listopada 1919 słuchaczem I Kursu Wojennej Szkoły Sztabu Generalnego w Warszawie. Pełnił obowiązki szefa wydziału w V oddziale Naczelnego Dowództwa od grudnia 1919 do sierpnia 1920 w czasie wojny polsko-bolszewickiej, a następnie w dowództwie 7 Brygady Rezerwowej był oficerem ds. operacyjnych. 9 września 1920 został zatwierdzony w stopniu kapitana artylerii z dniem 1 kwietnia 1920, w „grupie byłej armii austro–węgierskiej”. 1 czerwca 1921, w stopniu kapitana przydzielonego do Sztabu Generalnego, pełnił służbę w Dowództwie 2 Armii, pozostając na ewidencji 2 pułku artylerii polowej[2]. Kierownik referatu Organizacyjno–Mobilizacyjnego w IV Departamencie Ministerstwa Spraw Wojskowych w latach 1921–1922. W latach 1922–1923 był słuchaczem II Kursu Doszkolenia Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Od 1 marca[3] do 19 października 1924 ukończył Szkołę Pilotów w Bydgoszczy[1].

19 października 1924 został przeniesiony z 1 do 4 pułku lotniczego w Toruniu na stanowisko dowódcy I Dywizjonu Wywiadowczego[4]. Z dniem 19 października 1925 został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie na stanowisko asystenta[5]. Od 20 stycznia 1930 zastępca dowódcy 6 pułku lotniczego we Lwowie[6]. 28 stycznia 1931 został wyznaczony na stanowisko dowódcy 4 pułku lotniczego w Toruniu[7]. 21 kwietnia 1934 roku został II zastępcą szefa Departamentu Aeronautyki Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie[8], a w listopadzie 1935 objął dowództwo 1 pułku lotniczego w Warszawie. Od sierpnia 1938 do sierpnia 1939 dowódca 1 Grupy Lotniczej w Warszawie[9].

W czasie Kampanii wrześniowej dowodził Brygadą Bombową[9]. Po kampanii przedostał się przez Rumunię do Francji, gdzie w polskich formacjach we Francji otrzymał przydział do sztabu lotnictwa. Po przedostaniu się do Anglii ukończył w 3 SGA (Raf Squires Gate Anson) kurs strzelców pokładowych. Zginął podczas lotu ćwiczebnego w dniu 18 października 1943[9]. Pochowany w Ballycastle, Drumandley w Irlandii Północnej[9].

AwanseEdytuj

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c Tadeusz Jurga 1991 ↓, s. 771.
  2. Spis oficerów służących czynnie w dniu 1 czerwca 1921 roku, s. 280.
  3. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 12 z 12 lutego 1924 roku, s. 62.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 111 z 19 października 1924 roku, s. 619.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 110 z 23 października 1925 roku, s. 591.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 20 z 23 grudnia 1929 roku, s. 387.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 17.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 165.
  9. a b c d Tadeusz Jurga 1991 ↓, s. 772.
  10. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. Zezwolenie na przyjęcie i noszenie orderów. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”, s. 38, Nr 2 z 11 listopada 1937. Ministerstwo Spraw Wojskowych. 

BibliografiaEdytuj