Władysław Frankowski

generał major Armii Imperium Rosyjskiego, generał dywizji Wojska Polskiego.

Władysław Frankowski (ur. 6 grudnia 1859 w Olszanie, zm. 30 sierpnia 1922 w Słupi) – generał dywizji Wojska Polskiego.

Władysław Frankowski
Ilustracja
generał dywizji generał dywizji
Data i miejsce urodzenia 6 grudnia 1859
Olszana
Data i miejsce śmierci 30 sierpnia 1922
Słupia
Przebieg służby
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Główne wojny i bitwy Wojna rosyjsko-turecka (1877–1878)
I wojna światowa
Odznaczenia
Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława I klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława II klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny I klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny II klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza III klasy (Imperium Rosyjskie) Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)
Grób Władysława Frankowskiego na Cmentarzu Powązkowskim

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 6 grudnia 1859 roku w Olszanie, w powiecie kaniowskim, w rodzinie Ignacego i Teresy z domu Regnault d’Saint Jean d’Angely[1][2][3]. Po ukończeniu gimnazjum klasycznego w Kijowie kształcił się w szkole junkrów w Jelizawietgradzie. 16 kwietnia 1878 roku otrzymał stopień korneta i przydział do 14 Jamburgskiego Pułku Ułanów w Pińczowie. Uczestniczył w wojnie rosyjsko-tureckiej. W czasie I wojny światowej dowodził 2 brygadą 12 Dywizji Kawalerii. 28 lutego 1916 roku został zwolniony ze służby z powodu stanu zdrowia.

Od 1917 roku w formacjach polskich w Rosji. W listopadzie 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego w stopniu generała podporucznika. Początkowo był komendantem wojskowym powiatu pińczowskiego. 12 marca 1920 roku objął Dowództwo Okręgu Generalnego „Kielce”[4]. 20 września 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu generała podporucznika, w kawalerii, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej[5]. Obowiązki dowódcy okręgu pełnił do 12 maja 1921 roku[6]. Od 1 września 1921 roku do 10 czerwca 1922 roku był dowódcą Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie. Pełnił też obowiązki zastępcy przewodniczącego Oficerskiego Trybunału Orzekającego. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu generała dywizji ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 12. lokatą w korpusie generałów[7]. W czerwcu 1922 roku został przeniesiony w stan spoczynku. Zmarł 30 sierpnia 1922 roku w Słupi, w ziemi kieleckiej, w następstwie „gwałtownej choroby zapalenia płuc”. 5 września 1922 roku został pochowany w grobie rodzinnym na Powązkach (kwatera 160-4-1/2)[8][9].

AwanseEdytuj

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Stawecki 1994 ↓, s. 114.
  2. Wojtaszak 2012 ↓, s. 426.
  3. Kryska-Karski i Żurakowski 1991 ↓, s. 36, wg autorów urodził się w Sydczówce na Ukrainie.
  4. Rozkaz DOGen. Kielce ↓, Nr 25 z 12 marca 1920 roku.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 37 z 29 września 1920 roku, s. 920.
  6. Rozkaz DOGen. Kielce ↓, Nr 52 z 12 maja 1921 roku. W tym rozkazie gen. Frankowski stwierdził „oddaję z dniem dzisiejszym dowództwo ...”, natomiast gen. Franciszek Latinik w rozkazie nr 53 stwierdził „objąłem z dniem 27 kwietnia br. dowództwo”.
  7. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 14.
  8. Ś.p. gen. dyw. Władysław Frankowski. „Polska Zbrojna”. 241, s. 3, 1922-09-05. Warszawa. .
  9. Cmentarz Stare Powązki: FRANKOWSCY, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2020-02-14].
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 29 z 23 lipca 1921 roku, s. 1204.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 31 z 16 września 1922 roku, s. 660.

BibliografiaEdytuj