Otwórz menu główne

Władysław Galica ps. Poręba (ur. 20 września 1900 w Chicago, zm. 7 września 1943 Warszawie) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego. Oficer Komendy Głównej Armii Krajowej. Zamordowany na Pawiaku.

Władysław Galica
Leszczyński
Podpułkownik Podpułkownik
Data i miejsce urodzenia 20 września 1900
Chicago
Data i miejsce śmierci 7 września 1943
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby od 1917
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
Armia Krajowa Armia Krajowa
Stanowiska inspektor główny WSOP
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa,
powstanie warszawskie
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami Krzyż Armii Krajowej

ŻyciorysEdytuj

Od listopada 1917 żołnierz Polskiego Korpusu Posiłkowego. Po rozwiązaniu Korpusu w lutym 1918, był internowany na Węgrzech, skąd zbiegł do Krakowa w kwietniu 1918. Od 1918 służył w Wojsku Polskim. Początkowo w 4 pułku piechoty Legionów. Dwukrotnie ranny w trakcie wojny polsko-ukraińskiej. Od 1919 dowódca plutonu karabinów maszynowych w 6 pułku piechoty Legionów. W czerwcu 1920 ukończył Szkołę Podchorążych w Warszawie a następnie był instruktorem w batalionach zapasowych.

Od maja 1921 był oficerem ordynansowym i p.o. adiutanta XIV Brygady Piechoty. Następnie na różnych stanowiskach. 17 grudnia 1931 awansował do stopnia kapitana ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932 i 28. lokata w korpusie oficerów piechoty. W 1932 pełnił służbę w 69 pułku piechoty w Gnieźnie. Od 1938 był wykładowcą i instruktorem w Ośrodku Wyszkolenia Rezerw Piechoty w Różanie.

W trakcie wojny obronnej 1939 w stopniu majora dowodził III batalionem 116 pułku piechoty 41 Rezerwowej Dywizji Piechoty. Po ucieczce z niewoli niemieckiej w 1940 był członkiem ZWZ. Początkowo w Krakowie pełnił funkcję szafa sztabu okręgu. Zagrożony dekonspiracją został w 1941 przeniesiony do Warszawy. Od lipca 1941 był głównym inspektorem Służby Ochrony Powstania w Komendzie Głównej ZWZ. 11 listopada 1942 mianowany podpułkownikiem. Aresztowany 2 czerwca 1943 w lokalu konspiracyjnym. Zamordowany 7 września 1943 na Pawiaku.

Odznaczony dwukrotnie Krzyżem Walecznych (1922), w 1943 Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami, Srebrnym Krzyżem Orderu Virtuti Militari i w 1968 pośmiertnie Krzyżem Armii Krajowej.

BibliografiaEdytuj

  • Kunert A.K., Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1944, Tom I, Warszawa 1987 ​ISBN 83-211-0739-7
  • Marek Ney-Krwawicz: Komenda Główna Armii Krajowej 1939-1945. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1990, s. 432-433. ISBN 83-211-1055-X.