Władysław I Przemyślida

Książę Czech

Władysław I (zm. 12 kwietnia 1125) – książę Czech z dynastii Przemyślidów w latach 1109–1117 i 1120–1125.

Władysław I Przemyślida
Ilustracja
Władysław I
ilustracja herbu
Książę Czech
Okres

od 1109
do 1117

Poprzednik

Świętopełk II Przemyślida

Następca

Borzywoj II

Książę Czech
Okres

od 1120
do 1125

Poprzednik

Borzywoj II

Następca

Sobiesław I Przemyślida

Dane biograficzne
Dynastia

Przemyślidzi

Data śmierci

12 kwietnia 1125

Ojciec

Wratysław II

Matka

Świętosława Swatawa

Żona

Rycheza z Bergu

Dzieci

Władysław II Przemyślida
Dypold I
Henryk Przemyślida
Swatawa Ludgarda

Był piątym synem Wratysława II, księcia (a od 1085 króla) czeskiego, a trzecim pochodzącym z jego małżeństwa ze Świętosławą Swatawą, córką Kazimierza I Odnowiciela, księcia polskiego. Imię otrzymał po swoim wuju, Władysławie I Hermanie[1].

Wychowawcą Władysława był Pawlik syn Markwarta.[potrzebny przypis]

W 1107 roku doprowadził do przewrotu w Czechach. Do Władysława przybyli Bożej i Męcina z rodu Wrszowców, zagrożeni uwięzieniem przez księcia Borzywoja II. Za ich namową Władysław wysłał posłańca do swojego brata stryjecznego Świętopełka, księcia morawskiego na Ołomuńcu, z ofertą objęcia tronu. Świętopełk skorzystał z oferty i został księciem Czech, z kolei Borzywoj II wraz z najmłodszym bratem Sobiesławem I schronił się w Polsce[potrzebny przypis].

Po śmierci Świętopełka uzyskał poparcie cesarza rzymskiego Henryka V w staraniach o tron czeski. Potwierdził on jego władzę książęcą w styczniu 1110 roku w Rokycanach[potrzebny przypis].

Pod koniec 1117 roku do Czech wrócił Borzywoj II. Władysław dobrowolnie zrzekł się władzy na jego korzyść, zostawiając dla siebie tylko krainę na wschodzie kraju. Latem 1120 roku ponownie wrócił do władzy[potrzebny przypis].

W 1109 roku poślubił Rychezę z Bergu, córkę hrabiego Henryka. Z tego małżeństwa pochodziło czworo dzieci:

4. Brzetysław I      
    2. Wratysław II
5. Judyta ze Schweinfurtu        
      1. Władysław I Przemyślida
6. Kazimierz I Odnowiciel    
    3. Świętosława Swatawa    
7. Dobroniega Maria      
 

PrzypisyEdytuj

  1. K. Jasiński, Rodowód pierwszych Piastów, wyd. 2, Poznań 2004, s. 177.

BibliografiaEdytuj