Otwórz menu główne

Władysław Korniłowicz

polski ksiądz katolicki

Władysław Emil Korniłowicz (ur. 5 sierpnia 1884 w Warszawie, zm. 26 września 1946 w Laskach) – polski ksiądz katolicki, współtwórca i kierownik duchowy Dzieła Lasek, Czcigodny Sługa Boży Kościoła katolickiego.

Władysław Korniłowicz
Władysław Emil Korniłowicz
Czcigodny Sługa Boży
prezbiter
Ilustracja
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 1884-08-055 sierpnia 1884
Warszawa
Data i miejsce śmierci 1946-09-2626 września 1946
Laski
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Diakonat 1911-04-022 kwietnia 1911
Prezbiterat 1912-04-066 kwietnia 1912
Przyczyna śmierci choroba nowotworowa
Miejsce spoczynku Kościół św. Marcina w Warszawie
Rodzice dr Edward Korniłowicz,
Wiktoria z d. Poll
Władysław Korniłowicz tuż przed wojną
Grób symboliczny Władysława Korniłowicza na Cmentarzu leśnym w Laskach

ŻyciorysEdytuj

Lata młodościEdytuj

Urodził się jako trzeci z czterech synów Wiktorii, z domu Poll (zm. 1911) i doktora Edwarda Korniłowicza (1847–1909), znanego psychiatry i neurologa. Jego braćmi byli Rafał Marian (1876–1916), Tadeusz Edward (1881–1940), Kazimierz (1892–1939)[1]. Po maturze zdanej w szkole realnej w 1903 roku Władysław podjął studia przyrodnicze i filozoficzne wraz z Władysławem Tatarkiewiczem i Edwardem Lothem w Zurychu, gdzie przebywał jego starszy brat Rafał Korniłowicz.

W 1905 wstąpił do Seminarium Warszawskiego, z którego po roku został skierowany na studia filozoficzne i teologiczne we Fryburgu szwajcarskim (1906–1914), gdzie zacieśnił przyjaźń z ks. Kazimierzem Lutosławskim oraz ks. Adamem Woronieckim, późniejszym O. Jackiem dominikaninem. Władysław Korniłowicz przyjął święcenia kapłańskie 6 kwietnia 1912 w Krakowie z rąk bpa Adama Sapiehy.

I wojna światowaEdytuj

Wybuch I wojny światowej zastał go w Zakopanem, gdzie w latach 1914–1916, pełnił funkcję kapelana Zakładu Jadwigi Zamoyskiej w Kuźnicach oraz podjął pracę duszpasterską wśród młodzieży pochodzącej z rozwiązanych Legionów Wschodnich i w zakopiańskiej drużynie harcerskiej, po wyjeździe Andrzeja Małkowskiego.

W 1916 powrócił do Warszawy i pełnił różne funkcje w diecezji: wikariusza m.in. w Parafii św. Stanisława Biskupa Męczennika w Siennicy, archiwisty, cenzora i katechety. Wraz z innymi kapłanami diecezjalnymi uczestniczył w pracach Stowarzyszenia Księży Charystów (Unionis Sacerdotum Saecularium Charitatis Apostolicae "Caritas Christi"). Od 1918 był asystentem grupy dyskusyjnej zwanej "Kółko", skupiającej młodzież akademicką i młodą inteligencję, niezależnie od formalnej przynależności wyznaniowej czy religijnej, w której uczestniczyli m.in. Teresa Landy, Zofia Sokołowska, Rafał Marceli Blüth, Stanisław Krzywoszewski, Eugeniusz Kłoczowski.

Wojna z Rosją bolszewickąEdytuj

Podczas wojny polsko-bolszewickiej w latach 1919–1920 towarzyszył swoim uczniom, zmobilizowanym do Legii Akademickiej, jako kapelan wojskowy na froncie m.in. pod Lwowem, Sokolnikami i Skniłowem. Był kapelanem warszawskiej Szkoły Podchorążych (15 listopada 1919 – 27 września 1920) a potem garnizonu we Włocławku (27 września 1920 – 10 marca 1921). Tam był też wykładowcą liturgiki w Seminarium Diecezjalnym a do jego studentów należał m.in. ks. Stefan Wyszyński.

Okres międzywojennyEdytuj

W latach 1922–1930 pełnił funkcję dyrektora Konwiktu Teologicznego dla Księży studiujących na KUL-u oraz był wykładowcą liturgiki. W tym czasie wspierał również lwowskie środowisko "Odrodzenia", zaprzyjaźnił się ze Stefanem Swieżawskim oraz poznał Tadeusza Fedorowicza.

W 1924 ks. Korniłowicz został poproszony przez Marię Kleniewską o głoszenie rekolekcji dla nowo powstałego Bractwa Pielgrzymstwa Polskiego. Stopniowo stał się kierownikiem duchowym zespołu, który z inspiracji ks. Ch. Journeta, w sierpniu 1937 zmienił nazwę na Bractwo Przemienienia Pańskiego i siedem członkiń podjęło decyzję życia radami ewangelicznymi w świecie, dając w ten sposób początek Instytutowi Świeckiemu Przemienienia Pańskiego.

W 1930 ks. Korniłowicz zamieszkał w Zakładzie dla Niewidomych w Laskach, który stał się odtąd centrum jego życia i apostolstwa. Znajomość ze środowiskiem rozpoczęła się w 1918 spotkaniem z Matką Elżbietą Czacką, niewidomą Założycielką Towarzystwa Opieki nad Ociemniałymi i Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Służebnic Krzyża. W 1920 został poproszony o kierownictwo duchowe i wkrótce stał się Ojcem całego Dzieła Lasek, skupiającego różne placówki opieki i szkolenia niewidomych oraz związane z nimi apostolstwo wobec ludzi poszukujących wiary (Biblioteka Wiedzy Religijnej, wydawnictwo, księgarnia i pismo "Verbum" oraz dom rekolekcyjny).

Udzielił sakramentu Ostatniego Namaszczenia umierającemu marszałkowi Józefowi Piłsudskiemu (Goniec Częstochowski 1935/111)

II wojna światowaEdytuj

 
Grobowiec Władysława Korniłowicza w kościele św. Marcina w Warszawie

Podczas II wojny światowej zmuszony był do ukrywania się przed poszukującymi go nazistami za odezwę do chrześcijan niemieckich o zaniechaniu przemocy. Przebywał w Żułowie na Lubelszczyźnie wraz z ewakuowanymi z Lasek dziećmi i siostrami. Tam też wraz z ukrywającym się również ks. Wyszyńskim, prowadził wykłady dla sióstr i grupy świeckich, w tym dla kilku przygotowujących się do kapłaństwa młodych ludzi. Mimo zagrożenia prowadził też rekolekcje w okolicznych dworach i w Warszawie. W 1942 pojawiły się pierwsze objawy choroby nowotworowej – guz na głowie. Działania wojenne opóźniły badania i leczenie. W 1944 dokonano w Warszawie pierwszej operacji, po której wrócił jeszcze do pracy. W kwietniu 1946 nastąpiła druga operacja, po której nastąpił stopniowy zanik mowy. Zmarł w Laskach 26 września 1946.

PublikacjeEdytuj

  • Władysław Korniłowicz, Jacek Woroniecki: Przewodnik po literaturze religijnej i pokrewnych dziedzinach filozofji i nauk społecznych. Wyd. 2. Poznań: Księgarnia Św. Wojciecha, 1927. OCLC 718543924.
  • Władysław Korniłowicz: Rekolekcje społeczne. Referat wygłoszony na Międzynarodowym Kongresie Filozofji Tomistycznej w Poznaniu 1934 r. Odbitka z Księgi Pamiątkowej. Gniezno: 1935. OCLC 837983380.
  • Władysław Korniłowicz: Wartości kulturalno-wychowawcze liturgji. Warszawa: 1936. OCLC 749819360.
  • Władysław Korniłowicz: Chrześcijańska odbudowa świata w świetle nauki o ciele mistycznym. Rozważania nad rolą duszpasterza w akcji społecznej. Warszawa: Archidiecezjalny Instytut Akcji Katolickiej, 1938, seria: Biblioteka Akcji Katolickiej, Nowa Seria, nr 16. OCLC 837983223.
  • Władysław Emil Korniłowicz: Konferencje rekolekcyjne. Wybór. Warszawa: 2001. OCLC 909971634.
  • Matka Elżbieta Róża Czacka, Ojciec Władysław Korniłowicz, Ksiądz Tadeusz Fedorowicz, Ksiądz Aleksander Fedorowicz: Listy. Laski-Warszawa: Zgromadzenie Sióstr Franciszkanek Służebnic Krzyża, 2007. ISBN 978-83-925305-0-3. OCLC 602650878.

Proces beatyfikacyjnyEdytuj

Z inicjatywy Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Służebnic Krzyża oraz archidiecezji warszawskiej, przekonanych o świątobliwości jego życia podjęto starania celem wyniesienia go na ołtarze[2]. 13 kwietnia 1978 Stolica Apostolska wydała zgodę tzw. nihil obstat na rozpoczęcie procesu jego beatyfikacji, po czym 27 września tegoż roku kard. Stefan Wyszyński rozpoczął proces informacyjny, który zakończył się w czerwcu 1995[2]. Odtąd przysługiwał mu tytuł Sługi Bożego. 11 listopada 1978, po rozpoczęciu procesu beatyfikacyjnego, jego szczątki zostały przeniesione z cmentarza zakładowego w Laskach do warszawskiego kościoła św. Marcina.

Akta procesu zostały po zakończeniu procesu informacyjnego przekazane Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych do Rzymu, która po zapoznaniu się z tą dokumentacją, 16 stycznia 1998 wydała dekret o ważności procesu informacyjnego[2]. Postulator generalny (obecnie – po zmianach – jest nim ks. Sławomir Oder) w 2008 złożył tzw. Positio wymagane w dalszej procedurze beatyfikacyjnej[2]. 5 lipca 2019 papież Franciszek promulgował dekret o heroiczności jego życia i cnót[3]. Odtąd przysługuje mu tytuł Czcigodnego Sługi Bożego.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Stanisław Ilnicki. Edward Korniłowicz (1847–1909). „Postępy Psychiatrii i Neurologii”. 17 (1), s. 3–6, 2008. 
  2. a b c d ~ 1946 ~ (Władysław Korniłowicz). newsaints.faithweb.com. [dostęp 2019-07-09].
  3. Watykan: Coraz bliżej beatyfikacji Księdza Korniłowicza z Lasek. radiomaryja.pl. [dostęp 2019-07-06].

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj