Władysław Kunicki-Goldfinger

polski mikrobiolog, działacz socjalistyczny

Władysław J. H. Kunicki-Goldfinger (ur. 13 lutego 1916 w Krakowie, zm. 14 sierpnia 1995 w Warszawie) – polski mikrobiolog, profesor Uniwersytetu Warszawskiego, działacz socjalistyczny.

Władysław Kunicki-Goldfinger
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 13 lutego 1916
Kraków
Data i miejsce śmierci 14 sierpnia 1995
Warszawa
Profesor doktor habilitowany nauk przyrodniczych
Specjalność: biologia molekularna, mikrobiologia
Alma Mater Uniwersytet Jagielloński
Profesura 1951
Polska Akademia Nauk
Status członek korespondent (od 1965)
członek rzeczywisty (od 1980)
Doktor honoris causa
(Uniwersytet Wrocławski – 1989)
(Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej – 1990)
Wykładowca
uczelnia UMCS, UWr, UW
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi

ŻyciorysEdytuj

Syn prawnika i działacza komunistycznego Zygfryda Goldfingera i Walerii Kunickiej herbu Bończa, nauczycielki gimnazjalnej[1][2]. W 1934 rozpoczął studia na kierunku przyrodniczym Wydziału Filozoficznego Uniwersytetu Jagiellońskiego. Pracę magisterską obronił w Katedrze Mikrobiologii na Wydziale Rolnym UJ, gdzie rozpoczął pracę. W 1940 trafił do ZSRR i został zesłany w okolice Archangielska. Następnie żołnierz II Korpusu Polskiego w ZSRR. Przeszedł z nią w stopniu szeregowego przez Persję, Palestynę, Egipt do Włoch.

W 1947 powrócił do Polski. Związał się z Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi UMCS, gdzie zrobił doktorat i habilitację. Następnie pracował na Uniwersytecie Wrocławskim i Uniwersytecie Warszawskim. Od 1965 był członkiem korespondentem Polskiej Akademii Nauk, od 1980 członkiem rzeczywistym. Autor kilku podręczników akademickich m.in. Życie bakterii oraz książek dotyczących ewolucji. Członek-założyciel, przewodniczący Kasy Pomocy Naukowej i członek rady programowej Towarzystwa Kursów Naukowych.

W 1989 Uniwersytet Wrocławski, a w 1990 Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej przyznały mu tytuł doktora honoris causa[3]. Został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi (1950)[4].

Pochowany w Lublinie.

Działalność polityczna i opozycyjnaEdytuj

W latach 1934–1937 członek Legionu Młodych-Lewica, a od 1937 członek Polskiej Partii Socjalistycznej. W 1976 sygnatariusz Listu 101 do Sejmu, współpracownik Komitetu Obrony Robotników. W 1981 internowany. 17 października 1987 jeden z założycieli PPS, w 1987 przez rok członek Rady Naczelnej partii. W 1991 znalazł się wśród współzałożycieli Solidarność Pracy. W styczniu 1976 podpisał list protestacyjny do Komisji Nadzwyczajnej Sejmu PRL przeciwko zmianom w Konstytucji Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej[5]. Jako przedstawiciel strony solidarnościowo-opozycyjnej uczestniczył w obradach Okrągłego Stołu w podzespole do spraw nauki, oświaty i postępu technicznego.

W PRL informacje na temat Władysława Kunickiego-Goldfingera podlegały cenzurze. W 1977 jego nazwisko znajdowało się na specjalnej liście osób pod szczególną kontrolą cenzury. Zalecenia cenzorskie dotyczące jego osoby zanotował Tomasz Strzyżewski, który w swojej książce o peerelowskiej cenzurze opublikował notkę informacyjną z 7 stycznia 1977 Głównego Urzędu Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk. Wytyczne dla cenzorów wymieniały jego nazwisko z adnotacją: „Wszelkie próby popularyzowania w środkach masowego przekazu (prasa codzienna, radio, TV, tygodniki społeczno-polityczne) niżej wymienionych osób należy sygnalizować kierownictwu GUKPPiW”. Zalecenia cenzorskie zezwalały jedynie na publikacje w prasie specjalistycznej, naukowej oraz skryptach itp.[6].

KsiążkiEdytuj

  • Władysław Kunicki-Goldfinger, „Dziedzictwo i przyszłość. Rozważania nad biologią molekularną, ewolucją i człowiekiem”. PWN, Warszawa, 1976, ss. 473.
  • Władysław Kunicki-Goldfinger, „Życie bakterii”. wyd. czwarte zmienione, PWN, Warszawa 1982, ss. 618.
  • Władysław Kunicki-Goldfinger, „Szukanie możliwości. Ewolucja jako gra przypadków i ograniczeń” PWN, Warszawa 1989, ss. 308.

PrzypisyEdytuj

  1. Prof. Władysław Kunicki-Goldfinger (1916 - 1995), uw.edu.pl [dostęp 2019-10-14] (pol.).
  2. Władysław Kunicki-Goldfinger, wielcy.pl [dostęp 2019-10-14] (pol.).
  3. Doktorzy honoris causa UMCS. umcs.lublin.pl. [dostęp 23 lutego 2011].
  4. M.P. z 1950 r. nr 85, poz. 1021
  5. Kultura 1976/03/342 Paryż 1976, s. 30.
  6. Tomasz Strzyżewski 2015 ↓, s. 139.

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj