Otwórz menu główne

Władysław Marmurowicz ps. „Onufry” (ur. 27 czerwca 1896 w Żydaczowie, zm. 8 lutego 1944 w Poznaniu) – major Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej.

Władysław Marmurowicz
major piechoty major piechoty
Data i miejsce urodzenia 27 czerwca 1896
Żydaczów
Data i miejsce śmierci 8 lutego 1944
Poznań
Przebieg służby
Lata służby 1916–1944
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
AK DYSK.png Armia Krajowa
Jednostki 33 Pułk Piechoty k.k. Landwehry
6 Pułk Strzelców Podhalańskich
75 Pułk Piechoty
3 Pułk Strzelców Podhalańskich
115 Pułk Piechoty
Okręg Poznań Armii Krajowej
Stanowiska szef sztabu Okręgu
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941) Medal Niepodległości Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w rodzinie kupieckiej jako syn Michała i Marii z domu Furyk. W latach 1909–1915 uczeń gimnazjum w Samborze i Stryju. Został powołany do armii austriackiej. Ukończył szkołę oficerską w Orawie. Na chorążego (niem. Fähnrich) rezerwy został awansowany ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1917. W 1918 posiadał przydział do 33 pułku strzelców[1].

Później wstąpił do armii Józefa Hallera. W 1918 został awansowany na podporucznika. 1 czerwca 1921 pełnił służbę w 47 pułku piechoty Strzelców Kresowych, który 10 października tego roku został przemianowany na 6 pułk Strzelców Podhalańskich[2]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 991. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był nadal 6 pułk Strzelców Podhalańskich[3]. 3 maja 1926 został awansowany na kapitana ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925 i 74. lokatą w korpusie oficerów piechoty[4]. W 1928 pełnił służbę w 75 pułku piechoty w Królewskiej Hucie (od 1934 roku – Chorzów)[5]. W latach 1932–1935 pełnił służbę w 3 pułku Strzelców Podhalańskich w Bielsku[6][7]. Następnie pełnił służbę w Szkole Podoficerów Piechoty dla Małoletnich nr 3 w Nisku. Po ukończeniu 42 roku życia został przeniesiony do grupy administracyjnej korpusu oficerów administracji. W 1939 służył w Ośrodku Wyszkolenia Rezerw Piechoty w Różanie na stanowisku oficera żywnościowego[8]. W czasie kampanii wrześniowej 1939 walczył na stanowisku kwatermistrza 115 pułku piechoty[9].

Od października 1939 działał w Krakowie oraz na Śląsku w Służbie Zwycięstwu Polski, a potem w Związku Walki Zbrojnej. Wyznaczony został kwatermistrzem Śląskiego Okręgu ZWZ/AK. Następnie Komenda Główna Armii Krajowej delegowała Marmurowicza do Poznańskiego Okręgu AK na stanowisko kwatermistrza. Wtedy mieszkał w Ostrowie Wielkopolskim. Tam opracowywał plany zaopatrzenia materiałowego na okres odtwarzania sił zbrojnych oraz kierował działaniami kurierów utrzymujących łączność z bazą zaopatrzenia materiałowego kierowaną przez Henryka Kowalówkę w Warszawie. W 1942 roku został awansowany na majora[potrzebny przypis]. W październiku 1943 objął funkcję szefa sztabu Poznańskiego Okręgu AK. 29 stycznia 1944 został aresztowany w Ostrowie Wielkopolskim[10]. Podczas śledztwa nie złożył żadnych zeznań. Więziony był w siedzibie Gestapo w Domu Żołnierza i Forcie VII w Poznaniu, gdzie zginął 8 lutego 1944.

PrzypisyEdytuj

  1. Lista starszeństwa c. i k. Obrony Krajowej i Żandarmerii 1918 ↓, s. 166, 351.
  2. Spis oficerów 1921 ↓, s. 155, 761, tu podano, że urodził się 27 czerwca 1896 roku.
  3. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 88.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 18 z 3 maja 1926 roku, s. 128.
  5. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 89, 215 tu podano, że urodził się 24 czerwca 1896 roku.
  6. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 58, 617, tu także podano, że urodził się 24 czerwca 1896 roku.
  7. Lista starszeństwa 1935 ↓, s. 56, w tym roku zajmował 52. lokatę na liście starszeństwa oficerów zawodowych piechoty.
  8. Rybka i Stepan 2004 ↓, s. 298, 457.
  9. Głowacki 1985 ↓, s. 109, wg autora kpt. Władysław Marmurowicz poległ 10 września 1939 i został pochowany na cmentarzu parafialnym w Starejwsi.
  10. Kobuszewski 1988 ↓, s. 638 wg autora ppłk „Onufry” zajmując stanowisko kwatermistrza okręgu równocześnie pełnił obowiązki szefa sztabu.

BibliografiaEdytuj