Otwórz menu główne

Władysław Mirzyński

Władysław Marian Mirzyński ps. „Mudry” (ur. 5 września 1895, zm. 1950) – major audytor Wojska Polskiego II RP i podpułkownik służby sprawiedliwości ludowego Wojska Polskiego.

Władysław Mirzyński
„Mudry”
podpułkownik podpułkownik
Data urodzenia 5 września 1895
Data śmierci 1950
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Orzeł LWP.jpg ludowe Wojsko Polskie
Jednostki Okręgowy Zakład Gospodarczy nr VI
Okręgowa Komisja Rekwizycyjna
WSO Nr VI
WSO Nr VII
14 Dywizja Piechoty
Stanowiska sędzia śledczy
poprokurator
sędzia orzekający
szef sądu polowego
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
obrona Lwowa
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 5 września 1895[1]. U kresu I wojny światowej brał udział w obronie Lwowa w trakcie wojny polsko-ukraińskiej w stopniu podporucznika jako Władysław Mirzyński-Mudry[2][3].

Po zakończeniu wojny dysponując tytułem naukowym doktora praw został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia kapitana zawodowego administracji, dział gospodarczy ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[4]. W 1923 jako oficer Okręgowego Zakładu Gospodarczego nr VI był przydzielony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VI i Okręgowej Komisji Rekwizycyjnej (tymczasowy stan – etat przejściowy)[5]. Następnie zweryfikowany w stopniu kapitana zawodowego administracji, dział gospodarczy ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[6]. W 1924 jako były żołnierz zawodowy pozostawał oficerem rezerwowym OZG nr VI[7].

Jako oficer rezerwy został powołany do służby czynnej i przydzielony do Wojskowego Sądu Okręgowego Nr VI we Lwowie. 15 maja 1930 roku Prezydent RP przemianował go na oficera zawodowego w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1919 roku i 6. lokatą w korpusie oficerów sądowych, a minister spraw wojskowych przeniósł do WSO Nr VI na stanowisko sędziego śledczego[8][9]. 29 stycznia 1932 roku został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932 roku i 3. lokatą w korpusie oficerów sądowych[10]. 21 czerwca 1933 roku Prezydent RP mianował go podprokuratorem przy wojskowych sądach okręgowych, a minister spraw wojskowych przeniósł do Prokuratury przy WSO Nr VI na stanowisko podprokuratora[11]. W 1939 roku był sędzią orzekającym w Wojskowym Sądzie Okręgowym Nr VII w Poznaniu[12].

W czasie kampanii wrześniowej 1939 był szefem służby sprawiedliwości 14 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty i szefem sądu polowego nr 14.

Po zakończeniu wojny wstąpił do ludowego Wojska Polskiego i został oficerem Służby Sprawiedliwości. Awansowany do stopnia podpułkownika. Był sędzią Najwyższego Sądu Wojskowego[13]. Zmarł w 1950 roku. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach. Był żonaty ze Stefanią (zm. w 1965, pochowana w Londynie)[14].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 310.
  2. Jarosław Waniorek: Obrona Lwowa. 1-22 listopada 1918. T. 2. Źródła do dziejów walk o Lwów i województwa południowo-wschodnie 1918-1920. owvolumen.pl. [dostęp 2016-12-02].
  3. Iwona Łaptaszyńska: Obrona Lwowa 1 – 22.11.1918r.. genealogia.okiem.pl. [dostęp 2016-11-26].
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1294.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1316.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1212.
  7. a b Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1178.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 18 czerwca 1930 roku, s. 196, 213.
  9. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 310, 880.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 30 stycznia 1932 roku, s. 98.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 28 czerwca 1933 roku, s. 125, 137.
  12. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 321, 871.
  13. Filip Musiał: Kazimierz Schmeling. Kwestionariusz osoby represjonowanej. IPN. s. 2. [dostęp 2018-09-17].
  14. Z żałobnej karty. „Biuletyn”. Nr 1 (8), s. 75, Maj 1965. Koło Lwowian w Londynie. 
  15. M.P. z 1932 r. nr 29, poz. 35, tu jako kpt. dr Władysław Marian Mudry-Mirzyński.
  16. M.P. z 1947 r. nr 51, poz. 332

BibliografiaEdytuj