Władysław Muzyka

polski oficer

Władysław Wiktor Muzyka (ur. 21 maja 1895 we Lwowie, zm. 1 czerwca 1942 w Hamburgu) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego.

Władysław Muzyka
Ilustracja
pułkownik piechoty pułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 21 maja 1895
Lwów, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 1 czerwca 1942
Hamburg, III Rzesza
Przebieg służby
Lata służby 1915 – 1942
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 5 Pułk Piechoty Legionów
3 Pułk Strzelców Podhalańskich
SPRez. Piech. nr 5 w Łobzowie
6 Pułk Strzelców Podhalańskich
SPRez. Piech.
7 Pułk Piechoty Legionów
Stanowiska d-ca kompanii
d-ca batalionu
kmdt SPRez. Piech.
z-ca d-cy pułku
d-ca pułku
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
(kampania wrześniowa):
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

ŻyciorysEdytuj

Syn Błażeja i Marii Dunin-Borkowskiej[1]. Od sierpnia 1915 roku był żołnierzem armii austriackiej, gdzie ukończył szkołę oficerską. W Wojsku Polskim służył od 1 listopada 1918 roku. Podczas wojny z bolszewikami odznaczony został, za odwagę w czasie walki, Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari[2].

Na dzień 1 czerwca 1921 roku pełnił w randze porucznika służbę w 5 pułku piechoty Legionów[3]. Dekretem Naczelnika Państwa i Wodza Naczelnego z dnia 3 maja 1922 (L. 19400/O.V.) został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 949 lokatą w korpusie oficerów piechoty[4]. W wileńskim 5 pułku piechoty Legionów służył do czerwca 1926 będąc awansowanym do rangi majora z dniem 15 sierpnia 1924 w korpusie oficerów piechoty (w 1928 zajmował 211 lokatę w swoim starszeństwie)[5].

Dalsze etapy kariery wojskowej majora Muzyki to służba w 3 pułku strzelców podhalańskich i Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty nr 5 w Łobzowie (przemianowanej następnie na batalion podchorążych rezerwy piechoty nr 5)[6].

Mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930[7], w tym samym roku zajmował już stanowisko zastępcy dowódcy 6 pułku strzelców podhalańskich (posiadając 263 lokatę wśród wszystkich podpułkowników korpusu piechoty)[8].

W latach 1931–1935 był komendantem Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie[2][9], a następnie dowódcą sformowanego na jej bazie batalionu szkolnego podchorążych rezerwy piechoty[10]. W 1935 zajmował 143 lokatę pośród wszystkich podpułkowników piechoty (35 lokatę w swoim starszeństwie)[11].

Po ukończeniu kursu dowódców pułków w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie został zastępcą dowódcy, a potem dowódcą, 7 pułku piechoty Legionów w Chełmie[2]. Awans na stopień pułkownika otrzymał ze starszeństwem z dniem 19 marca 1938.

Na czele tego pułku walczył w kampanii wrześniowej. 8 września 1939 został ciężko ranny w czasie bitwy pod Iłżą i dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu X C w Lubece, gdzie włączył się w działalność konspiracyjną i został (w czerwcu 1941) aresztowany przez Gestapo. Przewieziony następnie do więzienia w Hamburgu, gdzie był bestialsko katowany podczas przesłuchań. W hamburskiej katowni popełnił w dniu 1 czerwca 1942 samobójstwo[2] [a].

Życie prywatneEdytuj

Żonaty z Heleną z d. Sałkiewicz, mieli 1 córkę[1].

AwanseEdytuj

  • kapitan – 1919
  • major – 1924
  • podpułkownik – 24 grudnia 1929 roku ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930 roku i 36. lokatą w korpusie oficerów piechoty
  • pułkownik – 19 marca 1938

Ordery i odznaczeniaEdytuj

UwagiEdytuj

  1. Część źródeł podaje, że płk Władysław Muzyka popełnił samobójstwo w dniu 6 czerwca 1942

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj