Otwórz menu główne

Władysław Muzyka

polski oficer

Władysław Wiktor Muzyka (ur. 21 maja 1895, zm. 1 czerwca 1942) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego.

Władysław Muzyka
pułkownik piechoty pułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 21 maja 1895
Lwów
Data i miejsce śmierci 1 czerwca 1942
Hamburg
Przebieg służby
Lata służby 1915 - 1942
Siły zbrojne Armia Austro-Węgier
Wojsko Polskie II RP
Jednostki 5 Pułk Piechoty Legionów
3 Pułk Strzelców Podhalańskich
Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty nr 5 w Łobzowie
6 Pułk Strzelców Podhalańskich
Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie
7 Pułk Piechoty Legionów
Stanowiska dowódca kompanii
dowódca batalionu
komendant Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty
z-ca dowódcy pułku
dowódca pułku
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
(kampania wrześniowa):
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Od sierpnia 1915 roku był żołnierzem armii austriackiej. W Wojsku Polskim służył od 1 listopada 1918 roku. Podczas wojny z bolszewikami odznaczony został, za odwagę w czasie walki, Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari[1].

Na dzień 1 czerwca 1921 roku pełnił, w randze porucznika, służbę w 5 pułku piechoty legionów[2]. Dekretem Naczelnika Państwa i Wodza Naczelnego z dnia 3 maja 1922 r. (L. 19400/O.V.) został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 949 lokatą w korpusie oficerów piechoty[3]. W wileńskim 5 pułku piechoty legionów służył do czerwca 1926 roku, będąc awansowanym do rangi majora z dniem 15 sierpnia 1924 r. w korpusie oficerów piechoty (w roku 1928 zajmował 211 lokatę w swoim starszeństwie)[4].

Dalsze etapy kariery wojskowej majora Muzyki to służba w 3 pułku strzelców podhalańskich i Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty nr 5 w Łobzowie (przemianowanej następnie na Batalion Podchorążych Rezerwy Piechoty nr 5)[5].

Mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930 roku[6], w tym samym roku zajmował już stanowisko zastępcy dowódcy 6 pułku strzelców podhalańskich (posiadając 263 lokatę wśród wszystkich podpułkowników korpusu piechoty)[7].

W latach 1931–1935 był komendantem Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie[1][8], a następnie dowódcą sformowanego na jej bazie Batalionu Szkolnego Podchorążych Rezerwy Piechoty[9]. W roku 1935 zajmował 143 lokatę pośród wszystkich podpułkowników piechoty (35 lokatę w swoim starszeństwie)[10].

Po ukończeniu kursu dowódców pułków w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie został zastępcą dowódcy, a potem dowódcą, 7 pułku piechoty Legionów w Chełmie[1]. Awans na stopień pułkownika otrzymał ze starszeństwem z dniem 19 marca 1938 roku.

Na czele tego pułku walczył w kampanii wrześniowej. 8 września 1939 roku został ciężko ranny w czasie bitwy pod Iłżą i dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu X C w Lubece, gdzie włączył się w działalność konspiracyjną i został (w czerwcu 1941 roku) aresztowany przez Gestapo. Przewieziony następnie do więzienia w Hamburgu, był bestialsko katowany podczas przesłuchań. W hamburskiej katowni popełnił w dniu 1 czerwca 1942 r. samobójstwo[1] [a].

AwanseEdytuj

  • kapitan – 1919
  • major – 1924
  • podpułkownik – 24 grudnia 1929 roku ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930 roku i 36. lokatą w korpusie oficerów piechoty
  • pułkownik – 19 marca 1938

Ordery i odznaczeniaEdytuj

UwagiEdytuj

  1. Część źródeł podaje, że płk Władysław Muzyka popełnił samobójstwo w dniu 6 czerwca 1942 r.

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj