Otwórz menu główne

Władysław Płonka

Oficer dyplomowany Wojska Polskiego
Ten artykuł dotyczy polskiego oficera. Zobacz też: Władysław Płonka – polski lekkoatleta.

Władysław Płonka (ur. 31 stycznia 1895 w Jodłowniku, zm. 1940 w Charkowie) – pułkownik dyplomowany kawalerii Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Władysław Płonka
pułkownik dyplomowany kawalerii pułkownik dyplomowany kawalerii
Data i miejsce urodzenia 31 stycznia 1895
Jodłownik
Data i miejsce śmierci kwiecień 1940
Charków
Przebieg służby
Lata służby 1914-1940
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 2 Pułk Piechoty LP
2 Pułk Ułanów LP
9 Pułk Ułanów
BK „Toruń”
Centrum Wyszkolenia Kawalerii
14 Pułk Ułanów
22 Pułk Ułanów
Stanowiska szef sztabu brygady
oficer sztabu
dyrektor nauk
zastępca dowódcy pułku
dowódca pułku
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

ŻyciorysEdytuj

Władysław Płonka urodził się 31 stycznia 1895 roku w Jodłowniku, w ówczesnym powiecie limanowskim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Wojciecha i Anny z Drożdżów[1]. W sierpniu 1914 roku wstąpił do 2 pułku piechoty, z którym odbył kampanię karpacką. W styczniu 1915 roku został ranny. Po wyleczeniu przeniesiony do 5 szwadronu 2 pułku ułanów, z którym walczył do kryzysu przysięgowego. Od 1918 w Wojsku Polskim w oddziałach kawalerii grupy rotmistrza Borkowskiego (późniejszy 9 pułk ułanów), walczył w wojnie 1920 r.

25 sierpnia 1926 roku został przeniesiony z 9 pułku ułanów małopolskich do kadry oficerów kawalerii i przydzielony do Dowództwa 6 Samodzielnej Brygady Kawalerii w Stanisławowie na stanowisko I oficera sztabu[2]. 12 kwietnia 1927 roku awansował na majora ze starszeństwem z 1 stycznia 1927 roku i 19. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[3]. Od 15 października do 15 grudnia 1929 roku był słuchaczem kursu próbnego przy Wyższej Szkole Wojennej dla oficerów, powołanych jako kandydatów na Kurs Normalny 1929-1931. Po ukończeniu kursu próbnego został powołany na dwuletni Kurs 1929-1931 do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Z dniem 1 września 1931 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, został przeniesiony do Dowództwa Brygady Kawalerii „Toruń” w Toruniu na stanowisko szefa sztabu[4]. 1 listopada 1932 roku został przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu na stanowisko oficera sztabu[5]. Następnie został przesunięty na stanowisko dyrektora nauk[1]. 17 stycznia 1933 roku został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z 1 stycznia 1933 roku i 7. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[6]. W październiku 1935 roku został przeniesiony do 14 pułku ułanów we Lwowie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[1]. Od 11 sierpnia 1937 roku dowodził 22 pułkiem ułanów podkarpackich w Brodach[1]. Na pułkownika został mianowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1939 roku i 6. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[7].

W czasie kampanii wrześniowej dowodził 22 pułkiem ułanów, a następnie improwizowaną Grupą Kawalerii Chełm. Po złożeniu broni, od 2 października 1939 w niewoli sowieckiej. Internowany w obozie w Starobielsku.

Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach. Od 17 czerwca 2000 spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.

Postanowieniem nr 112-48-07 Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku został awansowany pośmiertnie do stopnia generała brygady[8]. Awans został ogłoszony w dniu 9 listopada 2007 roku w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. 421.
  2. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 34 z 25 sierpnia 1926 roku, s. 278.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 20 kwietnia 1927 roku, s. 119.
  4. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 143, 496.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 grudnia 1932 roku, s. 420.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 18 stycznia 1933 roku, s. 1.
  7. Rybka i Stepan 2004 ↓, s. 469.
  8. M.P. z 2007 r. nr 85, poz. 885.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 26 stycznia 1922 roku, s. 5.
  10. M.P. z 1931 r. nr 179, poz. 260.
  11. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 143.

BibliografiaEdytuj