Otwórz menu główne

Władysław Rusin (ur. 13 czerwca 1885 we Lwowie, zm. 1949 w Brazylii) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, przewodniczący Obwodu Warszawa-Południe Obozu Zjednoczenia Narodowego w 1939 roku[1].

Władysław Rusin
Ilustracja
Władysław Rusin w stopniu podpułkownika w mundurze strzeleckim przed 1932
pułkownik dyplomowany piechoty pułkownik dyplomowany piechoty
Data i miejsce urodzenia 13 czerwca 1885
Lwów (Galicja)
Data i miejsce śmierci 1949
Brazylia
Przebieg służby
Lata służby 1914-1935
Siły zbrojne Legiony Polskie
Wojsko Polskie
Jednostki 5 Pułk Piechoty
Komenda miasta stołecznego Warszawy
Związek Strzelecki
Stanowiska dowódca batalionu
zastępca komendanta miasta
zastępca komendanta głównego
komendant główny
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Komandor Orderu Wazów (Szwecja) Order Krzyża Orła II Klasy (Estonia) Order Krzyża Orła III Klasy (Estonia) Kawaler Orderu Białej Róży Finlandii Order Trzech Gwiazd III klasy (Łotwa)
Odznaka „Za wierną służbę”

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Władysław Rusin jako uczeń szkoły średniej wstąpił do Polskich Drużyn Strzeleckich (PDS). Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich. W lipcu 1917 roku jako podporucznik w 5 pułku piechoty wraz z innymi żołnierzami I Brygady Legionów odmówił złożenia przysięgi na wierność cesarzowi Niemiec.

W roku 1918 po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego. Następnie brał udział w obronie Lwowa, a także w walkach z Rosjanami na Litwie, Ukrainie i Łotwie.

Po zakończeniu walk o granice nowo tworzącej się Polski został mianowany na stanowisko dowódcy Batalionu Manewrowego w Rembertowie. W roku 1926 Władysław Rusin został zastępcą komendanta miasta stołecznego Warszawy. W latach 1929-1931 pełnił funkcję zastępcy komendanta głównego Związku Strzeleckiego, a następnie w latach 1931-1934 funkcję komendanta głównego Związku Strzeleckiego.

Z dniem 30 kwietnia 1935 roku został przeniesiony w stan spoczynku[2]. Skierowany do obozu odosobnienia w Cerizay[3]. Zmarł w roku 1949 na emigracji w Brazylii.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. [Inc.: Podajemy do wiadomości, że zgodnie z instrukcją Okręgu Stołecznego Obozu Zjednoczenia Narodowego został utworzony z dniem 1 kwietnia b.r. Obwód O.Z.N. Warszawa-Południe, obejmujący teren Starostwa Grodzkiego Warszawa-Południe...] : Warszawa, maj 1939 r.
  2. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 1 czerwca 1935 roku, s. 59.
  3. Mirosław Dymarski, Polskie obozy odosobnienia we Francji i w Wielkiej Brytanii w latach 1939-1942, w: Dzieje Najnowsze t. XXIX, 1997, 3, s. 116,
  4. a b c d e f g Władysław Rusin, kapitan WP – fotografia portretowa z profilu.. audiovis.nac.gov.pl. [dostęp 2017-08-11].
  5. Dekret Wodza Naczelnego L. 3393 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 41, s. 1606)
  6. Odznaczenia Krzyżem i Medalem Niepodległości. „Słowo Polskie”, s. 8, Nr 104 z 17 kwietnia 1931. 
  7. Na podstawie fotografii [1]
  8. Sveriges statskalender / 1940. Bihang, s. 191
  9. Eesti tänab 1919-2000, Tallinn: Eesti Vabariigi Riigikantselei, 2000, s. 152-155, ISBN 9985-60-778-3 [dostęp 2014-10-23] [zarchiwizowane z adresu 2011-08-27] (est.).
  10. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. Zezwolenie na przyjęcie i noszenie orderów. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”, s. 380, Nr 8 z 11 listopada 1931. Ministerstwo Spraw Wojskowych. 
  11. Zarządzenia Prezesa Rady Ministrów. Zezwolenie na przyjęcie i noszenie orderów. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 13, s. 291, 11 listopada 1933. 
  12. Zarządzenia Prezesa Rady Ministrów. Zezwolenie na przyjęcie i noszenie orderów. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 13, s. 292, 11 listopada 1933. 

BibliografiaEdytuj