Władysław Smolarski

Władysław Smolarski (ur. 6 stycznia 1895 w Banja Luce, zm. 27 kwietnia 1975 w Krakowie) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Władysław Smolarski
Ilustracja
Por. Władysław Smolarski w czasach służby w Legionach Polskich.
pułkownik dyplomowany piechoty pułkownik dyplomowany piechoty
Data i miejsce urodzenia 6 stycznia 1895
Banja Luka
Data i miejsce śmierci 27 kwietnia 1975
Kraków
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Orzeł LWP.jpg ludowe Wojsko Polskie
Jednostki 4 Pułk Piechoty
Armia Wschód
2 Dywizja Piechoty Legionów
Sztab Generalny Wojska Polskiego
31 Pułk Strzelców Kaniowskich
23 Górnośląska Dywizja Piechoty
81 Pułk Strzelców Grodzieńskich
18 Pułk Piechoty
86 Miński Pułk Piechoty
Dowództwo Okręgu Korpusu nr IV w Łodzi
17 Wielkopolska Dywizja Piechoty
Stanowiska dowódca pułku
dowódca piechoty dywizyjnej
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
kampania wrześniowa
bitwa nad Bzurą
Odznaczenia
Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Złoty za Długoletnią Służbę Medal Srebrny za Długoletnią Służbę Medal Brązowy za Długoletnią Służbę

ŻyciorysEdytuj

Był uczniem I Gimnazjum św. Anny w Krakowie. We wrześniu 1910 roku uczniowie gimnazjum wybrali go zastępowym „Zastępu Kruków”. W 1912 roku założył 5 Krakowską Drużynę Skautową tzw. krakowską „Piątkę”. W następnym roku rozpoczął studia rolnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim. W sierpniu 1914 roku wstąpił do Legionów Polskich. Mianowany dowódcą plutonu, a następnie kompanii w 4 pułku piechoty. W czasie służby awansował kolejno w korpusie oficerów piechoty na stopień: podporucznika – 5 listopada 1914 roku, porucznika – 2 lipca 1915 roku i kapitana – 1 lipca 1916 roku[1]. W lipcu 1917 roku, po kryzysie przysięgowym, pozostał w Polskim Korpusie Posiłkowym.

11 listopada 1918 roku otrzymał przydział do Naczelnego Dowództwa[2]. Na przełomie 1918/1919 roku (w wieku 22 lat) był szefem Sztabu Obrony Lwowa. Z dniem 14 kwietnia 1919 roku został przeniesiony z dowództwa Armii „Wschód” do dyspozycji generała porucznika Stanisława Szeptyckiego. 7 maja 1919 roku został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia majora Sztabu Generalnego[3].

W latach 1921–1922 był słuchaczem Kursu Doszkolenia w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 48. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był 4 pułk piechoty Legionów[4]. Z dniem 1 października 1922 roku, po ukończeniu kursu, uzyskał tytuł oficera Sztabu Generalnego i przydział służbowy do dowództwa 2 Dywizji Piechoty Legionów w Kielcach na stanowisko szefa sztabu[5]. Z dniem 15 października tego roku przydzielony został do Oddziału IV Sztabu Generalnego w Warszawie na stanowisko wojskowego komisarza kolejowego[6][7]. Następnie odbył praktykę na stanowisku dowódcy batalionu w 31 pułku Strzelców Kaniowskich w Łodzi[8]. Z dniem 3 stycznia 1925 roku został przeniesiony w stan nieczynny, bez poborów, na przeciąg 8 miesięcy[9].

Z dniem 5 grudnia 1925 roku został przywrócony ze stanu nieczynnego do służby czynnej z równoczesnym przeniesieniem służbowym do Oddziału IV SG WP na okres do 1 kwietnia 1926 roku[10]. W czerwcu 1926 roku wyznaczony został na stanowisko szefa sztabu 23 Dywizji Piechoty w Katowicach[11]. 12 kwietnia 1927 został awansowany na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 i 1. lokatą w korpusie oficerów piechoty[12]. W październiku 1927 roku przeniesiony został z 81 pułku piechoty w Grodnie do 18 pułku piechoty w Skierniewicach na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[13][14]. W listopadzie 1928 roku został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IV w Łodzi na stanowisko szefa sztabu[15]. W styczniu 1931 roku przeniesiony został do 86 pułku piechoty w Mołodecznie na stanowisko dowódcy pułku[16][17][18]. 17 grudnia 1933 roku został awansowany na pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1934 roku i 1. lokatą w korpusie oficerów piechoty[19]. 28 sierpnia 1934 roku został wyznaczony na stanowisko szefa Oddziału IV Sztabu Głównego[20]. W październiku 1935 roku został przeniesiony do Generalnego Inspektoratu Sił Zbrojnych na stanowisko I oficera sztabu generała do prac przy Generalnym Inspektorze Sił Zbrojnych, generała brygady Stanisława Kwaśniewskiego. W 1938 roku został mianowany dowódcą piechoty dywizyjnej 17 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty w Gnieźnie. Na tym stanowisku walczył w kampanii wrześniowej, w bitwie nad Bzurą.

Brał udział w ruchu oporu w obozie jenieckim m.in. w Lubece. Po zakończeniu II wojny światowej w Europie powrócił do kraju, gdzie 31 grudnia 1950 roku został przeniesiony w stan spoczynku[21].

W 1970 roku na łamach Wojskowego Przeglądu Historycznego opublikował list „O 17 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty w kampanii 1939 r. Uwagi i sprostowania dotyczące książki Ludwika Głowackiego (...)”[22].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Lista starszeństwa 1917 ↓, s. 4.
  2. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 55 z 20 maja 1919 roku, poz. 1737.
  3. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 55 z 20 maja 1919 roku, poz. 1714, 1730.
  4. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 27.
  5. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 33 z 16.09.1922 r., s. 720
  6. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 40 z 21.10.1922 r., s. 794
  7. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 11, 215, 399.
  8. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 200, 345.
  9. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 5 z 16.01.1925 r., s. 22
  10. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 131 z 14.12.1925 r., s. 717
  11. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 22 z 05.06.1926 r.
  12. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 13 z 20.04.1927 r.
  13. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 25 z 31.10.1927 r.
  14. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 34, 166.
  15. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 339.
  16. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 1 z 28.01.1931 r.
  17. Życie wojska. Zmiany i przeniesienia. „Głos Poranny”, s. 6, Nr 54 z 24 lutego 1931. 
  18. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 20, 614.
  19. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 18 grudnia 1933 roku, s. 301.
  20. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 22 grudnia 1934 roku, s. 257.
  21. Rozkaz personalny MON nr 982.
  22. Wojskowy Przegląd Historyczny Nr 2 (53), Warszawa 1970 r.
  23. M.P. z 1931 r. nr 132, poz. 199 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  24. Rozporządzenie Kierownika MSWojsk. L. 4597/22 (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 9, s. 315)
  25. M.P. z 1931 r. nr 64, poz. 101 „za zasługi na polu organizacji i wyszkolenia wojska”.

BibliografiaEdytuj