Otwórz menu główne

Władysław Leśniak (podpułkownik)

Oficer Wojska Polskiego

Władysław Stanisław Leśniak[1] (ur. 30 kwietnia 1897 w Bochni, zm. w kwietniu 1940 w Charkowie) – podpułkownik geograf Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Władysław Stanisław Leśniak
podpułkownik geograf podpułkownik geograf
Data i miejsce urodzenia 30 kwietnia 1897
Bochnia
Data i miejsce śmierci kwiecień 1940
Charków
Przebieg służby
Lata służby 1914-1940
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 5 Pułk Piechoty Legionów
142 Pułk Piechoty
13 Pułk Piechoty
21 Pułk Piechoty
Wojskowy Instytut Geograficzny
Stanowiska kierownik grupy topograficznej
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Obrona Lwowa 1939
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w Bochni, w rodzinie Bronisława i Antoniny z domu Hannerów[2]. Absolwent gimnazjum w Bochni. Przed I wojną światową był członkiem Związku Strzeleckiego „Strzelec” i instruktorem harcerskim. W 1913 r. uczestniczył wraz z drużyną reprezentacyjną w zlocie skautingowym w Anglii. Po wybuchu I wojny światowej służył w Legionach, w V batalionie I Brygady. Po kryzysie przysięgowym w armii austriackiej.

W czasie wojny polsko-bolszewickiej służył w 5 pułku piechoty Legionów i 142 pułku piechoty. Dostał się do niewoli bolszewickiej 30 sierpnia 1920 i przebywał w niej do 15 marca 1921. Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 872. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był 13 pułk piechoty[3]. W 1923 roku pełnił służbę w Komendzie Obozu Warownego Osowiec, pozostajac oficerem nadetatowym 13 pp[4]. W następnym roku został odkomenderowany na dwuletni kurs Oficerskiej Szkoły Topografów w Warszawie[5]. 1 grudnia 1924 został mianowany kapitanem ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 i 379. lokatą w korpusie oficerów piechoty[6]. W 1925, po ukończeniu kursu, został przeniesiony do Wojskowego Instytutu Geograficznego[7][8]. 27 stycznia 1930 został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930 roku i 4. lokatą w korpusie oficerów geografów[9]. W 1935 został mianowany kierownikiem grupy topograficznej WIG[2].

14 września 1939 został przydzielony do Oddziału Służby Geograficznej przy Dowództwie Grupy Obrony Lwowa na stanowisko dowódcy oddziału[10]. Wraz z większością wziętych do niewoli sowieckiej polskich oficerów został aresztowany przez NKWD.

Władysław Leśniak w 1940 został zamordowany przez NKWD w Charkowie i pochowany w bezimiennej mogile zbiorowej. Obecnie jego szczątki spoczywają w Piatichatkach na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. Figuruje w wykazie, poz. 1915.

5 października 2007 Minister Obrony Narodowej awansował go pośmiertnie do stopnia pułkownika[11]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1697, w latach 20. XX wieku w ewidencji Wojska Polskiego figurował jako „Władysław III Leśniak” w celu odróżnienia od innych oficerów noszących to samo imię i nazwisko.
  2. a b Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. 295.
  3. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 86.
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 161, 429, 1456.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 153, 371, 1397.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku, s. 741.
  7. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 136, 211.
  8. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 347, 832.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 28 stycznia 1930 roku, s. 25.
  10. Dokumenty 1997 ↓, s. 146, 211.
  11. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.

BibliografiaEdytuj