Otwórz menu główne

Władysław Szepieniec (ur. 27 czerwca 1898 w Rymanowie, zm. wiosna 1940 w Charkowie) – porucznik rezerwy piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Władysław Szepieniec
Ilustracja
porucznik rezerwy piechoty porucznik rezerwy piechoty
Data i miejsce urodzenia 27 czerwca 1898
Rymanów
Data i miejsce śmierci wiosna 1940
Charków
Przebieg służby
Lata służby 1918–1940
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 3 Batalion Strzelców Sanockich
18 Dywizja Piechoty
5 Pułk Strzelców Podhalańskich
1 Pułk Strzelców Podhalańskich
Główne wojny i bitwy wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
(kampania wrześniowa)
Późniejsza praca dyrektor techniczny Polskich Zakładów Garbarskich w Krakowie
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 27 czerwca 1898 w Rymanowie jako syn Bartłomieja (garbarz[1]) i Teresy z domu Wołczańskiej (w Rymanowie nauczycielką była także Wanda Szepieniec, ur. 1899[2]). Miał braci: Bronisława (ur. 1906), Bolesława (ur. 1911)[3].

Działał w Polskim Towarzystwie Gimnastycznym „Sokół” w Rymanowie[4]. W 1917 zdał egzamin dojrzałości (tzw. matura wojenna) w Państwowym Gimnazjum w Sanoku (w jego klasie byli m.in. Mieczysław Dukiet, Kazimierz Kwaśniewicz, Stanisław Ochęduszko)[5][6].

W Wojsku Polskim służył od 1918. W czasie wojny polsko-ukraińskiej 1919 walczył w szeregach 3 Batalionu Strzelców Sanockich. Podczas wojny polsko-bolszewickiej 1920 był w dowództwie 18 Dywizji Piechoty. Został awansowany do stopnia podporucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[7][8]. Po zakończeniu działań wojennych został przeniesiony do rezerwy i przydzielony do 5 pułku strzelców podhalańskich[9][10]. Później awansowany do stopnia porucznika ze starszeństwem z dniem 2 stycznia 1932 (w 1934 zweryfikowany z 40. lokatą w korpusie oficerów piechoty). W 1934 był porucznikiem rezerwy przydzielonym do 1 pułku strzelców podhalańskich i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Kraków Miasto[11].

Zawodowo pracował na stanowisku dyrektora technicznego Polskich Zakładów Garbarskich w Krakowie.

Wobec zagrożenia konfliktem, w 1939 został zmobilizowany, a po wybuchu II wojny światowej walczył w kampanii wrześniowej, uczestniczył w obronie Lwowa. Po agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 i wkroczeniu do Lwowa, został aresztowany przez Sowietów. Był przetrzymywany w obozie starobielskim. W 1940 wraz z jeńcami osadzonymi w Starobielsku został przewieziony do Charkowa i rozstrzelany przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Charkowie oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940 (część zbrodni katyńskiej). Zamordowani jeńcy są pochowani na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie w Piatichatkach.

OdznaczeniaEdytuj

UpamiętnienieEdytuj

5 października 2007 roku Minister Obrony Narodowej Aleksander Szczygło awansował go pośmiertnie do stopnia kapitana[14]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 roku w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”[15].

14 kwietnia 2012, w ramach akcji „Katyń... pamiętamy” / „Katyń... Ocalić od zapomnienia”, przy cmentarzu rzymskokatolickm parafii św. Wawrzyńca w rodzinnym Rymanowie został zasadzony Dąb Pamięci honorujący Władysława Szepieńca[16][17][18].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. CK Gimnazjum Państwowe Wyższe w Sanoku. Katalog główny, rok 1913/14 (zespół 7, sygn. 61). AP Rzeszów – O/Sanok, s. 490.
  2. Seweryn Lehnert: Spis nauczycieli publicznych szkół powszechnych i państwowych seminarjów nauczycielskich oraz spis szkół w okręgu szkolnym lwowskim obejmującym województwa lwowskie, stanisławowskie i tarnopolskie. Lwów: Wydawnictwo Książek Szkolnych w Kuratorjum Okręgu Szkolnego Lwowskiego, 1924, s. 65.
  3. Państwowe Gimnazjum im. Królowej Zofii w Sanoku. Katalog główny, rok 1921/22 (zespół 7, sygn. 82). AP Rzeszów – O/Sanok, s. 33, 250.
  4. Dzieje „Sokoła” w Rymanowie (część III). naszrymanow1.awardspace.com. [dostęp 9 marca 2014].
  5. XXXV. Sprawozdanie Dyrekcji Państwowego Gimnazjum w Sanoku za rok szkolny 1920/1921 wraz z dodatkiem za lata : 1917, 1918, 1919 i 1920. Sanok: Fundusz Naukowy, 1921, s. 10.
  6. Księga pamiątkowa (obchodów 100-lecia Gimnazjum oraz I Liceum Ogólnokształcącego w Sanoku). Sanok: 1980, s. 168.
  7. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 563.
  8. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 501.
  9. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 390.
  10. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 335.
  11. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 50, 572.
  12. Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 2, s. 104
  13. BETA Księgi Cmentarne, ksiegicmentarne.muzeumkatynskie.pl [dostęp 2017-05-24].
  14. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 roku w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  15. Lista osób zamordowanych w Katyniu, Charkowie, Twerze i Miednoje mianowanych pośmiertnie na kolejne stopnie. policja.pl. [dostęp 5 sierpnia 2014].
  16. Uroczystości Katyńskie. rymanow.pl, 6 marca 2014. [dostęp 19 kwietnia 2014].
  17. Pamiętamy o ofiarach tragedii katyńskiej. lorymanow.pl, 29 kwietnia 2013. [dostęp 19 kwietnia 2014].
  18. 72. rocznica Katynia. Uroczysta Msza święta oraz posadzenie dębów katyńskich i odsłonięcie pamiątkowej tablicy 14.04.2012r.. rymanow.przemyska.pl. [dostęp 19 kwietnia 2014].

BibliografiaEdytuj