Władysław Wójtowski

Żołnierz Wojska Polskiego, kawaler Virtuti Militari

Władysław Wójtowski (ur. 14 września 1896 w Bierdzianach) – chorąży pilot Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Władysław Wójtowski
Ilustracja
chorąży pilot chorąży pilot
Data i miejsce urodzenia

14 września 1896
Bierdzany

Przebieg służby
Siły zbrojne

Armia Cesarstwa Niemieckiego
Błękitna Armia
Wojsko Polskie

Formacja

Lotnictwo Wojska Polskiego

Jednostki

17 eskadra wywiadowcza
6 eskadra wywiadowcza
2 pułk lotniczy

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka

Odznaczenia
Polowa Odznaka Obserwatora
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920–1941)

Życiorys edytuj

Syn Karola i Franciszki. We Wrocławiu ukończył szkołę średnią, a następnie szkołę leśną. Po wybuchu I wojny światowej został w marcu 1915 roku powołany do odbycia służby w armii cesarskiej. Ukończył szkołę podoficerską w Poczdamie i został skierowany na front zachodni. W trakcie bitwy pod Chemin des Dames został wzięty do francuskiej niewoli[1].

Zgłosił się do służby w Błękitnej Armii gen. Józefa Hallera i został skierowany do szkoły lotniczej w Istres. Po jego ukończeniu został przydzielony do 59 eskadry breguetów. Do Polski powrócił w jej składzie i w walczył podczas wojny polsko-bolszewickiej[2]. W lipcu 1920 roku, w załodze z ppor. obs. Janem Pietrażyckim, został przekazany do dyspozycji Szefowi Lotnictwa Frontu Południowego[3][4]. Byli jedyną załogą 17 eskadry wywiadowczej jaka pozostała na froncie[5][6]. W ciągu 9 dni lotnej pogody wykonali 16 lotów na rozpoznanie i nawiązanie łączności, często pod silnym ostrzałem nieprzyjaciela[1].

14 (lub 15) sierpnia 1920 roku, w załodze z por. obs. Henrykiem Sommerfeldem, podczas lotu w rejonie Radzymina wykonywał ataki z niskiej wysokości na oddziały Armii Czerwonej[3]. Na skutek ognia przeciwlotniczego nieprzyjaciela został ciężko ranny w nogę[7]. Pomimo tego zdołał doprowadzić samolot na macierzyste lotnisko, skąd został przetransportowany do warszawskiego szpitala. Po zakończeniu leczenia służył w 6 eskadrze wywiadowczej[1].

Po zakończeniu działań wojennych pozostał w Wojsku Polskim. 1 czerwca 1921 roku został przydzielony do Dyonu Zapasowego 2 pułku lotniczego w Krakowie. W 1929 roku ukończył kurs dowódców eskadr lotniczych w dęblińskim Centrum Wyszkolenia Oficerów Lotnictwa[1]. Dalsze jego losy nie są znane.

Ordery i odznaczenia edytuj

Za swą służbę otrzymał odznaczania[8]:

Przypisy edytuj

  1. a b c d Zieliński, Wójcik 2005 ↓, s. 215.
  2. Romeyko 1933 ↓, s. 198.
  3. a b Romeyko 1933 ↓, s. 197.
  4. Pawlak 1989 ↓, s. 195.
  5. Mordawski 2009 ↓, s. 258.
  6. Tarkowski 1991 ↓, s. 76.
  7. Niestrawski t. II 2017 ↓, s. 240.
  8. Niestrawski t. I 2017 ↓, s. 246,252,258.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 41 z 27 października 1922 roku, s. 808.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 11 listopada 1928 roku, s. 436.

Bibliografia edytuj