Włodzimierz Budarkiewicz

Włodzimierz Budarkiewicz ps. „Podkowa” (ur. 18 listopada 1903 w Turzcu, zm. 18 lutego 2000) – pułkownik Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Włodzimierz Budarkiewicz
„Podkowa”
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia 18 listopada 1903
Turzec
Data śmierci 18 lutego 2000
Przebieg służby
Lata służby 1924-1947
Siły zbrojne Wojsko Polskie II RP
Armia Krajowa
Ludowe Wojsko Polskie
Jednostki 6 Pułk Czołgów
Stanowiska zastępca dowódcy pułku
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari

ŻyciorysEdytuj

W 1924 roku został powołany do służby wojskowej w 7 pułku strzelców konnych Wielkopolskich w Poznaniu. Po ukończeniu Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Poznaniu w 1925 roku został przyjęty do Oficerskiej Szkoły Kawalerii w Grudziądzu. 11 sierpnia 1927 Prezydent RP Ignacy Mościcki mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z 15 sierpnia 1927 i 43. lokatą w korpusie oficerów kawalerii, a minister spraw wojskowych wcielił do 26 pułku ułanów w Baranowiczach[1]. Z dniem 1 października 1933 został przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu[2]. W styczniu następnego roku wrócił do macierzystego pułku[3]. Na stopień rotmistrza został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1938 i 28. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[4].

Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 4. szwadronem 26 pułku ułanów. 26 września został ranny. Po pobycie w szpitalu PCK w Samborze przedostał się w grudniu 1939 do Nowego Targu. W 1944 roku nawiązał kontakt z mjr. Adamem Stabrawą „Borowym" i został skierowany do oddziału partyzanckiego kpt. Juliana Zapały „Lamparta". We wrześniu 1944 r. otrzymał nominacje na zastępcę dowódcy 1 pułku strzelców podhalańskich AK. Przed rozformowaniem pułku został awansowany do stopnia majora[5].

Po zakończeniu wojny ujawnił się i po odbyciu Kursu Oficerów Broni Pancernej w Modlinie, został przydzielony do 3 Samodzielnej Brygady Pancernej w Opolu. Po zreformowaniu Brygady został zastępcą dowódcy 6 pułku czołgów. W 1947 został zdemobilizowany i podjął pracę w Hucie Małapanew w Ozimku (woj. opolskie). W 1968 przeszedł na emeryturę[6].

Zmarł 18 lutego 2000. Spoczywa na cmentarzu w Nowym Targu. Za czyny męstwa w kampanii wrześniowej został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.

PrzypisyEdytuj

  1. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 21 z 15 sierpnia 1927 roku, s. 247, 250.
  2. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 28 września 1933 roku, s. 199.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 26 stycznia 1934 roku, s. 15.
  4. Rybka i Stepan 2003 ↓, s. 435.
  5. Informacja z Muzeum 1 PSP AK w Szczawie
  6. Koło Przyjaciół 26 Pułku Ułanów Wielkopolskich Im. Hetmana Wielkiego Jana Karola Chodkiewicza

BibliografiaEdytuj