Otwórz menu główne

Włodzimierz Kwaczeniuk

Włodzimierz Kwaczeniuk (ur. 4 kwietnia 1933 w Maciejowicach k. Wołkowyska, zm. 22 kwietnia 2011 w Warszawie[1]) - generał brygady WP.

Włodzimierz Kwaczeniuk
generał brygady generał brygady
Data urodzenia 4 kwietnia 1933
Data i miejsce śmierci 22 kwietnia 2011
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1949-1994
gen. Włodzimierz Kwaczeniuk na poligonie rakietowym (pierwszy z prawej)

1949-1952 podchorąży Oficerskiej Szkoły Artylerii nr 1 w Toruniu, następnie dowódca plutonu w 21 Brygadzie Artylerii Ciężkiej w Chełmnie. Potem dowodził baterią armatohaubic, w 1954 mianowany porucznikiem, 1957 kapitanem i szefem sztabu dywizjonu w 6 Warszawskiej Brygadzie Artylerii Armat w Grudziądzu. Od 1961 szef sztabu dywizjonu 32 Łużyckiej Brygady Artylerii w Orzyszu, od 1962 major. W 1968 został podpułkownikiem i zastępcą dowódcy 18 Brygady Artylerii ds. liniowych w Bolesławcu. 1972-1974 studiował w Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. K. Woroszyłowa w Moskwie, po czym został zastępcą szefa Wojsk Rakietowych i Artylerii Śląskiego Okręgu Wojskowego we Wrocławiu w stopniu pułkownika. 1975-1978 dowódca 3 Warszawskiej Brygady Artylerii w Biedrusku. 1978-1981 szef Wojsk Rakietowych i Artylerii Warszawskiego Okręgu Wojskowego. Jesienią 1981 mianowany generałem brygady. 1981-1983 szef Zarządu VI Sztabu Generalnego WP, 1983-1989 dowódca Wojsk Rakietowych i Artylerii WP. 1991-1994 pełnomocnik ministra obrony ds. wycofania wojsk rosyjskich z Polski i tranzytu z byłej NRD. Następnie przeniesiony w stan spoczynku.

Otrzymał 11 medali i orderów, w tym Order Sztandaru Pracy II klasy (1983)[2], Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1992) i Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski.

PrzypisyEdytuj

  1. Nekrolog
  2. 40-lecie ludowego Wojska Polskiego. „Nowiny”, s. 2, Nr 240 z 11 października 1983. 

BibliografiaEdytuj

  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. II: I-M, Toruń 2010, s. 344-345.