Włodzimierz Romanow (1917–1992)

fiński kolekcjoner sztuki

Włodzimierz Kiriłłowicz Romanow (ur. 17 sierpnia 1917 w Porvoo; zm. 8 kwietnia 1992 w Miami, Floryda) – wielki książę Rosji, głowa rosyjskiej rodziny carskiej i tytularny imperator Wszechrosji od 1938 roku do swojej śmierci.

Włodzimierz Cyrylowicz Romanow
Ilustracja
ilustracja herbu
Głowa Cesarskiego Domu Romanowów
Okres

od 12 października 1938
do 21 kwietnia 1992

Poprzednik

Cyryl Władimirowicz Romanow

Następca

Maria Władimirowna Romanowa Mikołaj Romanowicz Romanow[1]

Tytularny książę Holstein-Gottorp
Okres

od 12 października 1938
do 21 kwietnia 1992

Poprzednik

Cyryl Władimirowicz Romanow

Następca

Paul Ilyinsky

Dane biograficzne
Data i miejsce urodzenia

17 sierpnia 1917
Porvoo

Data i miejsce śmierci

8 kwietnia 1992
Miami

Ojciec

Cyryl Romanow

Matka

Wiktoria Melita Koburg

Dzieci

Maria

Odznaczenia
Order św. Andrzeja (Imperium Rosyjskie) Order św. Jerzego I klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza I klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Orła Białego (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny I klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława I klasy (Imperium Rosyjskie)

Włodzimierz urodził się w Finlandii (ówczesnej części Imperium Rosyjskiego), jako jedyny syn wielkiego księcia Cyryla i Wiktorii Fiodorownej (z domu Wiktorii Melity Koburg). Był potomkiem m.in. cara Aleksandra II i królowej Wiktorii. Razem z rodzicami i rodzeństwem osiedlił się w Bretanii. W 1935 zmarła jego matka i został sam z ojcem. Obaj czuli się bardzo samotni, zwłaszcza po wyjeździe siostry Włodzimierza - Kiry, która wyszła za mąż za księcia Ludwika Ferdynanda Pruskiego, wnuka Wilhelma II.

Włodzimierz prowadził u boku ojca życie bezbarwne. Ojciec dogorywał na skutek gangreny i rozpaczliwie potrzebował obecności, aż zmarł w 1938. Po wielu miesiącach spędzonych w zupełnej samotności, po wybuchu II wojny światowej, Włodzimierz odmówił współpracy z narodowosocjalistycznym rządem i został przez to w 1944 zmuszony przez Niemców do opuszczenia Francji i wysłany do Niemiec. Pod koniec wojny, przewidując rychłe nadejście wojsk sowieckich, opuścił Niemcy i udał się do Hiszpanii na zaproszenie ciotki ze strony matki, księżniczki Beatrycze.

W Hiszpanii spotkał po raz drugi księżniczkę Leonidę de Bagration Muchranski, z gruzińskiego rodu królewskiego. Po raz pierwszy poznali się wcześniej w Paryżu. Każde z nich odczuwało tęsknotę za utraconą ojczyzną, oboje przeżyli dramat wygnania, a silną osobowością, przywiązaniem do wartości i poczuciem obowiązku Leonida przypominała wielkiemu księciu matkę. W roku 1948 postanowili się pobrać, a pięć lat później na świat przyszła ich córka:

Po upadku komunizmu, Włodzimierz i Leonida od razu wrócili do Rosji, kraju, który wielki książę znał jedynie z opowiadań rodziców. Dla siedemdziesięcioletniego wówczas człowieka, było to zbyt silne przeżycie i Włodzimierz umarł 21 kwietnia 1992, zaledwie kilka tygodni po wizycie w Petersburgu.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Sporność wynika z zasady, iż kobieta może zostać cesarzową Rosji tylko w momencie gdy nie ma męskiego potomka.