Otwórz menu główne

Wały Łużyckie – ziemne umocnienia podłużne, wzniesione w późnym średniowieczu dla zabezpieczenia interesów Związku Sześciu Miast Łużyckich (Budziszyn, Zgorzelec, Żytawa, Lubij, Kamieniec, Lubań)[1]. Prawo budowy wałów dla zabezpieczenia komunikacji przed rabusiami mieszczanie otrzymali w 1355 roku na mocy przywileju Karola IV.[2] Ślady realizacji tego przywileju zapisane są w dokumentach zgorzeleckich z 1399 roku[3]. Powstanie Związku Sześciu Miast Łużyckich w 1346 roku to przede wszystkim konfederacja skierowana przeciwko godzącemu w handel rozbojowi[4].

PrzypisyEdytuj

  1. M. Boryna: Wały Śląskie. Tajemnice dawnych granic. Szprotawa: 2011, s. 52, 67. ISBN 978-83-930137-1-5.
  2. E. Kowalczyk. Wały Łużyckie - Ze studiów nad umocnieniami podłużnymi Słowiańszczyzny. „Kwartalnik Kultury Materialnej nr 4/84”. s. 465. 
  3. R. Jecht: Die ältesten Görlitzer Ratsrechnungen bis 1419. T. III: Codex diplomaticus Lusatiae superioris. Görlitz: 1905-1910, s. 350, 768, 771, 780. (niem.)
  4. W. Bena: Dzieje Puszczy Zgorzelecko-Osiecznickiej. Zgorzelec: 2001, s. 293-296 i 115-123.

LiteraturaEdytuj

  • Boryna M.: Wały Śląskie. Tajemnice dawnych granic, Szprotawa 2011 (​ISBN 978-83-930137-1-5​).
  • Kowalczyk E.: Wały Łużyckie - Ze studiów nad umocnieniami podłużnymi Słowiańszczyzny, w: Kwartalnik Kultury Materialnej nr 4/84.
  • Jecht R.: Die ältesten Görlitzer Ratsrechnungen bis 1419, w: Codex diplomaticus Lusatiae superioris III, Görlitz 1905-1910.

Zobacz teżEdytuj