Wa (państwo)

dawna nazwa Japonii

Wa (jap. ) – starożytna chińska nazwa Japonii, odnosząca się zarówno do Wysp Japońskich jak i zamieszkujących je plemion Wajin (jap. 倭人)[1][a].

Wa
Ilustracja
Nazwa chińska
Pismo uproszczone

Pismo tradycyjne

Hanyu pinyin

Nazwa japońska
Kanji

Transkrypcja Hepburna

Wa

Hiragana

Katakana

Informacje o kraju Wa pochodzą głównie z kronik chińskich. Początkowo miał to być związek około stu dzielnic klanowych, które zobligowane były do składania trybutu władcom chińskim[2]. Koreańska kronika Samguk sagi wzmiankuje poselstwa z Wa do państwa Silla w 158 i 173 roku[3]. Według Przekazów o kraju Wa w III wieku, Wa dzieliło się na 30 państewek, wśród których najsilniejszym było Yamatai[4]. Poświadczona w źródłach jest królowa-szamanka Himiko z Yamatai[5][6]. Na przełomie IV i V wieku Japończycy wtargnęli na Półwysep Koreański i stoczyli wojnę z koreańskim królestwem Goguryeo, co opisuje inskrypcja na Steli Gwanggaeto[7].

Japończycy nazywali swój kraj tym słowem do końca VII wieku. Po IV wieku klan Yamato zdołał przejąć kontrolę nad pozostałymi dzielnicami i stworzyć ponadregionalne państwo, które z czasem nazwano Japonią (日本). Pierwszym udokumentowanym historycznie cesarzem Japonii był Kinmei (pan. 539–571).

Zobacz teżEdytuj

UwagiEdytuj

  1. Od chiń. 倭人; pinyin wōrén, pisane: pierwotnie 倭人, w okresie późniejszym 和人 → (archaizm) określenie Japończyków, używane przez Chińczyków i Ajnów.

PrzypisyEdytuj

  1. 新明解国語辞典. Tokyo: Sanseido Co., Ltd., 2018, s. 1634. ISBN 978-4-385-13107-8. (jap.).
  2. Marian B. Michalik, Eugeniusz Duraczyński, Kronika ludzkości, Warszawa 1993, ISBN 83-900331-9-4.
  3. Kim Bu-sikB., M.N. Pak, Samguk sagi, t. 1, Moskwa: Vostochnaya literatura, 2001 (ros.).
  4. Encyklopedia historyczna świata. T. XI. Kraków: Agencja Publicystyczno-Wydawnicza Opres, 2002, s. 10. ISBN 83-85909-75-3.
  5. Encyklopedia historyczna świata. T. III. Kraków: Agencja Publicystyczno-Wydawnicza Opres, 2000, s. 235. ISBN 83-85909-61-3.
  6. Jolanta Tubielewicz, Historia Japonii, Wrocław 1984, s. 34, ISBN 83-04-01486-6.
  7. Takashi Hatada, V. Dixon Morris, An Interpretation of the King Kwanggaet'o Inscription, „Korean Studies”, 3 (1), University of Hawaii Press, 1979, s. 1–17 (ang.).