Otwórz menu główne

Wacław Łepkowicz (ur. 23 września 1895 w Śmiglu, zm. 22 lipca 1920) – powstaniec wielkopolski, plutonowy Wojska Polskiego. Odznaczony Orderem Virtuti Militari.

Wacław Łepkowicz
Plutonowy Plutonowy
Data i miejsce urodzenia 23 września 1895
Śmigiel
Data śmierci 22 lipca 1920
Przebieg służby
Lata służby 19141920
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Jednostki 60 Pułk Piechoty Wielkopolskiej
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
powstanie wielkopolskie,
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari

Był synem Juliana i Moniki z Kaczmarków, miał wykształcenie gimnazjalne. W sierpniu 1914 wcielony do armii niemieckiej, walczył na froncie zachodnim. W połowie 1918 wrócił do Śmigla. W styczniu 1919 zaciągnął się do formowanego oddziału powstańczego – grupy „Leszno”. Dowodził plutonem.

Podczas wojny polsko-bolszewickiej walczył w szeregach 60 pułku piechoty Wielkopolskiej. 22 lipca 1920 poległ podczas odwrotu nad Szczarą. Pośmiertnie nadano mu Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari[1].

PrzypisyEdytuj

  1. Dekret Wodza Naczelnego L. 2977 z 13 maja 1921 r. Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 21, poz. 826

BibliografiaEdytuj

  • Piotr Bauer, Łepkowicz Wacław, w: Kawalerowie Virtuti Militari 1792–1945. Słownik biograficzny, tom II: 1914–1921, część I (redakcja naukowa Bogusław Polak), zeszyt próbny, Koszalin 1991, s. 91