Otwórz menu główne

Wacław Budrewicz

Oficer dyplomowany Wojska Polskiego

Wacław Tadeusz Budrewicz[1] (ur. 11 listopada 1895 w Brytawce, w powiecie olhopolskim, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – podpułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego.

Wacław Tadeusz Budrewicz
podpułkownik dyplomowany piechoty podpułkownik dyplomowany piechoty
Data i miejsce urodzenia 11 listopada 1895
Brytawka
Data i miejsce śmierci 1940
Charków
Przebieg służby
Lata służby do 1940
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 34 Pułk Piechoty
Stanowiska zastępca dowódcy pułku
dowódca pułku piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Złoty Medal Waleczności (Królestwa Serbii)

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w ówczesnej guberni podolskiej, w rodzinie Stefana i Józefy z Jasieńskich[2]. Ukończył gimnazjum w Humaniu, studiował prawo na Uniwersytecie Kijowskim.

Powołany w 1916 r. do armii rosyjskiej. Po ukończeniu Szkoły Podchorążych w Odessie wysłany na front. Po rewolucji wstąpił do 4 Dywizji Strzelców Polskich.

Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w szeregach 31 pułku Strzelców Kaniowskich. 18 sierpnia 1920 na czele I batalionu wziął udział w zdobyciu Wyszkowa, w którym znajdowało się dowództwo bolszewickiej 3 Armii[3].

3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 1030. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był nadal 31 pułk Strzelców Kaniowskich[4]. W 1923 pełnił obowiązki dowódcy I batalionu[5]. W sierpniu następnego roku został przydzielony do Oddziału Wyszkolenia Sztabu Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IV w Łodzi na stanowisko referenta, pozostając oficerem nadetatowym 31 pułku Strzelców Kaniowskich[6][7]. 1 grudnia 1924 został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 i 241. lokatą w korpusie oficerów piechoty[8]. Z dniem 2 stycznia 1925 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza i wyznaczony na stanowisko I oficera sztabu 3 Brygady Ochrony Pogranicza w Wilejce. Następnie służył jako dowódca 22 Baonu Granicznego w Trokach. 10 września 1927 został przeniesiony z KOP do kadry oficerów piechoty z równoczesnym przeniesieniem służbowym do Ministerstwa Skarbu[9][10]. 5 listopada 1928 został przeniesiony służbowo do Batalionu Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 9 w Berezie Kartuskiej na stanowisko dowódcy[11]. Po ukończeniu Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie[12] został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie na stanowisko szefa Wydziału Ogólnego.

W listopadzie 1933 został przeniesiony do 72 pułku piechoty w Radomiu na stanowisko dowódcy batalionu[13]. 24 stycznia 1934 został awansowany na podpułkownika ze starszeństwem z 1 stycznia 1934 i 6. lokatą w korpusie oficerów piechoty[14]. W kwietniu 1934 roku został przeniesiony do 34 pułku piechoty w Białej Podlaskiej na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[15]. 18 kwietnia 1935 został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr II w Lublinie na stanowisko szefa sztabu[16]. 10 czerwca 1938 roku objął dowództwo 34 pp i na jego czele walczył w kampanii wrześniowej 1939 roku. Ranny w bitwie w Borach Tucholskich został przetransportowany do szpitala w Brześciu, gdzie dostał się do niewoli sowieckiej. Osadzony w Starobielsku, zamordowany w Charkowie.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. W 1935 dokonano zmiany imienia z Wacław na Wacław Tadeusz. Stwierdzenia. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 8, s. 56, 1 czerwca 1935. 
  2. Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. 49.
  3. Libert 1928 ↓, s. 31.
  4. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 55.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 215, 413.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 80 z 20 sierpnia 1924 roku, s. 456.
  7. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 49, 200, 352.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku, s. 735.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 23 z 10 września 1927 roku, s. 276.
  10. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 123, 177.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 354.
  12. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 28, 799.
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 26 stycznia 1934 roku, s. 8.
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 24 stycznia 1934 roku, s. 1.
  15. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 154.
  16. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 18 kwietnia 1935 roku, s. 40.
  17. Libert 1928 ↓, s. 40.
  18. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 28.
  19. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 200.

BibliografiaEdytuj