Otwórz menu główne

Wacław Olszak (1902–1980)

uczony polski, inżynier konstrukcji budowlanych
(Przekierowano z Wacław Olszak (1902-1980))

Wacław Olszak (ur. 24 października 1902 r. w Karwinie, zm. 8 grudnia 1980 r. w Udine) – konstruktor budowlany, specjalista w zakresie teorii plastyczności i teorii konstrukcji inżynierskiej.

ŻyciorysEdytuj

Był synem Wacława Olszaka, lekarza, działacza narodowego i społecznego; starszym bratem Feliksa, metalurga.

Był absolwentem Polskiego Gimnazjum w Orłowej. Ukończył Politechnikę w Wiedniu, a także klasę skrzypiec w konserwatorium wiedeńskim. Od 1946 był profesorem krakowskiej AGH, w maju 1948 został prodziekanem Wydziału Elektromechanicznego, od 1952 profesor Politechniki Warszawskiej, a od 1954 został członkiem PAN. Profesor Akademii Górniczo-Hutniczej. Członek wielu akademii naukowych w Europie, m.in. w Belgradzie, Budapeszcie, Halle, Helsinkach, Paryżu, Sztokholmie i Wiedniu. Doctor honoris causa uniwersytetu w Tuluzie (1962), Liège (1963), politechniki wiedeńskiej (1965), AGH w Krakowie (1969)[1], politechniki w Dreźnie (1970), uniwersytetu w Glasgow (1973), Politechniki Warszawskiej (1974)[2], i Politechniki Krakowskiej (1976)[3].

Organizator nauki i twórca polskiej szkoły teorii plastyczności i konstrukcji inżynierskich. Stworzył liczne projekty mostów, m.in. na Wiśle. Był dyrektorem Instytutu Podstawowych Problemów Techniki PAN w latach 1963–1972 oraz od 1969 aż do śmierci, dyrektorem Centre International des Sciences Mécaniques w Udine we Włoszech.

Jego badania nad teorią plastyczności są wykorzystywane przy budowie dużych obiektów, wiaduktów i mostów.

Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1954)[4].

W 1966 roku otrzymał nagrodę państwową I. stopnia.[5]

PrzypisyEdytuj

  1. Doktoraty honoris causa nadane przez AGH. agh.edu.pl. [dostęp 23 lutego 2011].
  2. Doktorzy honoris causa PW. pw.edu.pl. [dostęp 23 lutego 2011].
  3. Doktorzy honoris causa PK. pk.edu.pl. [dostęp 23 czerwca 2015].
  4. 16 lipca 1954 „za wybitne zasługi w dziedzinie nauki” M.P. z 1954 r. nr 112, poz. 1566
  5. Nowiny Rzeszowskie, nr 170 (5306), 20 lipca 1966, s. 2.

BibliografiaEdytuj