Wacław Paprzyca-Przesmycki (ur. 15 czerwca 1891 w Kijowie, zm. 11 października 1973 w Sztokholmie) – polski dyplomata.

Wacław Przesmycki
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

15 czerwca 1891
Kijów, gubernia kijowska, Imperium Rosyjskie

Data i miejsce śmierci

11 października 1973
Sztokholm, Szwecja

Poseł RP w Estonii
Okres

od 21 grudnia 1934
do 30 września 1939

Poprzednik

Jan Starzewski (chargé d’affaires)

Następca

likwidacja placówki

Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Order Gwiazdy Białej I Klasy (Estonia) Order Zasługi Cywilnej (Bułgaria) Order Trzech Gwiazd II klasy (Łotwa) Wielki Oficer Orderu Świętego Sawy (Serbia) Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Węgierskiego Zasługi (cywilny) Order Krzyża Orła III Klasy (Estonia) Komandor Orderu Karola III (Hiszpania) Krzyż Kawalerski I klasy Orderu Białej Róży Finlandii

Życiorys

edytuj

Ukończył gimnazjum realne i akademię handlową w Kijowie. Do polskiej służby dyplomatycznej wszedł 8 listopada 1918 jako attaché przy przedstawicielstwie polskim w Kijowie (Hetmanat). 24 maja 1919 został sekretarzem Misji Polskiej w Kownie. Odwołany 1 lipca 1919, pracował w Departamencie Polityczno-Ekonomicznym MSZ. 15 września 1921 mianowany na sekretarza legacyjnego w Rydze. W październiku 1923 odwołany do centrali MSZ w ramach czystki personalnej prowadzonej przez Mariana Seydę. 1 stycznia 1924 został sekretarzem w Poselstwie RP w Helsinkach. Od 31 stycznia 1927 do 15 maja 1929 pracował w centrali MSZ, po czym został przydzielony do Prezydium Rady Ministrów. Był zastępcą szefa Gabinetu Prezesa Rady Ministrów. Od 6 października 1931 do 20 grudnia 1934 był naczelnikiem Wydziału Prasowego MSZ.

21 grudnia 1934 mianowany posłem nadzwyczajnym i ministrem pełnomocnym w Tallinnie[1], pełnił tę funkcję do 30 września 1939, gdy poselstwo zostało zlikwidowane na żądanie sowieckie wobec władz Estonii po agresji ZSRR na Polskę.

Podczas II wojny światowej przebywał w Sztokholmie, gdzie kierował biurem Delegatury Ministerstwa Opieki Społecznej. Po wojnie pracował w szwedzkiej administracji.

Spoczywa na Norra begravningsplatsen.

Ordery i odznaczenia

edytuj

Przypisy

edytuj
  1. Na tym stanowisku przekazał polskie ultimatum wobec Litwy w marcu 1938 r.
  2. M.P. z 1931 r. nr 260, poz. 345 „za zasługi w służbie państwowej”.
  3. M.P. z 1929 r. nr 41, poz. 80 „za zasługi na polu dyplomatycznem”.
  4. Odznaczenia. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 2, s. 46, 1935. 
  5. Dekoracja posła w Tallinie. „Gazeta Lwowska”, s. 1, Nr 6 z 11 stycznia 1938. 
  6. Zezwolenie na przyjęcie odznaczeń cudzoziemskich. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 4, s. 73, 1938. 
  7. Z pobytu ministra Marinkovića w Polsce. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 281 z 4 grudnia 1931. 
  8. Odznaczenia. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 7, s. 57, 1933. 
  9. a b c Odznaczenia. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 9, s. 128, 1934. 

Bibliografia

edytuj