Otwórz menu główne

Wacław Walerian Szokalski (ur. 23 sierpnia 1874, zm. 18 lipca 1956) – generał brygady Wojska Polskiego.

Wacław Szokalski
generał brygady generał brygady
Data urodzenia 23 sierpnia 1874
Data śmierci 18 lipca 1956
Przebieg służby
Lata służby 1918-1926 i 1944-1949
Siły zbrojne Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
Orzeł LWP.jpg ludowe Wojsko Polskie
Jednostki Okręg Wojskowy Nr II
Stanowiska dowódca okręgu wojskowego
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Medal za Warszawę 1939–1945 Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk Order Świętej Anny II klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny III klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława II klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława III klasy (Imperium Rosyjskie) Medal Zwycięstwa Krzyż Wojenny Czechosłowacki 1939
Grób Wacława Szokalskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

W 1897 roku ukończył Oficerską Szkołę Piechoty w Wilnie, a w 1907 roku Wyższe Kursy Strzeleckie. W 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego. 17 czerwca 1919 roku został przeniesiony z Departamentu III Techniczno-Komunikacyjnego Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie do II batalionu etapowego w Krakowie na stanowisko dowódcy[1].

11 czerwca 1920 roku został zatwierdzony w stopniu w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 kwietnia 1920 roku. W tym czasie pełnił służbę w Departamencie Technicznym Ministerstwa Spraw Wojskowych. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 11. lokatą w korpisie oficerów piechoty. W lipcu 1922 roku został przeniesiony z Rezerwy oficerów sztabowych 2 Armii do 11 pułku piechoty w Tarnowskich Górach na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. W lutym 1924 roku został przeniesiony z 2 pułku Strzelców Podhalańskich w Sanoku do 31 pułku Strzelców Kaniowskich w Łodzi na stanowisko dowódcy[2]. 31 marca 1924 roku został awansowany na pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 roku i 2. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 15 października 1924 roku został zwolniony ze stanowiska dowódcy 31 pułku Strzelców Kaniowskich z równoczesnym odkomenderowaniem do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IV w Łodzi, do czasu zakończenia postępowania superrewizyjnego[3]. W 1926 roku został przeniesiony w stan spoczynku. W 1934 roku pozostawał na ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Łódź Miasto II. Posiadał przydział mobilizacyjny do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr IV i był przewidziany do użycia w czasie wojny.

12 maja 1944 roku został ponownie przyjęty do Wojska Polskiego i wyznaczony na stanowisko komendanta Centralnej Szkoły Oficerów Polityczno-Wychowawczych, a później Szkoły Oficerów Polityczno-Wychowawczych w Łodzi. W okresie od 19 kwietnia do 24 września 1945 roku dowodził Okręgiem Wojskowym Nr II, a następnie sprawował funkcję pełnomocnika Ministra Obrony Narodowej do Spraw Osadników Wojskowych. 25 maja 1945 roku Krajowa Rada Narodowa mianowała go generałem brygady. 31 marca 1949 roku został przeniesiony w stan spoczynku. Zmarł w 1956 roku. Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 70 z 26 czerwca 1919 roku, poz. 2260.
  2. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 15 z 19.02.1924 r.
  3. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 110 z 15.10.1924 r.
  4. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2142 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 76)

BibliografiaEdytuj

  • Roczniki Oficerskie 1923, 1924 i 1928
  • Rocznik Oficerski Rezerw 1934
  • Dzienniki Personalne Ministra Spraw Wojskowych
  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. II: I-M, Toruń 2010, s. 54-55.