Otwórz menu główne

Wacław Zaleski (ur. 1914 w Terechowej, zm. 6 maja 1993 w Łobzie) – oficer Wojska Polskiego II RP i PSZ. Kawaler Orderu Virtuti Militari. Jeździec i trener, działacz i sędzia sportowy klasy międzynarodowej[1]. Prezes Warszawskiego Okręgu Jeździeckiego oraz wiceprezes Polskiego Związku Jeździeckiego.

Wacław Zaleski
porucznik kawalerii porucznik kawalerii
Data i miejsce urodzenia 1914
Terechowa
Data i miejsce śmierci 6 maja 1993
Łobez
Przebieg służby
Lata służby 1933-1947
Siły zbrojne Wojsko Polskie II RP
Jednostki 1 Pułk Strzelców Konnych
Samodzielna Brygada Strzelców Podhalańskich
Stanowiska dowódca plutonu kawalerii
dowódca plutonu motocyklistów
Główne wojny i bitwy kampania wrześniowa 1939
Kampania norweska 1940
kampania francuska 1940
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari

Spis treści

Służba wojskowaEdytuj

Zgodnie z rodzinnymi tradycjami (ojciec był oficerem 11 Pułku Ułanów[1]) wstąpił do Korpusu Kadetów w Rawiczu. W 1936 roku ukończył Szkołę Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu i otrzymał przydział do 1 Pułku Strzelców Konnych w Garwolinie na stanowisko dowódcy plutonu. Należał do wybijających się jeźdźców w skokach przez przeszkody[1]. W 1939 roku został powołany do sportowej grupy wyczynowej Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Po wygraniu jednego z konkursów w obsadzie międzynarodowej otrzymał Złotą Polską Odznakę Jeździecką.

W kampanii wrześniowej walczył na bojowym szlaku Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Wykonując rozkaz, przeszedł na Węgry i dalej do Francji. W obozie formowania w Coetquidan otrzymał stanowisko instruktora szkolenia oficerów oddziałów rozpoznawczych, a później dowódcy plutonu rozpoznawczego Samodzielnej Brygady Strzelców Podhalańskich. W składzie brygady walczył w bitwie o Narwik[1], a następnie w kampanii francuskiej.

W czasie walk nad Loarą dostał się do niewoli i został osadzony w Oflagu XVII A Edelbach, w Dolnej Austrii. Po wyzwoleniu skierowany do 2 Korpusu na stanowisko zastępcy komendanta Szkoły Podchorążych Kawalerii w Gallipoli[1].

Okres powojennyEdytuj

W 1947 roku powrócił do Polski. Był szykanowany przez Urząd Bezpieczeństwa za ziemiańskie pochodzenie i kawaleryjską przeszłość. Nie przyjęto go do ludowego Wojska Polskiego i nie pozwolono na uprawianie sportu jeździeckiego[1]. Podjął pracę w Łodzi w branży tekstylnej. W 1954 roku przeprowadził się do Warszawy. Tam pracował przez ponad 25 lat w departamencie transportu Ministerstwa Handlu Wewnętrznego. Był też czynnym działaczem i propagatorem jeździectwa. Został wybrany prezesem Warszawskiego Okręgu Jeździeckiego oraz wiceprezesem Polskiego Związku Jeździeckiego. W 1980 roku przeniósł się do Świętoborca. Przez kolejne 14 lat działał w Ludowym Klubie Jeździeckim „Hubal” i trenował młodych adeptów jeździectwa. Pracował w łobeskim Stadzie Ogierów, układał konie do wyczynu, współorganizował imprezy jeździeckie[1].

W 1988 Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej wydało jego pracę zatytułowaną „W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. Z dziejów 1 Pułku Strzelców Konnych”[2].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g Zdzisław Bogdanowicz: Historia sportu łobeskiego. s. 233.
  2. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej

BibliografiaEdytuj