Wacław Zatorski

Oficer dyplomowany Wojska Polskiego

Wacław Zatorski[1][2] (ur. 21 września 1898 w Częstochowie, zm. 4 grudnia 1970 w Grójcu) – major dyplomowany kawalerii Wojska Polskiego.

Wacław Zatorski
Ilustracja
Wacław Zatorski w kilcie, w Szkocji, ok. 1941
major dyplomowany kawalerii major dyplomowany kawalerii
Data i miejsce urodzenia 21 września 1898
Częstochowa
Data i miejsce śmierci 4 grudnia 1970
Grójec
Przebieg służby
Lata służby od 1914
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi POL Medal za Ratowanie Ginacych 1x BAR.svg Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

ŻyciorysEdytuj

Wacław Zatorski urodził się 21 września 1898 roku w Częstochowie, w rodzinie Franciszka i Anny z Kucharczyków[3]. W 1914 wstąpił do Legionów Polskich. Pełnił służbę w 1 pułku ułanów. Od 6 lutego do 4 kwietnia 1917 roku był słuchaczem kawaleryjskiego kursu podoficerskiego przy 1 pułku ułanów w Ostrołęce. Kurs ukończył z wynikiem dobrym. Posiadał wówczas stopień ułana[4]. Później został mianowany kapralem[5]. Latem tego roku, po kryzysie przysięgowym, został internowany w Szczypiornie[6].

Od listopada 1918 roku służył w Wojsku Polskim. Walczył na wojnie z bolszewikami jako porucznik, dowódca szwadronu w Pułku Jazdy Tatarskiej[7].

 
Książka Czyngis-chan z 1939

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 237. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 roku – kawalerii), a jego oddziałem macierzystym był 4 pułk strzelców konnych[8]. 12 kwietnia 1927 roku został mianowany rotmistrzem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 roku i 10. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[9]. Do 1930 roku w dalszym ciągu pełnił służbę w 4 pułku strzelców konnych w Płocku[10][11][12][13]. Z dniem 4 stycznia 1932 roku został powołany z Centrum Wyszkolenia Broni Pancernych do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu 1931–1933[14][15]. Z dniem 1 października 1933 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu tytułu naukowego oficera dyplomowanego, został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IV w Łodzi[16]. Mianowany majorem z 7. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[17]. Wiosną 1939 roku pełnił służbę w Wojskowym Biurze Historycznym w Warszawie na stanowisku kierownika referatu[18].

Ukończył również Wyższą Szkołę Dziennikarstwa w Warszawie i historię na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Józefa Piłsudskiego w Warszawie[19]. W 1948 roku powrócił do kraju[5]. Zmarł 4 grudnia 1970 roku w Grójcu[5].

Autor artykułów w „Przeglądzie Historyczno-Wojskowym” i książki Czyngis-chan, wydanej w 1939 r. przez Główną Księgarnię Wojskową, tuż przed wybuchem II wojny światowej, a wznowionej w 2015 r. przez Wydawnictwo Poznańskie pod tytułem Wojny Czyngis-chana. 1194–1242[20].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 152, 799 w ewidencji Wojska Polskiego figurował jako „Wacław III Zatorski”, w celu odróżnienia od dwóch innych oficerów noszących to samo imię i nazwisko.
  2. Wykaz Legionistów ↓, tu jako „Wacław Zatorski-Gozdawa”.
  3. Łoza 1938 ↓, s. 837.
  4. CAW ↓, sygn. I.120.1.125 s. 9.
  5. a b c Wykaz Legionistów ↓.
  6. a b c d e Łoza 1938 ↓, s. 838.
  7. a b Krzysztof Bassara. Muzułmanie w obronie II Rzeczypospolitej w 1920 roku. „Przegląd Tatarski”. Nr 2/2011. s. 12–13. 
  8. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 170.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 20 kwietnia 1927 roku, s. 122.
  10. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 660, 684.
  11. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 588, 606.
  12. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 320, 351.
  13. Rocznik oficerów kawalerii 1930 ↓, s. 44, 83.
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 258.
  15. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 150, 799.
  16. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 26 stycznia 1934 roku, s. 5.
  17. Rybka i Stepan 2004 ↓, s. 423.
  18. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 433.
  19. Łoza 1938 ↓, s. 837–838.
  20. Wacław Zatorski, worldcat.org: Wacław Zatorski, 8 kwietnia 2018.
  21. M.P. z 1931 r. nr 92, poz. 124.
  22. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 150.

BibliografiaEdytuj