Otwórz menu główne

Waldemar de Brito

brazylijski piłkarz

Waldemar de Brito (ur. 17 maja 1913 w São Paulo, zm. 21 lutego 1979 w São Paulo) – piłkarz brazylijski grający na pozycji napastnika.

Waldemar de Brito
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 17 maja 1913
São Paulo
Data i miejsce śmierci 21 lutego 1979
São Paulo
Wzrost 176 cm
Pozycja napastnik
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1927 Syrio
1928 Independência
1929–1932 Syrio
1933–1934 São Paulo
1934 Botafogo
1935–1936 San Lorenzo 3 (3)
1937–1939 CR Flamengo 61 (36)
1939–1940 San Lorenzo 43 (22)
1941–1942 São Paulo 138 (56)
1943 Fluminense FC 4 (1)
1944 Portuguesa
1945–1946 SE Palmeiras 4 (3)
1946 Portuguesa Santos
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1934  Brazylia 2 (1)

Waldemar de Brito karierę piłkarską rozpoczął w 1927 roku w małym klubie z São Paulo Esporte Clube Syrio, następny rok spędził w klubie Independência FC, po czym wrócił do Esporte Clube Syrio, w którym grał do 1932 roku. Lata 1933–1934 spędził w São Paulo FC. Jako zawodnik São Paulo zdobył tytuł króla strzelców mistrzostw stanu Rio de Janeiro - Campeonato Carioca 1933 oraz Turnieju Rio-São Paulo. W 1934 przeszedł do Botafogo Rio de Janeiro. Po epizodzie w Botafogo Waldemar de Brito wyjechał do Argentyny, gdzie grał w latach 1935–1936 w stołecznym klubie San Lorenzo de Almagro. Po powrocie do Brazylii przez trzy lata grał CR Flamengo, po czym zaliczył drugą przygodę z San Lorenzo de Almagro (1939-1940). W późniejszych latach Waldemar de Brito grał ponownie w São Paulo FC (1941-1942), Fluminense FC (1943), Portuguesie (1944) i w SE Palmeiras, w którym zakończył piłkarską karierę w 1946 roku.

W 1934 Waldemar de Brito pojechał z reprezentacją Brazylii do Włoch na Mistrzostwa Świata i zagrał w jedynym, przegranym meczu przeciwko Hiszpanii. Był to jego debiut w reprezentacji, bardzo nieudany należy dodać, gdyż Waldemar de Brito zmarnował rzut karny, obroniony przez Ricardo Zamorę. Łącznie w barwach canarinhos w 1934 roku rozegrał 2 spotkania, strzelając przy tym 1 bramkę (17 spotkań i 17 bramek licząc mecze z drużynami klubowymi i regionami).

Po zakończeniu piłkarskiej Waldemar de Brito zajął się wyszukiwaniem młodych talentów. W 1954 roku w Bauru Atlético Clube, odkrył niespełna czternastoletniego wówczas Pelé.

Starszym bratem Waldemara był Petronilho de Brito, jeden z najlepszych brazylijskich piłkarzy na przełomie lat 20. i 30.

BibliografiaEdytuj

  • Miniencyklopedia Piłka Nożna nr 4/2004, roz. Historia meczów reprezentacji Brazylii 1914–2004, cz.2 (1930–1940), Oficyna wydawnicza ATUT, Wrocław 2004, ISSN 1644-8189, str. 79-81

Linki zewnętrzneEdytuj