Otwórz menu główne

Walter Röhrl

niemiecki kierowca wyścigowy

Walter Röhrl (ur. 7 marca 1947 w Ratyzbonie) – niemiecki kierowca rajdowy. W swojej karierze był członkiem zespołów: Opel, Fiat, Lancia i Audi. Jeździł z takimi pilotami jak: Jochen Berger, Peter-Willi Pitz czy Christian Geistdörfer. Nosi przydomek „Montemeister” („Mistrz Monte”), gdyż jako pierwszy kierowca wygrał Rajd Monte Carlo jadąc czterema różnymi samochodami rajdowymi[1].

Walter Röhrl
Ilustracja
Państwo  Niemcy
Data i miejsce urodzenia 7 marca 1947
Ratyzbona
Sezon 1973–1987
Seria Rajdowe mistrzostwa świata
Zespół Opel, Fiat, Lancia, Audi
Sukcesy
Strona internetowa

Swoją karierę rajdową Röhrl rozpoczął 1968 roku, a jego pierwszym samochodem był Fiat 850 Coupé. W styczniu 1973 roku zadebiutował w Rajdowych Mistrzostwach Świata jadąc samochodem Opel Commodore GS/E. Debiutancki Rajd Monte Carlo ukończył na 45. miejscu. W 1974 roku został rajdowym mistrzem Europy. W maju 1975 roku podczas Rajdu Grecji po raz pierwszy odniósł zwycięstwo w mistrzostwach świata. W 1980 roku wywalczył swoje pierwsze mistrzostwo świata. W 1982 roku ponownie został mistrzem świata, a także sięgnął po mistrzostwo Afryki. W 1983 roku wywalczył wicemistrzostwo. W rajdach jeździł do 1987 roku.

Röhrl wziął udział w 75 rajdach w mistrzostwach świata. Wygrał 14 z nich i 31 razy stawał na podium. Zdobył w sumie 494 punktów. Wygrał 439 odcinków specjalnych[1].

We Włoszech i Francji Röhrl został wybrany „Najlepszym Kierowcą Rajdowym XX wieku”. Z kolei 100 niezależnych ekspertów związanych z rajdami wybrało go „Najlepszym Kierowcą Rajdowym Wszech Czasów”[2].

KarieraEdytuj

PoczątkiEdytuj

Röhrl urodził się w mieście Ratyzbona[3]. Swoją karierę rajdową rozpoczął w 1968 roku. W tamtym czasie pracował w administracji kościelnej oraz uczył się na instruktora narciarskiego. Początkowo startował jednak w ukryciu przed rodzicami, gdyż kilka lat wcześniej jego brat zginął w wypadku samochodowym[1]. Pierwszym rajdowym samochodem Röhrla był Fiat 850 Coupé, którym wystartował w Rajdzie Bawarii wraz ze swoim przyjacielem jako pilotem Herbergiem Mareskiem. Rajd ten ukończył na drugim miejscu, jednak jego wynik nie był liczony, gdyż przypadkowo ominął jeden z punktów pomiaru czasu[4].

W 1971 roku Röhrl został członkiem rajdowego zespołu Forda[1]. Rozpoczął wówczas starty samochodem Ford Capri 2600. W marcu pojechał w swoim pierwszym rajdzie mistrzostw Europy w karierze, Rajdzie Lyon-Charbonnières-Stuttgart-Solitude. Zajął w nim 16. miejsce[5]. W maju pojechał w kolejnym rajdzie mistrzostw Europy, Rajdzie Wiesbaden i wygrał go. Na podium rajdu stanął obok Achima Warmbolda i Petera Brinka[6].

W 1972 roku Röhrl pojechał w trzech rajdach mistrzostw Europy. W lipcowym Rajdzie Polski był drugi ze stratą 6:42 minuty do Włocha Raffaele Pinto[7]. W sierpniu pojechał w Rajdzie Olympia, jednak nie ukończył go[8]. Z kolei we wrześniu zwyciężył w Rajdzie Sachs Baltic. Na podium tego rajdu stanął obok Sobiesława Zasady i Olufa Kristensena[9].

1973-1974Edytuj

 
Opel Commodore, którym Röhrl zadebiutował w mistrzostwach świata

W styczniu 1973 roku Röhrl zadebiutował w mistrzostwach świata. Jadąc samochodem Opel Commodore GS/E z pilotem Jochenem Bergetem wziął udział w Rajdzie Monte Carlo. Nie ukończył go jednak z powodu awarii półosi[10]. W marcu jechał już Oplem Asconą 1.9 SR. Pojechał nim w swoim pierwszym rajdzie mistrzostw Europy w sezonie, Rajdzie Stuttgart-Lyon-Charbonnières-Solitude, w którym zajął 11. miejsce[11]. Na przełomie maja i czerwca stanął na podium w austriackim Rajdzie Semperit. Był w nim drugi ze stratą 39 sekund do Austriaka Klausa Russlinga[12]. W lipcu Röhrl zwyciężył w czechosłowackim Rajdzie Wełtawy. Na podium rajdu stanął obok Sandra Munariego i Jana Carneborna[13]. W tym samym miesiącu wygrał także rumuński Rajd Dunaju wyprzedzając o 1:16 minuty drugiego Sergia Barbasio i o 2:20 minuty Sandra Munariego[14]. We wrześniu pojechał w swoim drugim rajdzie mistrzostw świata, Rajdzie Austrii. Nie ukończył go jednak z powodu awarii dyferencjału[15]. We wrześniu Röhrl wygrał swój trzeci rajd w mistrzostwach Europy w 1973 roku, Rajd Monachium-Wiedeń-Budapeszt[16]. W listopadzie ponownie pojechał w rajdzie odbywającym się w ramach mistrzostw świata, Rajdzie Wielkiej Brytanii. 26. odcinek specjalny tego rajdu, Clocaenog 2, był pierwszym wygranym odcinkiem Röhrla w mistrzostwach świata[1]. Rajdu Wielkiej Brytanii Niemiec jednak nie ukończył na skutek awarii pompy paliwa[17].

 
Opel Ascona, którym Röhrl wywalczył w 1974 roku mistrzostwo Europy

Rok 1974 Röhrl rozpoczął od startu w fińskim Rajdzie Arktycznym, którego nie ukończył[18]. Następnie w marcu wziął udział w rajdzie mistrzostw świata, Rajdzie Portugalii. Na 16. odcinku specjalnym tego rajdu wycofał się na skutek awarii silnika w jego Oplu Asconie[19]. Następnie Röhrl wygrał swój pierwszy rajd w 1974 roku. Triumfował w marcowym hiszpańskim Rajdzie Firestone[20]. W kwietniu ponownie zwyciężył. W Rajdzie Tulipanów stanął na najwyższym stopniu podium obok Szweda Larsa Carlssona i Portugalczyka Antónia Borgesa[21]. Z kolei w maju wygrał Rajd Hesji, w którym na podium stanął obok Larsa Carlssona i Ove Anderssona[22]. W czerwcu Röhrl nie ukończył Rajdu Złotych Piasków, a w Rajdzie Ypres był ósmy. Kolejne trzy rajdy mistrzostw Europy Röhrl jednak wygrał, dzięki czemu został rajdowym mistrzem kontynentu[23]. Na podium Rajdu Wełtawy 1974 stanął obok Jana Carneborna i Karela Šimka[24], w Rajdzie Dunaju — obok Dorina Motoca i Jordana Topłodołskiego[25], a w Rajdzie Lugano — obok Roberta Cambiaghiego i Carla Bianchiego[26]. Rok 1974 zakończył startem w mistrzostwach świata, w Rajdzie Wielkiej Brytanii. Wygrał w nim jeden odcinek specjalny, a w klasyfikacji generalnej zajął 5. miejsce[27].

1975-1977Edytuj

Rok 1975 Röhrl rozpoczął od startu w styczniowym Rajdzie Monte Carlo. Na 7. odcinku specjalnym wycofał się z niego z powodu awarii silnika w jego Oplu Asconie 1.9 SR[28]. Następnie w lutym wystartował w mistrzostwach Europy, w Rajdzie Costa Brava. Zajął w nim 4. pozycję. Z kolei w kwietniu wziął udział w Rajdzie Elby, którego nie ukończył[23]. W maju Niemiec wystartował w mistrzostwach świata, w Rajdzie Grecji. Dzięki wygranym czternastu odcinkom specjalnym zwyciężył w tym rajdzie odnosząc swoje pierwsze w karierze zwycięstwo w mistrzostwach świata. Na podium greckiego rajdu stanął obok dwóch greckich kierowców, Tasosa Liwieratosa i Michalisa Koumasa[29]. W 1975 roku Röhrl wystartował jeszcze w czterech rajdach mistrzostw świata, jednak żadnego z nich nie ukończył. Rajdu Maroka nie ukończył na skutek uszkodzenia zawieszenia, w Rajdzie Portugalii miał awarię układu elektrycznego. W Rajdzie San Remo miał awarię półosi, a z Rajdu Wielkiej Brytanii wycofał się na skutek awarii skrzyni biegów[23].

Przez cały rok 1976 Röhrl jechał samochodem Opel Kadett GT/E[23]. Rok ten rozpoczął od startu w Rajdzie Monte Carlo, odbywającym się w styczniu. Zajął w nim 4. pozycję[30]. W marcu pojechał w Rajdzie Portugalii. Wycofał się z niego już na 1. odcinku specjalnym z powodu awarii skrzyni biegów[31]. Kwietniowego Rajdu Safari także nie ukończył, a powodem jego wycofania się z kenijskiego rajdu był wypadek na drodze dojazdowej do jednego z odcinków specjalnych[32]. Następnie Röhrl wziął udział w trzech rajdach mistrzostw Europy. W rodzimym Rajdzie Hesji był drugi za Walterem Smolejem[33]. Z kolei w czerwcu zwyciężył w belgijskim Rajdzie Ypres. Na podium tego rajdu stanął obok Hiszpana Salvadora Cañellasa i Szweda Larsa Carlssona[34]. Z kolei we wrześniu był piąty we włoskim Rajdzie San Martino di Castrozza[35]. W mistrzostwach Europy Röhrl zajął 4. miejsce[36]. W 1976 roku wziął jeszcze udział w trzech rajdach mistrzostw świata. Żadnego z nich nie ukończył. W Rajdzie San Remo miał awarię silnika, w Rajdzie Korsyki — awarię paska klinowego, a w Rajdzie Wielkiej Brytanii uszkodził tylną oś[23].

Pierwszym rajdem sezonu 1977, w którym Röhrl wystartował, był Rajd Monte Carlo. Nie ukończył go jednak na skutek awarii silnika[37]. Następnie jechał w dwóch rajdach mistrzostw Europy, Rajdzie Elby i Rajdzie Walii, który ukończył na 4. miejscu[23]. Odbywającego się na przełomie maja i czerwca Rajdu Grecji Niemiec nie ukończył. Powodem wycofania się była awaria uszczelki głowicy silnika[38]. Jeszcze w czerwcu pojechał w mistrzostwach Europy, w Rajdzie Szkocji. Uległ w nim wypadkowi[39]. We wrześniu, w innym rajdzie mistrzostw Europy, Rajdzie San Martino di Castrozza, Röhrl był piąty. Pojechał w nim nowym samochodem, Fiatem 131 Abarth[40]. W 1977 roku Röhrl pojechał jeszcze w trzech rajdach mistrzostw świata. Z Rajdu Kanady wycofał się z powodu awarii silnika, podobnie jak z Rajdu Wielkiej Brytanii, a w Rajdzie San Remo miał wypadek[23].

1978-1980Edytuj

 
Fiat 131 Abarth, którym Röhrl startował w 1980 roku

W 1978 roku Röhrl został członkiem fabrycznego zespołu Fiata[2]. Swój pierwszy rajd, jako członek nowego zespołu, pojechał w styczniu 1978. Był to Rajd Monte Carlo. Wygrał w nim najwięcej, bo 8 odcinków specjalnych, jednak nie stanął na podium. Zajął w nim 4. miejsce, a do trzeciego Guya Fréquelina stracił 27 sekund[41]. Następnie wystartował w dwóch rodzimych rajdach mistrzostw Europy samochodem Lancia Stratos HF. Zimowego Rajdu Saksonii nie ukończył z powodu uszkodzenia zawieszenia, a w Rajdzie Saarland zwyciężył[23]. Kwietniowego Rajdu Portugalii nie ukończył, pomimo wygrania pięciu odcinków specjalnych. Powodem wycofania się z niego była awaria sprzęgła[42]. W odbywającym się na przełomie maja i czerwca Rajdzie Grecji Röhrl wygrał najwięcej, bo 21 odcinków specjalnych, dzięki czemu zwyciężył w tym rajdzie. Na mecie rajdu wyprzedził o 10:04 minuty drugiego Fina Markku Aléna i o 22:46 minuty Kenijczyka Shekhara Mehtę[42]. W lipcu wygrał rajd mistrzostw Europy, Rajd Hunsrück, w którym stanął na podium obok Attilia Bettegi i Achima Warmbolda[43]. We wrześniu ponownie zwyciężył, tym razem w rajdzie mistrzostw świata, Rajdzie Kanady. Wygrał 7 odcinków specjalnych, a na mecie tego rajdu wyprzedził o 8:33 minuty drugiego Markku Aléna i o 18:23 minuty Andreasa Kullänga[44]. Październikowego Rajdu San Remo nie ukończył. Wygrał 9 odcinków specjalnych, jednak na 37. odcinku specjalnym uległ wypadkowi[45]. W listopadzie Röhrl wystartował w ostatnim rajdzie sezonu 1978, Rajdzie Wielkiej Brytanii. Wygrał w nim 3 odcinki specjalne, a metę rajdu osiągnął jako szósty zawodnik w klasyfikacji generalnej[46]. Mistrzostwa świata 1978 ukończył na 6. miejscu w klasyfikacji[47].

Sezon 1979 Röhrl rozpoczął od startu w styczniowym Rajdzie Monte Carlo. pomimo wygrania dwóch odcinków specjalnych nie ukończył go z powodu awarii silnika[48]. W lutym wygrał rajd mistrzostw Europy, Zimowy Rajd Saksonii[49]. W kwietniu wziął udział w Rajdzie Safari. Zajął w nim 8. lokatę[50]. W lipcu 1979 zwyciężył w mistrzostwach Europy, w Rajdzie Hunsrück. Na podium tego rajdu wyprzedził Szweda Larsa Carlssona i rodaka Reinharda Hainbacha[51]. W październiku wystartował w Rajdzie San Remo. Wygrał w nim najwięcej, bo 27 odcinków specjalnych, jednak ostatecznie zajął w nim 2. pozycję. Do zwycięzcy, Włocha Antonia Fassiny stracił 4:14 minuty[52]. W 1979 roku Röhrl wystartował w jeszcze jednym rajdzie mistrzostw świata, Rajdzie Wielkiej Brytanii. Ukończył go na 8. miejscu[53].

W styczniu 1980 Röhrl wystartował w pierwszym rajdzie sezonu 1980, Rajdzie Monte Carlo. Wygrał w nim najwięcej, bo 11 odcinków specjalnych i dzięki temu odniósł zwycięstwo. Wyprzedził o 10:38 minuty drugiego Bernarda Darniche'a i o 11:28 minuty Björna Waldegårda[54]. W marcu wygrał swój drugi rajd z rzędu. W Rajdzie Portugalii uzyskał najlepszy czas na 16 odcinkach specjalnych, a na mecie rajdu wyprzedził drugiego Markku Aléna o 14:19 minuty i trzeciego Guya Fréquelina o 30:29 minuty[55]. W maju wziął udział w Rajdzie Grecji. Wygrał w nim 7 oesów, a w klasyfikacji generalnej tego rajdu zajął 5. pozycję[56]. Następnie w czerwcu Röhrl pojechał w Rajdzie Hesji w ramach mistrzostw Europy i wygrał go[57]. W lipcu odniósł kolejne zwycięstwo, tym razem w Rajdzie Argentyny. Wygrał w nim 10 oesów. Na podium tego rajdu stanął obok Fina Hannu Mikkoli (wyprzedził go o 15:59 minuty) i Argentyńczyka Carlosa Reutemanna (wyprzedził go 46:50 minuty)[58]. W sierpniu wygrał kolejny rajd mistrzostw Europy, rodzimy Rajd Hunsrück[59]. We wrześniu Röhrl walczył o zwycięstwo w Rajdzie Nowej Zelandii. Wygrał w nim 12 odcinków specjalnych, a w klasyfikacji generalnej zajął ostatecznie 2. lokatę, o 2:41 minuty za Finem Timem Salonenem[60]. W październiku wziął udział w Rajdzie San Remo. Na 17 odcinkach specjalnych miał najlepszy czas i odniósł zwycięstwo w tym rajdzie. Nad drugim Arim Vatanenem miał przewagę 6:35 minuty, a nad trzecim Hannu Mikkolą 14:10 minuty[61]. W 1980 roku wystartował jeszcze w październikowym Rajdzie Korsyki. Wygrał w nim 2 odcinki specjalne i zajął 2. miejsce w tym rajdzie ze stratą 10:23 minuty do zwycięzcy Francuza Jeana-Luca Thériera[62]. Dzięki wygraniu czterech rajdów w sezonie 1980, Röhrl wywalczył mistrzostwo świata, swoje pierwsze w karierze. Zdobył 118 punktów, o 54 więcej niż drugi w klasyfikacji generalnej Hannu Mikkola[63].

1981-1983Edytuj

 
Opel Ascona 400, którym Röhrl wywalczył swoje drugie mistrzostwo świata w 1982 roku

Po zdobyciu tytułu mistrza świata Röhrl chciał odejść z zespołu Fiata do jednego z niemieckich producentów. Jeszcze pod koniec 1980 roku podpisał kontrakt z Mercedesem na starty w sezonie 1981, jednak kilka tygodni później zespół wycofał się ze startu w mistrzostwach świata. Röhrl tym samym pozostał bez zespołu na sezon 1981[1]. W 1981 roku wziął udział w pojedynczych rajdach mistrzostw Europy i mistrzostw Niemiec. Startował w nich samochodami Porsche, 924 GTS i 911 SC. W ramach mistrzostw Europy zwyciężył w Rajdzie Hesji, a w ramach mistrzostw Niemiec — w Rajdzie Vorderpfalz[23]. W październiku 1981 zaliczył jedyny start w mistrzostwach świata w sezonie. Był to Rajd San Remo. Pomimo wygrania 5 odcinków specjalnych nie ukończył tego rajdu. Wycofał się z niego na 41. odcinku specjalnym z powodu awarii skrzyni biegów[64].

W 1982 roku Röhrl podpisał kontrakt z zespołem Opla[1]. Sezon 1982 rozpoczął od startu w styczniowym Rajdzie Monte Carlo. Wygrał w nim największą liczbę odcinków specjalnych (13) spośród wszystkich startujących w rajdzie i odniósł zwycięstwo. W klasyfikacji generalnej rajdu wyprzedził o 3:49 minuty drugiego Hannu Mikkolę oraz o 12:05 minuty trzeciego Jeana-Luca Thériera[65]. W lutym pojechał w Rajdzie Szwecji. Ukończył go na 3. pozycji i przegrał jedynie z dwoma skandynawskimi kierowcami, zwycięzcą Szwedem Stigiem Blomqvistem i drugim w klasyfikacji, Finem Arim Vatanenem[66]. W marcowym Rajdzie Portugalii Röhrl wygrał 5 odcinków specjalnych, jednak na 23. odcinku specjalnym odpadł z rywalizacji w rajdzie z powodu wypadku[67]. W kwietniu po raz trzeci w sezonie stanął na podium. W Rajdzie Safari był drugi ze stratą 41 minut do Kenijczyka Shekhara Mehty[68]. W maju zajął 4. pozycję w Rajdzie Korsyki[69]. Z kolei w czerwcu stanął na podium Rajdzie Grecji. Był drugi ze stratą 13:39 minuty do Francuzki Michèle Mouton. W rajdzie tym wygrał 6 odcinków specjalnych[70]. Następnie Röhrl zajął 3. miejsce w Rajdzie Nowej Zelandii, w którym zwyciężył na 7 oesach. Przegrał w nim jedynie z dwoma szwedzkimi kierowcami, Björnem Waldegårdem i Perem Eklundem[71]. W sierpniu ukończył Rajd Brazylii. Był w nim drugi, a do zwyciężczyni Mouton stracił ponad 35 minut[72]. W październikowym Rajdzie San Remo wygrał 5 odcinków specjalnych, a rajd ten zakończył na podium, na 3. miejscu. Na podium stanął obok Stiga Blomqvista i Hannu Mikkoli[73]. W październiku wystartował również w Rajdzie Wybrzeża Kości Słoniowej. Jego główna konkurentka do zdobycia tytułu mistrza świata Michèle Mouton uległa wypadkowi i tym samym Röhrl świętował zdobycie swojego drugiego mistrzostwa w karierze[1]. Rajd Wybrzeża Kości Słoniowej ukończył na 1. pozycji. Na podium tego rajdu stanął obok Pera Eklunda (wyprzedził go o godzinę i 33 minuty) i Björna Waldegårda (wyprzedził go o 2 godziny i 16 minut)[74]. W sezonie 1982 zdobył łącznie 109 punktów, o 12 więcej niż druga w klasyfikacji Mouton[75]. W 1982 roku Röhrl wywalczył również rajdowe mistrzostwo Afryki[76].

Przed sezonem 1983 Röhrl przeszedł do zespołu Lancii[1]. Swój debiut w Lancii zaliczył w styczniu 1983. Jadąc Lancią 037 wystartował w Rajdzie Monte Carlo. Na 7. odcinku specjalnym objął prowadzenie i nie oddał go do ostatniego odcinka rajdu. W Rajdzie Monte Carlo wygrał najwięcej, bo 11 odcinków specjalnych. Na mecie tego rajdu wyprzedził o 6:52 minuty drugiego Markku Aléna i o 11:18 minuty trzeciego Stiga Blomqvista[77]. W marcu walczył o zwycięstwo w Rajdzie Portugalii. Na 10 odcinkach specjalnych osiągnął najlepszy czas, a w klasyfikacji rajdu zajął ostatecznie 3. miejsce, pomimo tego, że od 2. do 18. oesu był liderem rajdu. Na podium rajdu stanął obok Hannu Mikkoli i Michèle Mouton[78]. W kwietniu pojechał w mistrzostwach Europy, w Rajdzie Saarland i zajął w nim 2. miejsce[79]. W maju Röhrl wziął udział w Rajdzie Korsyki. Wygrał w nim 10 oesów, a w rajd ten ukończył na 2. lokacie. do zwycięzcy Markku Aléna stracił 1:49 minuty[80]. Na przełomie maja i czerwca pojechał w Rajdzie Grecji. Zwyciężył na 5 odcinkach specjalnych, a także w całym rajdzie. Drugiego Markku Aléna wyprzedził o 6:20 minuty, a trzeciego Stiga Blomqvista o 13:56 minuty[81]. W drugiej połowie czerwca Röhrl ponownie odniósł zwycięstwo. W Rajdzie Nowej Zelandii miał najlepszy czas na 16 odcinkach specjalnych, a metę tego rajdu osiągnął z przewagą 15:58 minuty nad drugim Timem Salonenem i 31:29 minuty nad trzecim Attiliem Bettegą[82]. W październikowym Rajdzie San Remo zajął 2. pozycję, pomimo wygrania 33 odcinków specjalnych. Do zwycięzcy Markku Aléna stracił 2:09 minuty[83]. W dwóch ostatnich rajdach sezonu, Rajdzie Wybrzeża Kości Słoniowej i Rajdzie Wielkiej Brytanii Röhrl nie startował, przez co nie zdołał wywalczyć tytułu mistrza świata. Ostatecznie został wicemistrzem ze 102 zdobytymi punktami, o 23 mniej niż nowy mistrz Hannu Mikkola[84].

1984-1987Edytuj

W 1984 roku Röhrl odszedł z Lancii do zespołu Audi[1]. W styczniu zaliczył debiut w Audi. Wystartował samochodem Audi Quattro A2 w Rajdzie Monte Carlo. W rajdzie tym wygrał 15 z 30 odcinków specjalnych. Rajd ten wygrał po raz czwarty w karierze, a na jego podium stanął obok innych kierowców Audi, Stiga Blomqvista i Hannu Mikkoli[85]. W marcu pojechał w Rajdzie Portugalii. Na 6. odcinkach specjalnych tego rajdu uzyskał najlepszy czas, a w klasyfikacji portugalskiego rajdu zajął 6. lokatę[86]. W maju nie ukończył Rajdu Korsyki. Na 8. odcinku specjalnym w jego Audi awarii uległ silnik[87]. W maju wziął udział w Rajdzie Grecji. Na 45. odcinku specjalnym wycofał się z rywalizacji z powodu awarii sprzęgła[88]. W czerwcowym Rajdzie Nowej Zelandii Röhrl wygrał 6 odcinków specjalnych i do końca 8. odcinka specjalnego był liderem rajdu. Jednak po tamtym oesie wycofał się z powodu problemów z zapłonem[89]. Nie ukończył również następnego rajdu mistrzostw świata, w którym pojechał, Rajdu San Remo. Wygrał w nim 7 oesów, jednak na 49. oesie uległ wypadkowi[90].

Sezon 1985 Röhrl rozpoczął od startu w styczniowym Rajdzie Monte Carlo. Wygrał w nim 5 odcinków specjalnych, a rajd ten ukończył na 2. pozycji ze stratą 5:17 minuty do Ariego Vatanena[91]. W lutym nie ukończył Rajdu Szwecji. Na 20. odcinku specjalnym w jego Audi doszło do awarii silnika[92]. W marcu stanął na podium Rajdu Portugalii. Wygrał w nim najwięcej – 23 odcinki specjalne, a w klasyfikacji rajdu zajął 3. pozycję. Przegrał w nim jedynie z Timem Salonenem i Massimem Biasionem[93]. Następnych dwóch rajdów Niemiec nie ukończył. Z Rajdu Korsyki wyeliminowała go awaria hamulców, a z Rajdu Grecji wycofał się na skutek uszkodzenia zawieszenia[23]. W odbywającym się na przełomie czerwca i lipca Rajdzie Nowej Zelandii Röhrl zajął miejsce na podium. Był trzeci za dwoma kierowcami z Finlandii, Timem Salonenem i Arim Vatanenem[94]. W Rajdzie San Remo wygrał 29 na 45 odcinków specjalnych, dzięki czemu wygrał ten rajd z przewagą 6:29 minuty nad drugim Salonenem i 7:52 minuty nad trzecim Henrim Toivonenem[95]. W mistrzostwach świata Röhrl wystartował jeszcze w listopadowym Rajdzie Wielkiej Brytanii. Na 15. oesie wypadł z trasy i zakończył udział w tym rajdzie[96]. W sezonie 1985 zajął 3. miejsce w klasyfikacji generalnej mistrzostw świata. Zdobył 59 punktów, o 68 mniej niż mistrz świata Timo Salonen i o 16 mniej niż wicemistrz Stig Blomqvist[97].

 
Audi Quattro S1 E2, którym Röhrl wystartował w 1987 roku w wyścigu górskim Pikes Peak

W sezonie 1986 Röhrl pojechał w dwóch rajdach mistrzostw świata[23]. W styczniowym Rajdzie Monte Carlo wygrał 8 odcinków specjalnych i ostatecznie zajął w nim 4. pozycję[98]. Wziął udział również w marcowym Rajdzie Portugalii, jednak wycofał się z niego na 3. odcinku specjalnym[99].

W styczniu 1987 Röhrl wystartował w Rajdzie Monte Carlo. Na 6 odcinkach specjalnych uzyskał najlepszy czas, a w rajdzie tym stanął na podium. Był trzeci za Massimem Biasionem i Juhą Kankkunenem[100]. W kwietniu zajął 2. pozycję w Rajdzie Safari. Do zwycięzcy Hannu Mikkoli stracił 17:15 minuty[101]. Pod koniec maja Röhrl pojechał w swoim ostatnim w karierze rajdzie mistrzostw świata, Rajdzie Grecji. Wygrał w nim jeden odcinek specjalny, a na 35. odcinku specjalnym wycofał się z powodu awarii silnika[102]. W 1987 roku wziął jeszcze udział w jednym rajdzie mistrzostw Europy, Rajdzie Hunsrück, jednak go nie ukończył[23], a także w wyścigu górskim Pikes Peak International Hill Climb. Wystartował w nim samochodem Audi Quattro S1 E2 i wygrał go z czasem 10:47.850. Został pierwszym kierowcą, który na tej trasie uzyskał czas poniżej 11 minut[2]. W 1987 roku Röhrl oficjalnie zakończył swoją karierę rajdową[103].

1990-1991: Deutsche Tourenwagen MeisterschaftEdytuj

W 1990 roku Röhrl wziął udział w serii Deutsche Tourenwagen Meisterschaft. Pojechał w niej samochodem Audi V8 Quattro w zespole Schmidt Motorsport Technik. W klasyfikacji generalnej DTM w 1990 roku zajął 11. miejsce. Zdobył 72 punkty[104]. 1 lipca zaliczył swój debiut w DTM. W pierwszym wyścigu na Norisring zajął 2. miejsce ze stratą 0,45 sekundy do zwycięzcy Hansa-Joachima Stucka. Z kolei w drugim wyścigu zajął 5. miejsce[105]. 5 sierpnia wystartował w Flugplatzrennen Diepholz na torze Flugplatz Diepholz. W pierwszym wyścigu był dziewiąty, a drugiego nie ukończył[106]. 3 września wziął udział Großer Preis der Tourenwagen na torze Nürburgring. W pierwszym wyścigu był ósmy. Natomiast w drugim wyścigu odniósł zwycięstwo, pierwsze i jedyne w sezonie 1990. Na mecie drugiego wyścigu wyprzedził o 5,21 sekundy drugiego Steve'a Sopera i o 6,40 sekundy trzeciego Emanuela Pirro[107]. 14 października wystartował w ADAC-Preis Hockenheim na Hockenheimringu. W pierwszym wyścigu zajął 3. pozycję za Hansem-Joachimem Stuckiem i Frankiem Jelinskim. W drugim wyścigu także był trzeci i przegrał z tymi samymi zawodnikami[108].

W 1991 roku w Deutsche Tourenwagen Meisterschaft Röhrl zajął 17. miejsce. Zdobył 22 punkty[109]. Wystartował jedynie w dwóch wyścigach ADAC-Preis Hockenheim na Hockenheimringu. W pierwszym z nich był trzeci za Frankiem Bielą i Frankiem Jelinskim, a w drugim zajął 4. miejsce[110].

Wyścigi 24-godzinneEdytuj

W swojej karierze sportowej Röhrl dwukrotnie wystartował w wyścigu 24h Le Mans. W 1981 roku wystartował w nim po raz pierwszy. Pojechał w nim samochodem Porsche 924 Carrera GTP zespole Porsche System Engineering wraz z Jürgenem Barthem. Niemiecka załoga zajęła w Le Mans 1981 7. miejsce przejeżdżając 323 okrążenia oraz pierwszą pozycję w klasie GTP+3.0[111]. W 1993 roku po raz drugi wziął udział w wyścigu Le Mans. Pojechał w nim z rodakiem Hansem-Joachimem Stuckiem i Amerykaninem Hurleyem Haywoodem samochodem Porsche 911S LM GT w barwach zespołu Le Mans Porsche Team. Na 79. okrążeniu zespół wycofał się z powodu awarii silnika[112].

Röhrl startował również w wyścigu 24h Nürburgring. Po raz pierwszy pojechał w nim w 1992 roku. Jadąc Porsche 911 z Hansem-Joachimem Stuckiem był w nim trzeci. Z kolei w 2010 roku wystartował w nim po raz drugi. Pojechał w nim samochodem Porsche 911 GT3 RS wraz z Rolandem Aschem i Patrickiem Simonem, jednak nie ukończył go na skutek kontuzji pleców[113].

Mistrzostwa Świata Samochodów SportowychEdytuj

Röhrl w swojej karierze startował również w serii Mistrzostw Świata Samochodów Sportowych. W 1979 roku wystartował w niej po raz pierwszy. Swój debiut w tej serii zaliczył na torze Silverstone Circuit samochodem Lancia Beta Montecarlo wraz z innym kierowcą wyścigowym, Włochem Riccardem Patrese. Zajął 7. miejsce w kwalifikacjach, jednak wyścigu nie ukończył na skutek awarii radiatora. Następnie wystartował w wyścigu na Nürburgringu. Ponownie zajął 7. pozycję w kwalifikacjach, ale wyścigu nie ukończył na skutek zbyt niskiego ciśnienia oleju. W sierpniu wystartował na torze Brands Hatch. Po 5, miejscu w kwalifikacjach zajął 5. miejsce w wyścigu. W 1979 roku wystartował jeszcze w zawodach na torze ACI Vallelunga Circuit we Włoszech. Pojechał w nich w parze z Amerykaninem Eddiem Cheeverem. W kwalifikacjach był ósmy jednak wyścigu nie ukończył na skutek przegrzania silnika[114].

W 1980 roku Röhrl ponownie wystartował w Lancią Betą Montecarlo w Mistrzostwach Świata Samochodów Sportowych. W zawodach na torze Brands Hatch, w którym startował z Riccardem Patrese, był drugi kwalifikacjach, a w wyścigu odniósł zwycięstwo. 13 kwietnia wziął udział w parze z Michelem Alboreto na w zawodach na torze Mugello Circuit. W kwalifikacjach był czwarty, a w wyścigu drugi. 27 kwietnia wystartował z Patresem na torze Monza. W kwalifikacjach włosko-niemiecka para zajęła 4. miejsce, a w wyścigu 3. miejsce. 17 sierpnia w zawodach na torze Silverstone Röhrl pojechał w parze z Alboreto. W kwalifikacjach był piąty, a w wyścigu czwarty. W 1980 roku wystartował jeszcze w zawodach na torze Mosport International Raceway w Kanadzie. Wraz z Hansem Heyerem zajął 3. miejsce w kwalifikacjach i 4. w wyścigu[114].

W 1981 roku Röhrl po raz trzeci wziął udział w Mistrzostwach Świata Samochodów Sportowych. Tym razem jechał samochodem Porsche 935. 10 maja 1981 jadąc z Dieterem Schornsteinem i Haraldem Grohsem odniósł zwycięstwo na torze Silverstone. Z kolei 24 maja wystartował w zawodach na torze Nürburgring i w wyścigu zajął 7. miejsce[115].

Życie prywatneEdytuj

Röhrl jest żonaty z Moniką i mieszka z nią w Sankt Englmar[116]. Nie ma dzieci, gdyż jak sam przyznaje, zawód kierowcy rajdowego nie pozwoliłby mu na ich wychowanie[117]. Wśród kierowców rajdowych Röhrl najbardziej ceni sobie osoby: Markku Aléna, Hannu Mikkoli, Juhy Kankkunena, Stiga Blomqvista i Rauna Aaltonena[2].

Zwycięstwa w mistrzostwach świataEdytuj

Zwycięstwa w mistrzostwach EuropyEdytuj

Wyniki w WRCEdytuj

Sezon Zespół Samochód 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 Punkty Miejsce
1973 Irmscher Tuning Opel Commodore GS/E[a]
Opel Ascona 1.9 SR
MCO
45
SWE
-
POR
-
KEN
-
MAR
-
GRE
-
POL
-
FIN
-
AUT
NU
ITA
-
USA
-
GBR
NU
FRA
-
0 -
1974 Opel Euro Händler Team Opel Ascona 1.9 SR POR
NU
KEN
-
FIN
-
ITA
-
CAN
-
USA
-
GBR
-
FRA
NU
0 -
1975 Opel Euro Händler Team Opel Ascona 1.9 SR
Opel Kadett GT/E[b]
MCO
NU
SWE
-
KEN
-
GRE
1
MAR
NU
POR
NU
FIN
-
ITA
NU
FRA
-
GBR
NU
0 -
1976 Opel Euro Händler Team Opel Kadett GT/E MCO
4
SWE
-
POR
NU
KEN
NU
GRE
-
MAR
-
FIN
-
ITA
NU
FRA
NU
GBR
NU
0 -
1977 Opel Euro Händler Team
Fiat Italia
Opel Kadett GT/E
Fiat 131 Abarth[c]
MCO
NU
SWE
-
POR
-
KEN
-
NZL
-
GRE
NU
FIN
-
CAN
NU
ITA
NU
FRA
-
GBR
NU
0 -
1978 Alitalia Fiat Fiat 131 Abarth MCO
4
SWE
-
KEN
-
POR
NU
GRE
1
FIN
-
CAN
1
ITA
NU
CIV
-
FRA
-
GBR
6
22 6.
1979 Alitalia Fiat Fiat 131 Abarth MCO
NU
SWE
-
POR
-
KEN
8
GRE
-
NZL
-
FIN
-
CAN
-
ITA
2
FRA
-
GBR
8
CIV
-
21 9.
1980 Fiat Italia
Jolly Club[d]
Fiat 131 Abarth MCO
1
SWE
-
POR
1
KEN
-
GRE
5
ARG
1
FIN
-
NZL
2
ITA
1
FRA
2
GBR
-
CIV
-
118 1.
1981 Eminence Porsche 911 SC MCO
-
SWE
-
POR
-
KEN
-
FRA
-
GRE
-
ARG
-
BRA
-
FIN
-
ITA
NU
CIV
-
GBR
-
0 -
1982 Rothmans Opel Rally Team Opel Ascona 400 MCO
1
SWE
3
POR
NU
KEN
2
FRA
4
GRE
2
NZL
3
BRA
2
FIN
-
ITA
3
CIV
1
GBR
-
109 1.
1983 Martini Racing Lancia 037 MCO
1
SWE
-
POR
3
KEN
-
FRA
2
GRE
1
NZL
1
ARG
-
FIN
-
ITA
2
CIV
-
GBR
-
102 2.
1984 Audi Sport Audi Quattro A2
Audi Quattro Sport[e]
MCO
1
SWE
-
POR
6
KEN
-
FRA
NU
GRE
NU
NZL
NU
ARG
-
FIN
-
ITA
NU
CIV
-
GBR
-
26 11.
1985 Audi Sport Audi Quattro A2
Audi Quattro Sport S1 E2[f]
MCO
2
SWE
NU
POR
3
KEN
-
FRA
NU
GRE
NU
NZL
3
ARG
-
FIN
-
ITA
1
CIV
-
GBR
NU
59 3.
1986 Audi Sport Audi Quattro Sport S1 E2 MCO
4
SWE
-
POR
NU
KEN
-
FRA
-
GRE
-
NZL
-
ARG
-
FIN
-
CIV
-
ITA
-
GBR
-
USA
-
10 22.
1987 Audi Sport Audi 200 Quattro MCO
3
SWE
-
POR
-
KEN
2
FRA
-
GRE
NU
USA
-
NZL
-
ARG
-
FIN
-
CIV
-
ITA
-
GBR
-
27 11.

UwagiEdytuj

  1. Oplem Commodore GS/E startował w Rajdzie Monte Carlo.
  2. Oplem Kadettem GT/E startował w Rajdzie Włoch i Wielkiej Brytanii.
  3. Fiatem 131 Abarth w zespole Fiat Italia startował w Rajdzie Kanady i Włoch.
  4. Fiatem 131 Abarth w zespole Jolly Club startował w Rajdzie Włoch.
  5. Audi Quattro Sport startował w Rajdzie Francji, Grecji i Włoch.
  6. Audi Quattro Sport S1 E2 startował w Rajdzie Włoch i Wielkiej Brytanii.

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g h i j Walter Röhrl profile (ang.). juwra.com. [dostęp 10.10.2014].
  2. a b c d Genie am Lenkrad (ang.). Oficjalna Strona Waltera Röhrla. [dostęp 10.10.2014].
  3. Walter Röhrl profile (ang.). Rally Paradise. [dostęp 10.10.2014].
  4. Walter Röhrl: The Master of the Monte (ang.). MMR Community. [dostęp 10.10.2014].
  5. 24. Rallye Lyon-Charbonnières – Stuttgart-Solitude 1971 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  6. 33. Wiesbaden Rally 1971 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  7. 32. Rajd Polski 1972 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  8. 1. Olympia Rally 1972 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  9. 9. Sachs Baltic Rally 1972 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  10. 42. Rallye Monte Carlo 1973 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  11. 26. Rally Stuttgart Lyon-Charbonnières Solitude 1973 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  12. 17. Semperit Rallye 1973 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  13. 14. Rallye Vltava 1973 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  14. 9. Danube Rally 1973 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  15. 44. Österreichische Alpenfahrt 1973 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  16. 9. Rally München-Wienna-Budapest 1973 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  17. 22. Daily Mirror RAC Rally 1973 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  18. 9. Marlboro Arctic Rally 1974 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  19. 8. Rali Internacional TAP 1974 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  20. 8. Rallye Firestone 1974 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  21. 24. Internationale Tulpenrallye 1974 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  22. 23. Rallye Hessen 1974 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  23. a b c d e f g h i j k l profile Walter Röhrl (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  24. 15. Rallye Vltava 1974 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  25. 10. Danube Rally 1974 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  26. Rallye de Lugano 1974 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  27. 23. Lombard RAC Rally 1974 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  28. 43. Rallye Monte Carlo 1975 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  29. 22. Acropolis Rally 1975 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  30. 44. Rallye Monte Carlo 1976 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  31. 10. Rallye de Portugal – Vinho do Porto 1976 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  32. 24. Safari Rally 1976 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  33. 25. ADAC Rallye Hessen 1976 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  34. 12. 24 Heures d'Ypres 1976 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  35. 13. Rally San Martino di Castrozza 1976 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  36. ERC 1976 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  37. 45. Rallye Monte Carlo 1977 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  38. 24. Acropolis Rally 1977 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  39. 18. Esso-Lombard Scottish Rally 1977 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  40. 14. Rally San Martino di Castrozza 1977 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  41. 46. Rallye Monte Carlo 1978 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  42. a b 12. Rallye de Portugal – Vinho do Porto 1978 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  43. 11. Hunsrück Rally 1978 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  44. 6. Critérium Molson du Québec 1978 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  45. 20. Rallye Sanremo 1978 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  46. 27. Lombard RAC Rally 1978 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  47. Season 1978 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  48. 47. Rallye Monte Carlo 1979 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  49. Int. Sachs Winter Rally 1979 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  50. 27. Safari Rally 1979 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  51. 12. AvD/STH Hunsrück Rally 1979 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  52. 21. Rallye Sanremo 1979 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  53. 28. Lombard RAC Rally 1979 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  54. 48. Rallye Monte Carlo 1980 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  55. 14. Rallye de Portugal – Vinho do Porto 1980 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  56. 27. Acropolis Rally 1980 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  57. 29. ADAC Rallye Hessen 1980 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  58. 2. Rally Codasur 1980 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  59. 13. Int. Hunsrück Rallye 1980 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  60. 11. Motogard Rally of New Zealand 1980 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  61. 22. Rallye Sanremo 1980 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  62. 24. Tour de Corse – Rallye de France 1980 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  63. Season 1980 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  64. 23. Rallye Sanremo 1981 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  65. 50. Rallye Monte Carlo 1982 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  66. 32. International Swedish Rally 1982 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  67. 16. Rallye de Portugal – Vinho do Porto 1982 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  68. 30. Marlboro Safari Rally 1982 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  69. 26. Tour de Corse – Rallye de France 1982 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  70. 29. Acropolis Rally 1982 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  71. 12. Motogard Rally of New Zealand 1982 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  72. 4. Marlboro Rallye do Brasil 1982 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  73. 24. Rallye Sanremo 1982 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  74. 14. Rallye Côte d'Ivoire 1982 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  75. Season 1982 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  76. Past Champions (ang.). African Rally Championship. [dostęp 10.10.2014].
  77. 51. Rallye Monte Carlo 1983 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  78. 17. Rallye de Portugal – Vinho do Porto 1983 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  79. Int. Saarland Rallye 1983 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  80. 27. Tour de Corse – Rallye de France 1983 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  81. 30. Acropolis Rally 1983 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  82. 13. Sanyo Rally of New Zealand 1983 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  83. 25. Rallye Sanremo 1983 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  84. Season 1983 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  85. 52. Rallye Monte Carlo 1984 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  86. 18. Rallye de Portugal – Vinho do Porto 1984 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  87. 28. Tour de Corse – Rallye de France 1984 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  88. 31. Rothmans Acropolis Rally 1984 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  89. 14. Sanyo Rally of New Zealand 1984 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  90. 26. Rallye Sanremo 1984 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  91. 53. Rallye Monte Carlo 1985 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  92. 35. International Swedish Rally 1985 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  93. 19. Rallye de Portugal – Vinho do Porto 1985 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  94. 15. AWA Clarion Rally of New Zealand 1985 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  95. 27. Rallye Sanremo 1985 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  96. 34. Lombard RAC Rally 1985 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  97. Season 1985 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  98. 54. Rallye Monte Carlo 1986 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  99. 20. Rallye de Portugal – Vinho do Porto 1986 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  100. 55. Rallye Monte Carlo 1987 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  101. 35. Marlboro Safari Rally 1987 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  102. 34. Acropolis Rally 1987 (ang.). eWRC. [dostęp 10.10.2014].
  103. March 7: Rally champion Walter Röhrl was born on this date in 1947 (ang.). Yahoo! Autos. [dostęp 10.10.2014].
  104. Die DTM-Saison 1990 (niem.). DTM. [dostęp 10.10.2014].
  105. 01.07.1990 – 200 Meilen von Nürnberg (niem.). DTM. [dostęp 10.10.2014].
  106. 05.08.1990 – Flugplatzrennen Diepholz (niem.). DTM. [dostęp 10.10.2014].
  107. 03.09.1990 – Großer Preis der Tourenwagen (niem.). DTM. [dostęp 10.10.2014].
  108. 14.10.1990 – ADAC-Preis Hockenheim (niem.). DTM. [dostęp 10.10.2014].
  109. Die DTM-Saison 1991 (niem.). DTM. [dostęp 10.10.2014].
  110. 29.09.1991 – ADAC-Preis Hockenheim (niem.). DTM. [dostęp 10.10.2014].
  111. 49èmes Grand Prix d'Endurance les 24 Heures du Mans 1981 (ang.). 24 Heures de Le Mans. [dostęp 10.10.2014].
  112. 61èmes Grand Prix d'Endurance les 24 Heures du Mans 1993 (ang.). 24 Heures de Le Mans. [dostęp 10.10.2014].
  113. Injury forces Walter Röhrl out of Nürburgring 24 hour (ang.). AUSMotive.com. [dostęp 10.10.2014].
  114. a b Group 5/6 Montecarlo (ang.). LanciaBetaMonteCarlo.com. [dostęp 10.10.2014].
  115. 6 h Silverstone (ang.). World Sports Racing Prototypes. [dostęp 10.10.2014].
  116. March 7: Rally champion Walter Röhrl was born on this date in 1947 (ang.). Yahoo! Autos. [dostęp 10.10.2014].
  117. Und ewig lockt das Auto (niem.). AutoBild.de. [dostęp 10.10.2014].