Wanda Górska (ur. 16 kwietnia 1903 w Białej Podlaskiej, zm. w październiku 1983) – polska nauczycielka, działaczka komunistyczna, nieformalna partnerka prezydenta Bolesława Bieruta.

Wanda Górska
Data i miejsce urodzenia 16 kwietnia 1903
Biała Podlaska
Data śmierci 1983
Szefowa gabinetu Premiera
Okres od 1952
do 1953
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

ŻyciorysEdytuj

Przez całe życia była związana z Warszawą. Z zawodu była nauczycielką. Należała do ZNP oraz ZZNP.

Podczas II wojny światowej od 1940 była zatrudniona w grupie Stowarzyszenia Przyjaciół Związku Radzieckiego. Od początku 1942 należała do PPR. W jej mieszkaniu na Żoliborzu zamieszkiwał Paweł Finder, którego była łączniczką do czasu jego aresztowana w listopadzie 1943. Od grudnia 1943 była łączniczką Bolesława Bieruta (formalnie męża Janiny Górzyńskiej-Bierut), z którym związała się (była młodsza od niego 11 lat), .

W lipcu 1944 przebywała w Radości na obszarze przejętym przez sowietów, następnie udała się do Lublina. Po zakończeniu wojny i nastaniu Polski Ludowej została sekretarką B. Bieruta. Od 1952 do 1953 pełniła funkcję szefa gabinetu premiera[1]. Była określana mianem „królowej Belwederu”[2]. Przebywała wraz z Bierutem w Moskwie, gdzie zmarł w marcu 1956.

W późniejszym czasie mieszkała w Domu Weteranów Ruchu Robotniczego przy ulicy Komarowa 139 (obecna ulica Wołoska) w Warszawie. Zmarła w październiku 1983.

W 1947 została odznaczona Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[3].

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj