Otwórz menu główne

Warszawska Szkoła Rabinów – szkoła średnia dla męskiej młodzieży żydowskiej powstała w 1826 roku na podstawie dekretu carskiego z 1 lipca 1825 roku. Działała do roku szkolnego 1860/1861.

Czteroletnia nauka obejmowała:

Naukę w Szkole poprzedzić mogły klasy przygotowawcze, uwzględniające kurs szkół elementarnych i chederów. Dla osób chcących się poświęcić służbie rabinackiej przewidziano dodatkowy specjalistyczny kurs postudyjny, uzupełniający.

Komitet Organizacyjny Szkoły powołany przez Rząd Królestwa Polskiego:

Skład Komisji Żydowskiej:

Warszawską Szkołą Rabinów kierował do roku 1852 Antoni Eisenbaum, a następnie do zamknięcia w 1862 Jakub Tugendhold. Nauczycielami szkoły byli zarówno Żydzi, jak i chrześcijanie. W pierwszym roku działalności szkoła liczyła 25 uczniów, ale w roku 1846 już 260 uczniów. Absolwenci Warszawskiej Szkoły Rabinów tworzyli większość oświeconej inteligencji żydowskiej.

BibliografiaEdytuj