Wasyl Tyszkiewicz

Wasyl Tyszkiewicz lub Wasyl Tyszkowicz Kalenikowicz zwany też Bazylim Kalenickim-Tyszkiewiczem (ur. w 1492 roku – zm. 13 sierpnia 1571 roku) – wojewoda smoleński w latach 1569-1571, wojewoda podlaski w latach 1558-1569, marszałek hospodarski w latach 1546-1568, starosta piński w latach 1569-1571, starosta bobrujski w 1549 roku, starosta miński w latach 1544-1569, starosta wołkowyski w 1546 roku, starosta czerkaski i kaniowski w latach 1536-1537, starosta krasnosielski w latach 1533-1534 i w 1554 roku, dworzanin królewski w 1522 roku[1], ewangelik[2].

Wasyl Tyszkiewicz
Herb Leliwa

Wnuk Kalenika Mniszkowicza, syn Tyszki czyli Tymoteusza (1452-1501) – protoplasty rodu Tyszkiewiczów i nieznanej z imienia księżniczki Druckiej-Horskiej. Brat Borysa (zm. 1498), Lwa (zm. po 1515), Hawryły (zm. po 1546) i Michała (zm. 1548).

Wasyl Tyszkiewicz został dworzaninem królewskim w 1522 roku. W 1546 roku mianowany został marszałkiem królewskim. Od 1558 pełnił urząd wojewody podlaskiego. Od 1569 – wojewody smoleńskiego.

Na sejmie bielskim 1564 roku był świadkiem wydania przywileju bielskiego przez króla Zygmunta II Augusta[3].

Założyciel ordynacji łohojskiej 8 kwietnia 1567, potwierdzonej 20 sierpnia 1567. Od 5 listopada 1569 był hrabią na Łohojsku i Berdyczowie z nadania króla Zygmunta Augusta.

Był też starostą krasnosielskim, czerkaskim, kaniowskim, mińskim, wołkowyskim, pińskim, bobrujskim i aińskim.

Odbywał poselstwa do Moskwy w 1555, chana tatarskiego w 1533 i Włoch.

Pierwsza żona, Aleksandra Czartoryska, córka Siemiona i wnuczka Aleksandra, zm. 1476, urodziła czworo dzieci: Jerzego 1518–1576, Ostafieja zm. 1557, Kalenika zm. 1576 i córkę Nastazję, późniejszą żonę Iwana Mieleszki. Druga żona, Nastazja Sopoćko, urodziła Ostafieja Serafina, zm. 1590, i córkę Aleksandrę, późniejszą żonę Aleksandra Chodkiewicza, zm. 1578, kasztelana wileńskiego, Konstantego Ostrogskiego, zm. 1588, podczaszego litewskiego, i Mikołaja Jazłowieckiego, zm. 1595.

PrzypisyEdytuj

  1. Urzędnicy podlascy XIV-XVIII wieku. Spisy". Oprac. Ewa Dubas-Urwanowicz, Włodzimierz Jarmolik, Michał Kulecki, Jerzy Urwanowicz. Kórnik 1994, s. 194.
  2. Henryk Merczyng, Zbory i senatorowie protestanccy w dawnej Polsce, Warszawa 1904, s. 136.
  3. Statut Litewski : drugiej redakcyi (1566) = Statutum Lituanicum : alterius editionis, Archiwum Komisji Prawniczej t. VII, Kraków 1900, s. 312.

BibliografiaEdytuj