Wasyl Tyszkiewicz

Wasyl Tyszkiewicz lub Wasyl Tyszkowicz Kalenikowicz zwany też Bazylim Kalenickim-Tyszkiewiczem (ur. w 1492 roku – zm. 13 sierpnia 1571 roku) – wojewoda smoleński w latach 1569-1571, wojewoda podlaski w latach 1558-1569, marszałek hospodarski w latach 1546-1568, starosta piński w latach 1569-1571, starosta bobrujski w 1549 roku, starosta miński w latach 1544-1569, starosta wołkowyski w 1546 roku, starosta czerkaski i kaniowski w latach 1536-1537, starosta krasnosielski w latach 1533-1534 i w 1554 roku, dworzanin królewski w 1522 roku[1], ewangelik[2].

Wasyl Tyszkiewicz
Ilustracja
Wasyl Tyszkiewicz – portret z XVIII wieku
Herb
Leliwa
Rodzina

Tyszkiewiczowie herbu Leliwa

Data urodzenia

1492

Data śmierci

13 sierpnia 1571

Żona

Aleksandra Czartoryska

Dzieci

Jerzy Wasylewicz Tyszkiewicz

Wnuk Kalenika Mniszkowicza, syn Tyszki, czyli Tymoteusza (1452-1501) – protoplasty rodu Tyszkiewiczów i nieznanej z imienia księżniczki Druckiej-Horskiej. Brat Borysa (zm. 1498), Lwa (zm. po 1515), Hawryły (zm. po 1546) i Michała (zm. 1548).

Wasyl Tyszkiewicz został dworzaninem królewskim w 1522 roku. W 1546 roku mianowany został marszałkiem królewskim. Od 1558 pełnił urząd wojewody podlaskiego. Od 1569 – wojewody smoleńskiego.

Na sejmie bielskim 1564 roku był świadkiem wydania przywileju bielskiego przez króla Zygmunta II Augusta[3].

Założyciel ordynacji łohojskiej 8 kwietnia 1567, potwierdzonej 20 sierpnia 1567. Od 5 listopada 1569 był hrabią na Łohojsku i Berdyczowie z nadania króla Zygmunta Augusta.

Był też starostą krasnosielskim, czerkaskim, kaniowskim, mińskim, wołkowyskim, pińskim, bobrujskim i aińskim.

Odbywał poselstwa do Moskwy w 1555, chana tatarskiego w 1533 i Włoch.

Pierwsza żona, Aleksandra Czartoryska, córka Siemiona i wnuczka Aleksandra, zm. 1476, urodziła czworo dzieci: Jerzego 1518–1576, Ostafieja zm. 1557, Kalenika zm. 1576 i córkę Nastazję, późniejszą żonę Iwana Mieleszki. Druga żona, Nastazja Sopoćko, urodziła Ostafieja Serafina, zm. 1590, i córkę Aleksandrę, późniejszą żonę Aleksandra Chodkiewicza, zm. 1578, kasztelana wileńskiego, Konstantego Ostrogskiego, zm. 1588, podczaszego litewskiego, i Mikołaja Jazłowieckiego, zm. 1595.

PrzypisyEdytuj

  1. Urzędnicy podlascy XIV-XVIII wieku. Spisy". Oprac. Ewa Dubas-Urwanowicz, Włodzimierz Jarmolik, Michał Kulecki, Jerzy Urwanowicz. Kórnik 1994, s. 194.
  2. Henryk Merczyng, Zbory i senatorowie protestanccy w dawnej Polsce, Warszawa 1904, s. 136.
  3. Statut Litewski : drugiej redakcyi (1566) = Statutum Lituanicum : alterius editionis, Archiwum Komisji Prawniczej t. VII, Kraków 1900, s. 312.

BibliografiaEdytuj