Otwórz menu główne

Wawrzyniec (biskup wrocławski)

Wawrzyniec (łac. Laurentius, zm. 7 czerwca 1232 r. w Przychowej) – biskup wrocławski w latach 1207–1232.

Wawrzyniec
Kraj działania Polska
Data i miejsce śmierci 7 czerwca 1232
Przychowa
biskup wrocławski
Okres sprawowania 1207–1232
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Inkardynacja diecezja wrocławska
Sakra biskupia ?

Pochodził, według Jana Długosza, ze słowackiego rodu panów z Pogorzeli (Pohořelá, Pogarell, Pogrell) z Górnego Śląska. Wybór Wawrzyńca poprzedzała bulla Innocentego III, w której papież domagał się, by polscy książęta nie przeszkadzali w elekcji biskupów. Wawrzyniec uczestniczył w zjazdach polskich biskupów, soborze laterańskim (1215 r.) oraz współpracował z arcybiskupem Henrykiem Kietliczem przy wprowadzaniu reformy gregoriańskiej. Rozpoczął zagospodarowywanie kasztelanii nysko-otmuchowskiej lokując Nysę, Głuchołazy i Ujazd. W 1212 r. zawarł układ w sprawie dziesięciny z Henrykiem Brodatym. Uzyskał też prawo sądownictwa nad ludnością ziem kościelnych. Za pontyfikatu Wawrzyńca uformowała się kapituła katedralna, powstały kolegiata św. Idziego we Wrocławiu, archidiakonaty oraz wielkie klasztory cysterskie (Kamieniec Ząbkowicki, Henryków, Trzebnica), norbertanek (Czarnowąsy) i magdalenek (Nowogrodziec). Biskup Wawrzyniec został pochowany w Lubiążu.

Wziął udział w soborze laterańskim IV jako członek delegacji polskiej[1]. Wziął udział w wiecu książąt i biskupów w Gąsawie w listopadzie 1227 roku[2].

W czasie jego urzędu wydzielono archidiakonaty głogowski (1228) i opolski (1230).

BibliografiaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Tadeusz Silnicki, Sobory powszechne a Polska, Warszawa, 1962, s. 40.
  2. Franciszek Piekosiński, Uwagi nad ustawodawstwem wiślicko-piotrkowskiem Króla Kazimierza Wielkiego, w: Rozpraw Wydziału Filozoficzno-Historycznego Akademii Umiejętności w Krakowie, t. XXVIII, Kraków 1891, s. 44 [252].