Otwórz menu główne

Wayne Arthurs

australijski tenisista

Wayne Sean Arthurs (ur. 18 marca 1971 w Adelaide) – australijski tenisista, zdobywca Pucharu Davisa, olimpijczyk z Aten (2004).

Wayne Arthurs
Ilustracja
Państwo  Australia
Data i miejsce urodzenia 18 marca 1971
Adelaide
Wzrost 190 cm
Masa ciała 80 kg
Gra leworęczna, jednoręczny bekhend
Status profesjonalny 1990
Zakończenie kariery 2007
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 1
Najwyżej w rankingu 44 (9 lipca 2001)
Australian Open 3R (2001, 2007)
Roland Garros 4R (2001)
Wimbledon 4R (1999, 2002)
US Open 4R (2000)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 12
Najwyżej w rankingu 11 (3 listopada 2003)
Australian Open SF (2001)
Roland Garros SF (2003)
Wimbledon SF (2004)
US Open QF (2003)
Wayne Arthurs i Peter Luczak, Australian Open 2007

Jego ojciec, Derek Arthurs, występował w Pucharze Davisa w reprezentacji Irlandii i pod koniec lat 60. wyjechał do Australii.

Spis treści

Kariera tenisowaEdytuj

Wayne Arthurs karierę zawodową rozpoczął w 1990 roku, a zakończył w 2007 roku po Wimbledonie[1].

W grze pojedynczej wygrał 1 turniej rangi ATP World Tour, w 2005 roku w Scottsdale. W finale pokonał Mario Ančicia[2]. Dodatkowo w 2002 roku awansował do finału w Nottingham, jednak poniósł ostatecznie porażkę z Jonasem Björkmanem.

W grze podwójnej Arthurs odniósł 12 triumfów rangi ATP World Tour, a także uczestniczył w 15 finałach. Najlepszymi wynikami Australijczyka w deblowych występach wielkoszlemowych są półfinały Australian Open 2001, French Open 2003, a także US Open 2004.

W 1999 roku zadebiutował w zespole narodowym w Pucharze Davisa, gdzie w półfinale pokonał w grze pojedynczej Rosjan, Jewgienija Kafielnikowa i Marata Safina. Nie grał w zwycięskim finale z Francją, ale dzięki występowi w półfinale przysługuje mu tytuł zdobywcy Pucharu. Wynik ten powtórzył w 2003 roku, tym razem przyczyniając się do triumfu Australii w Pucharze Davisa jako deblista (w parze z Toddem Woodbidge). Wystąpił m.in. w finale z Hiszpanią (z Woodbridge pokonał parę Àlex CorretjaFeliciano López).

W 2001 roku zdobył również Drużynowy Puchar Świata (w deblu partnerował mu Scott Draper).

Latem 2004 roku zagrał na igrzyskach olimpijskich w Atenach, dochodząc do 2 rundy w konkurencjach singla i debla. W grze podwójnej startował z Toddem Woodbidge.

W rankingu gry pojedynczej Arthurs najwyżej był na 44. miejscu (9 lipca 2001), a w klasyfikacji gry podwójnej na 11. pozycji (3 listopada 2003).

Finały w turniejach ATP World TourEdytuj

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP Finals
ATP Masters Series /
ATP Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP Tour 500
ATP International Series /
ATP Tour 250

Gra pojedyncza (1–1)Edytuj

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Finalista 1. 23 czerwca 2002 Nottingham Trawiasta   Jonas Björkman 2:6, 7:6(5), 2:6
Zwycięzca 1. 27 lutego 2005 Scottsdale Twarda   Mario Ančić 7:5, 6:3

Gra podwójna (12–15)Edytuj

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Zwycięzca 1. 18 września 1994 Bukareszt Ceglana   Simon Youl   Jordi Arrese
  José Antonio Conde
6:4, 6:4
Finalista 1. 30 lipca 1995 Amsterdam Ceglana   Neil Broad   Marcelo Ríos
  Sjeng Schalken
6:7, 2:6
Finalista 2. 6 sierpnia 1995 Kitzbühel Ceglana   Jordi Arrese   Francisco Montana
  Greg Van Emburgh
7:6, 3:6, 6:7
Finalista 3. 17 marca 1996 Kopenhaga Dywanowa (hala)   Andrew Kratzmann   Libor Pimek
  Byron Talbot
6:7, 6:3, 3:6
Zwycięzca 2. 27 lipca 1997 Kitzbühel Ceglana   Richard Fromberg   Thomas Buchmayer
  Thomas Strengberger
6:4, 6:3
Zwycięzca 3. 3 maja 1998 Praga Ceglana   Andrew Kratzmann   Fredrik Bergh
  Nicklas Kulti
6:1, 6:1
Zwycięzca 4. 23 sierpnia 1998 New Haven Twarda   Peter Tramacchi   Sébastien Lareau
  Alex O’Brien
7:6, 1:6, 6:3
Finalista 4. 20 września 1998 Bournemouth Ceglana   Alberto Berasategui   Neil Broad
  Kevin Ullyett
6:7, 3:6
Zwycięzca 5. 9 maja 1999 Hamburg Ceglana   Andrew Kratzmann   Paul Haarhuis
  Jared Palmer
2:6, 7:6(5), 6:2
Zwycięzca 6. 11 lipca 1999 Newport Trawiasta   Leander Paes   Sarkis Sarksjan
  Chris Woodruff
6:7, 7:6, 6:3
Finalista 5. 21 maja 2000 Hamburg Ceglana   Sandon Stolle   Todd Woodbridge
  Mark Woodforde
7:6(4), 4:6, 3:6
Finalista 6. 7 stycznia 2001 Adelaide Twarda   Todd Woodbridge   David Macpherson
  Grant Stafford
7:6(5), 4:6, 4:6
Finalista 7. 29 września 2002 Hongkong Twarda   Andrew Kratzmann   Jan-Michael Gambill
  Graydon Oliver
7:6(2), 4:6, 6:7(4)
Finalista 8. 27 października 2002 Sztokholm Twarda (hala)   Paul Hanley   Wayne Black
  Kevin Ullyett
4:6, 6:2, 6:7(4)
Zwycięzca 7. 23 lutego 2003 Rotterdam Twarda (hala)   Paul Hanley   Roger Federer
  Maks Mirny
7:6(4), 6:2
Zwycięzca 8. 11 maja 2003 Rzym Ceglana   Paul Hanley   Michaël Llodra
  Fabrice Santoro
6:1, 6:3
Finalista 9. 17 sierpnia 2003 Cincinnati Twarda   Paul Hanley   Bob Bryan
  Mike Bryan
5:7, 6:7(5)
Zwycięzca 9. 28 września 2003 Szanghaj Twarda   Paul Hanley   Zeng Shaoxuan
  Zhu Benqiang
6:2, 6:4
Finalista 10. 26 października 2003 Sztokholm Twarda (hala)   Paul Hanley   Jonas Björkman
  Todd Woodbridge
3:6, 4:6
Zwycięzca 10. 2 listopada 2003 Paryż Dywanowa (hala)   Paul Hanley   Michaël Llodra
  Fabrice Santoro
6:3, 1:6, 6:3
Finalista 11. 9 maja 2004 Rzym Ceglana   Paul Hanley   Mahesh Bhupathi
  Maks Mirny
6:2, 3:6, 4:6
Finalista 12. 19 lipca 2004 Los Angeles Twarda   Paul Hanley   Bob Bryan
  Mike Bryan
3:6, 6:7(6)
Finalista 13. 31 października 2004 Sztokholm Twarda (hala)   Paul Hanley   Feliciano López
  Fernando Verdasco
4:6, 4:6
Zwycięzca 11. 20 czerwca 2005 San Jose Twarda (hala)   Paul Hanley   Yves Allegro
  Michael Kohlmann
7:6(4), 6:4
Finalista 14. 27 lutego 2005 Scottsdale Twarda   Paul Hanley   Bob Bryan
  Mike Bryan
5:7, 4:6
Finalista 15. 20 marca 2005 Indian Wells Twarda   Paul Hanley   Mark Knowles
  Daniel Nestor
6:7(6), 6:7(2)
Zwycięzca 12. 16 października 2005 Sztokholm Twarda (hala)   Paul Hanley   Leander Paes
  Nenad Zimonjić
5:3, 5:3

PrzypisyEdytuj

  1. Bjorkman ends Arthurs' career (ang.). W: Liverpool Echo [on-line]. thefreelibrary.com, 3 lipca 2007. [dostęp 28 grudnia 2016].
  2. Wayne Arthurs breaks the drought (ang.). smh.com.au, 28 lutego 2005. [dostęp 28 grudnia 2016].

BibliografiaEdytuj