Otwórz menu główne

What the Hell Have I” – singel amerykańskiego zespołu muzycznego Alice in Chains, wydany 7 czerwca 1993 na potrzeby ścieżki dźwiękowej do filmu Bohater ostatniej akcji z Arnoldem Schwarzeneggerem w roli głównej[3]. Autorem tekstu i kompozytorem jest Jerry Cantrell. Czas trwania utworu wynosi 3 minuty i 58 sekund. Na stronie B singla została zamieszczona kompozycja „A Little Bitter”, również wykorzystana na wspomnianej ścieżce dźwiękowej. Są to dwa utwory nagrane z nowym basistą Mikiem Inezem, który zastąpił w styczniu 1993 Mike’a Starra.

What the Hell Have I
Singel zespołu Alice in Chains
z albumu Bohater ostatniej akcji
Strona B zobacz listę
Wydany 7 czerwca 1993
Nagrywany kwiecień 1993 w Bad Animals Studio, Seattle[1]
Gatunek metal alternatywnygrunge[2]
Długość 3:58
Wydawnictwo AtcoColumbia
Producent Alice in Chains
Format singel CDwinyl 2×7”
Autor Jerry Cantrell
Singel po singlu

Historia nagrywaniaEdytuj

W rozmowie z magazynem „Guitar School” Jerry Cantrell przyznał: „Nie napisaliśmy tych numerów specjalnie na potrzeby tego filmu. Gdy dostaliśmy propozycję udziału przy współtworzeniu ścieżki dźwiękowej pomyśleliśmy, że będą idealne. Jesteśmy bardzo zadowoleni z obu piosenek, zwłaszcza, że były to pierwsze nagrania, które zarejestrowaliśmy wspólnie z naszym nowym basistą Mikiem Inezem. To było wspaniałe uczucie móc wiedzieć, że możemy coś stworzyć razem”[a][6]. Proces nagrań odbył się w kwietniu 1993 w Bad Animals Studio w Seattle, w trakcie trwania przerwy w trasie koncertowej promującej album studyjny Dirt[1]. Współpracujący ze studiem właściciel Avast! Recording Company, Stuart Hallerman, który odbył z zespołem kilka sesji demo, stwierdził, że Layne Staley w trakcie nagrań borykał się z uzależnieniem od narkotyków[1], i dużym bólem spowodowanym „problemem z ramionami”. „Natychmiast pojawił się w studiu, ale zamknął się w łazience na prawie cały dzień. Kiedy wyszedł, zaśpiewał wers i refren[7].

AnalizaEdytuj

Cantrell w wywiadzie dla „Guitar School” odniósł się do interpretacji warstwy lirycznej: „To generalnie numer o nas, o tym jak radzimy sobie z tym całym zamieszaniem wokół nas w tym czasie. To taki numer ode mnie dla Layne’a”[8].

 
Cantrell wykorzystał w utworze połączenie gitar z sitarem

Utwór został skomponowany przez Cantrella[9], który w porównaniu do innych kompozycji, zastosował nieco bardziej alternatywne i odwrotne strojenie D, obniżone o pół tonu w dół[10]. „Próbowaliśmy kilku różnych instrumentów, chciałem zagrać na sitarze, ale nie wiedziałem za bardzo jak to zrobić, skończyło się więc na połączeniu gitary z sitarem”[8]. Kompozycja rozpoczyna się od psychodelicznego riffu połączonego ze zniekształconym[10] brzmieniem elektrycznego sitaru[2]. Muzyk wykorzystał dominującą skalę frygijską (A-Bb-C#-D-E-F-G) zdefiniowaną przez obniżoną tonację pomiędzy A i Bb, E i F, a także C# i D[10]. Zwrotki utrzymane są w łagodnym, stonowanym brzmieniu, gdzie na pierwszy plan wysunięte są nakładające się na siebie partie wokalne Staleya i Cantrella[2]. Utwór zyskuje na większej dynamice w refrenach[2]. Pod koniec trwania, w tle słychać jest solową grę na gitarze. Ned Raggett z AllMusic pochlebnie wyraził się o grze sekcji rytmicznej[2].

W książeczce dołączonej do kompilacyjnego box setu Music Bank (1999) Cantrell przyznał, że „What the Hell Have I” został zmiksowany przez Andy’ego Wallace, ponieważ Toby Wright miał kilka innych projektów w owym czasie, i nie mógł zająć się pracą nad utworem. Jednocześnie gitarzysta wyraził zadowolenie, że kompozycje zostały ponownie zremasterowane przez Wrighta w 1999: „Byłem szczęśliwy widząc, że Toby zakończył swoją pracę z remiksami. To nie jest tak, że nie szanujemy Andy’ego. Po prostu jego nie było, kiedy to wszystko było tworzone. Toby jest jak brat, wie o nas wszystko, zna całe nasze gówno, osobowości i tylko jemu ufamy”[11].

TeledyskEdytuj

Teledysk w reżyserii Rocky’ego Schencka został zrealizowany 13 czerwca 1993 w Seattle[12]. Muzykom szczególnie podobało się tworzenie sekwencji, w której ich twarze projektowane były na żywo i odbijały się na swoich twarzach[12]. Cantrell odpowiedzialny był za stanowiące część scenografii maski dużego formatu, otaczające zespół w trakcie wykonywania utworu[12]. Wideoklip dostępny jest na albumie kompilacyjnym Music Bank: The Videos (1999)[13].

WydanieEdytuj

Singel „What the Hell Have I” został wydany 7 czerwca 1993 nakładem wytwórni Atco i Columbia[14]. Na stronie B został dodatkowo zamieszczony utwór „A Little Bitter”[9], również nagrany podczas wiosennej sesji[1].

„What the Hell Have I” został w późniejszym czasie zamieszczony na albumie kompilacyjnym Nothing Safe: Best of the Box (1999)[15]. Zremasterowana wersja utworu została opublikowana na składankach Music Bank (1999)[11] i The Essential Alice in Chains (2006)[16].

22 kwietnia 2017 kompozycja ukazała się w zremasterowanej wersji na specjalnym podwójnym winyluGet Born Again”/„What the Hell Have I”, wydanym z okazji Record Store Day[17].

OdbiórEdytuj

KrytycznyEdytuj

Jason Birchmeier z AllMusic wyraził pochlebną recenzję, argumentując, że utwór prezentuje równie dobry i wysoki poziom jak pozostałe kompozycje z wcześniejszego albumu Dirt[18]. Ned Raggett z tego samego serwisu podkreślił, że „«What the Hell Have I» nie jest zły, ale w gruncie rzeczy nie zaskakuje i nie ma niczego ciekawego do zaoferowania”. Brzmienie elektrycznego sitaru autor przyrównał do tego z utworu „Wherever I May Roam” zespołu Metallica[2].

KomercyjnyEdytuj

3 lipca 1993 singel zadebiutował na 31. lokacie notowania Album Rock Tracks, opracowywanego przez magazyn „Billboard[19]. Po dziewięciu tygodniach, 28 sierpnia uplasował się na 19. miejscu, na którym utrzymał się przez tydzień[19]. „What the Hell Have I” łącznie notowany był przez dwanaście tygodni[19].

Utwór na koncertachEdytuj

Premiera koncertowa utworu miała miejsce w trakcie występu w Brixton Academy w Londynie 4 października 1993 w ramach Down in Your Hole Tour[20]. Podczas wspomnianego tournée, „What the Hell Have I” został wykonany piętnastokrotnie. Od momentu reaktywacji zespołu w 2005, kompozycja została wykonana na żywo trzykrotnie. Pierwszy raz utwór pojawił się na żywo 21 października 2006, podczas występu w miejscowości Winston-Salem w ramach Finish What we Started Tour. Drugie wykonanie miało miejsce dziesięć dni później w Providence. Trzeci raz „What the Hell Have I” został zagrany podczas koncertu w Manchesterze 14 listopada 2009 w ramach Black Gives Way to Blue Tour[20].

Lista utworów na singluEdytuj

singel CD (CSK 5233):

Nr Tytuł utworu AutorzyDługość
1.„What the Hell Have I”Jerry Cantrell3:58
2.„A Little Bitter”Layne Staley • Cantrell • Mike Inez • Sean Kinney3:52
07:50

winyl 2×7” (889854051471)[b]:

Nr Tytuł utworu AutorzyDługość
1.„What the Hell Have I” (remiks)Cantrell3:58
2.„A Little Bitter” (remiks)Staley • Cantrell • Inez • Kinney3:52
3.Get Born AgainStaley • Cantrell5:26
4.DiedStaley • Cantrell6:06
19:22

PersonelEdytuj

Opracowano na podstawie materiału źródłowego[9]:

Alice in Chains

Produkcja

NotowaniaEdytuj

Lista (1993) Pozycja
Album Rock Tracks (Stany Zjednoczone)[19] 19

UwagiEdytuj

  1. Mike Starr został usunięty z zespołu w styczniu 1993[4]. Jego miejsce zajął współpracujący ówcześnie z Ozzym Osbourne’em Mike Inez[5]
  2. Singel wydany w limitowanym nakładzie 4 tys. egzemplarzy z okazji Record Store Day 22 kwietnia 2017[17].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d de Sola 2015 ↓, s. 197.
  2. a b c d e f Ned Raggett: What the Hell Have I (ang.). AllMusic. [dostęp 2009-02-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-07-11)].
  3. Gillian G. Gaar. A Band Called Alice. „Goldmine”, s. 54–56, 58, 5 sierpnia 1994. ISSN 1055-2685. 
  4. de Sola 2015 ↓, s. 192–194.
  5. de Sola 2015 ↓, s. 191, 196.
  6. Last Guitar Heroses. „Guitar School”, s. 86, 133, 135, wrzesień 1993. ISSN 1058-0220. 
  7. Prato 2009 ↓, s. 345.
  8. a b Jeff Kitts. Primecuts. „Guitar School”, s. 12, 40, maj 1994. ISSN 1058-0220. 
  9. a b c Poligrafia dołączona do singla What the Hell Have I; wyd. Columbia, nr kat. CSK 5233.
  10. a b c Dale Turner. The Classic Riffs From Jerry Cantrell. „Guitar One”, s. 29–33, kwiecień 2001. ISSN 1525-3562. 
  11. a b c Poligrafia dołączona do albumu Music Bank; wyd. Columbia, nr kat. CK 69584.
  12. a b c de Sola 2015 ↓, s. 198.
  13. Poligrafia dołączona do albumu Music Bank: The Videos; wyd. Sony, nr kat. CVD 50208.
  14. Deborah Russell. Sony in Overdrive For ‘Hero’ Tie-Ins. „Billboard”, s. 122, 22 maja 1993. ISSN 0006-2510. 
  15. Poligrafia dołączona do albumu Nothing Safe: Best of the Box; wyd. Columbia, nr kat. CK 63649.
  16. Poligrafia dołączona do albumu The Essential Alice in Chains; wyd. Columbia, nr kat. 82796 92090 2.
  17. a b Alice in Chains: Double 7” Single To Be Made Available For Record Store Day (ang.). Blabbermouth.net. [dostęp 2017-04-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-04-18)].
  18. Jason Birchmeier: Last Action Hero (Original Soundtrack) (ang.). AllMusic. [dostęp 2009-04-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-03-02)].
  19. a b c d Alice in Chains – Chart History – Mainstream Rock Songs (ang.). Billboard. [dostęp 2015-01-13].
  20. a b What The Hell Have I by Alice in Chains (ang.). setlist.fm. [dostęp 2012-10-26].

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj